บทที่ 934

ดวงตาของฟู่เฉินหวนมืดมน "เจ้าจะทำอะไร!"

ขันทีหลิวยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า "'ในเมื่ออ๋องผู้สำเร็จราชการตัดมิอาจตัดสินพระทัยได้ กระหม่อมจะช่วยเลือกแทนให้เอง"

“ถ้าอย่างนั้น… ลั่วชิงยวนก่อนแล้วกัน”

หลังจากนั้นเขาก็ส่งสัญญาณมือ

ช่วงเวลาต่อมา ลั่วชิงยวนก็ถูกจับไปตรึงไว้บนม้านั่ง

พวกเขามัดมือของนางไว้ด้วย

ในขณะนั้นหัวใจของฟู่เฉินหวนตึงเครียด แต่ยังคงอดทนและมิพูดอะไร

ขันทีหลิวมองดูการแสดงออกของฟู่เฉินหวนแล้วหัวเราะเบา ๆ "ดูเหมือนว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการจะมิทรงรู้สึกสงสารที่ลั่วชิงยวนต้องรับโทษเลย"

ลั่วชิงยวนกำมือแน่น แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา นางมองดูใบหน้าที่สงบนิ่งและดวงตาที่มิแยแสของเขา นางมิได้อยู่ในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย

นางกัดฟันลุกขึ้นจากม้านั่ง แล้วตวัดฝ่ามือซัดผู้คุมสองคนกระเด็นไป

จากนั้นก็เหวี่ยงเชือกลงพื้นอย่างแรง

ขันทีหลิวตกใจมาก “ท่าน ท่าน ท่าน! ท่านคิดจะต่อกบฏหรือ?”

ลั่วชิงยวนมองดูขันทีหลิวด้วยสายตาที่เฉียบแหลมและพูดอย่างเย็นชา "พวกเจ้าแค่สงสัยว่าข้าใส่บางอย่างลงไปในยาขององค์จักรพรรดิสูงสุด แต่ข้าได้กินยาไปแล้ว พิสูจน์ได้แล้วว่าไม่มีพิษ"

“พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาลงโทษข้า? ต่อให้จะลงโทษ ก็ควรจะเป็นหลังจากพิสูจน์ความผิดของข้าแล้ว”

“ตอนนี้ หากเจ้ากล้าลงโทษข้า... ก็ลองดูสิ!”

น้ำเสียงของลั่วชิงยวนเฉียบคม และดวงตาที่เย็นชาของนางเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

ขันทีหลิวกลัว เพราะมิรู้จะจัดการกับลั่วชิงยวนอย่างไร!

มุมปากของฟู่เฉินหวนยกขึ้นเล็กน้อยครู่หนึ่ง

“ใช่ พระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการปากคมราวกับกรรไกร ข้ามิกล้ายุ่งด้วยหรอก”

“ถ้าเช่นนั้น เรามาเปลี่ยนเป็นลั่วเยวี่ยอิงกันเถอะ!”

"เซี่ยนเลย!"

ขันทีหลิวโกรธ และเสียงสั่งเฆี่ยนของเขาดุดันอย่างยิ่ง

ลั่วเยวี่ยอิงตื่นตระหนก ยังมิทันได้พูดอะไร ก็ถูกแส้ฟาดลงมาอย่างแรงจนล้มลงไปบนพื้น

“โอ๊ย! ข้ามิได้ลอบปลงพระชนม์ไทเฮา ข้าแค่อยากจะไปร้องขอความเมตตาจากไทเฮาเท่านั้น!”