บทที่ 981

แต่ในเวลานี้ หล่างชิ่นซึ่งเป็นผู้นำในการบุก สายตาจับจ้องไปที่ลั่วชิงยวน

ท่ามกลางเสียงบุกโจมตีของพวกนอกด่าน จู่ ๆ เชือกเส้นหนึ่งถูกเหวี่ยงออกมาอย่างรวดเร็ว

เชือกนั้นพันรอบคอของลั่วชิงยวนทันที

ในชั่วพริบตานั้น คอของลั่วชิงยวนก็ตึงแน่นขึ้น สึกหายใจมิออก และพลังอันแข็งแกร่งก็กระชากนางออกไปอย่างรุนแรง

นางพยายามดึงเชือกที่พันรอบคอออกแต่ก็มิสามารถแก้ได้

ความเร็วของอีกฝ่ายเร็วเกินกว่านางจะทันได้สู้กลับ

“ชิงยวน!” ลั่วอวิ๋นสี่อุทานเมื่อเห็นเหตุการณ์นั้น และรีบไปช่วยนางทันที

ลั่วชิงยวนตะโกนอย่างร้อนรนว่า "ปิดประตูเมือง! ปิดประตูเร็วเข้า!"

ลั่วอวิ๋นสี่กัดฟัน รีบลงจากหอประตูเมืองทันที และพาผู้คนไปปิดประตูเมืองไว้

ในขณะนั้นเอง พวกนอกด่านก็บุกมาถึงหน้าประตูเมืองแล้ว

ด้วยแรงมหาศาลเหล่านั้น เกือบจะพังประตูเมืองลงได้แล้ว

ลั่วอวิ๋นสี่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อกั้นประตูเมืองเอาไว้ ขณะที่เตี่ยฉุยก็ใช้กำลังเต็มที่เพื่อต้านทานแรงผลักดันอันทรงพลังดังกล่าว

ถึงกระนั้น ก็ยังยากลำบากมาก

นางกัดฟันแน่น ต้านอย่างสุดกำลัง

หากประตูเมืองถูกพังออกได้ นั่นก็หมายความว่าทั้งเมืองถูกตีแตก

ไม่มีอะไรจะสามารถหยุดพวกนอกด่านได้อีก

"อ๊า!!" ลั่วอวิ๋นสี่ร้องลั่นจนเสียงแหบ เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน

ไอทมิฬอันรุนแรงปะทุรอบตัวนาง บัดนี้ นางปล่อยกำลังภายในทั้งหมดออกมาอย่างมิหยุดยั้ง

ลั่วชิงยวนที่ถูกเชือกรัดคอ ลอยผ่านอากาศไป

หล่างชิ่นบนหลังม้า จ้องด้วยสายตาดุดันและสั่งการ "ลั่วชิงยวนเป็นของข้า ห้ามใครแตะต้องนาง!"

ผู้คนที่อยู่รอบตัวนางรีบหลีกทางให้ จนเกิดพื้นที่เปิดโล่งขนาดใหญ่

ลั่วชิงยวนกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากของนาง

หล่างชิ่นกระโดดลงจากหลังม้าก่อนจะร่อนลงสู่พื้นดิน

นางมองลั่วชิงยวนด้วยสายตาอาฆาต “สุดท้ายเจ้าก็หนีมิพ้นเงื้อมมือข้า”

“ผ่านมาตั้งหลายวันยังฆ่าเจ้ามิตาย ข้าอยากจะเห็นนักว่า เจ้าจะฆ่ามิตายจริง ๆ หรือไม่!”

หล่างชิ่นพันเชือกไว้ที่ข้อมือ ออกแรงกระชากอย่างหนัก ร่างกายของลั่วชิงยวนก็ถูกดึงไปข้างหน้าหลายก้าว

ลั่วชิงยวนพยายามดิ้นสุดแรงเพื่อหลุดจากพันธนาการ แต่มันมิขาดเพราะเชือกนี้ทำจากเอ็นวัว

ดวงตาของหล่างชิ่นเปลี่ยนเป็นเย็นชา หมุนมือพันเชือกเพิ่มอีกทบสองทบ ก่อนจะกระชากขึ้นอย่างแรง

แรงนั้นมหาศาลถึงขั้นดึงตัวลั่วชิงยวนขึ้นมาได้ทั้งตัว และลอยออกไปกระแทกพื้นอย่างแรง

ลั่วชิงยวนพยายามมองหาของมีคม แต่ก็หามิได้

พวกนอกด่านที่ได้รับคำสั่งจากหล่างชิ่นต่างถอยห่างออกไป และบุกโจมตีเมืองอย่างสุดกำลัง

ครั้งแล้วครั้งเล่า หล่างชิ่นลากลั่วชิงยวนออกไปแล้วโยนนางลงกับพื้น เพื่อระบายความเกลียดชังของตน