บทที่ 982

ในขณะนั้นนางคิดว่าตัวเองกำลังฝัน

“ฟู่เฉินหวน?”

เขามาได้อย่างไร?

ฟู่เฉินหวนถือกระบี่ยาวในมือ จิตสังหารแผ่ออกมาทั่วตัว เข้าโรมรันกับหล่างชิ่นทันที

ลั่วชิงยวนรีบแกะเชือกออกทันที พยายามจะหยัดกายขึ้นแต่กลับเจ็บจนต้องกุมหน้าอกเอาไว้

เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมอง นางเห็นกองทหารหุ้มเกราะกรูเข้าใส่ทัพพวกนอกด่าน

ทหารบนหอประตูเมืองที่ยังคงสู้สุดกำลังต่างหลั่งน้ำตาด้วยความดีใจ และตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า "กำลังเสริมกำลังมา! กำลังเสริมของเรามาแล้ว!"

ในที่สุดหินก้อนใหญ่ที่วางอยู่บนบ่าของลั่วชิงยวนก็พลันเบาลง

เซียวชูมาถึงก็เริ่มต่อสู้กับหล่างชิ่นทันที ฟู่เฉินหวนจึงแยกตัวออกจากการต่อสู้

ลั่วชิงยวนที่เพิ่งลุกขึ้นยืนได้ด้วยความยากลำบาก จู่ ๆ ก็ถูกมือคู่หนึ่งดึงเข้ามาในอ้อมกอด

นางถูกฟู่เฉินหวนกอดไว้แน่น

ลั่วชิงยวนสะดุ้ง จากนั้นยกมือขึ้นกอดเขาไว้แน่นเช่นกัน

“บาดแผลของท่านมิเป็นอะไรใช่หรือไม่? ท่านมาเมื่อไหร่กัน?”

ในใจลั่วชิงยวนรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ความฝันและความเป็นจริงเป็นสิ่งที่ตรงกันข้าม เขามิได้นอนหมดสติอยู่บนเตียง

ฟู่เฉินหวนคลายอ้อมกอดพลางมองดูคนที่อยู่ตรงหน้า สภาพซอมซ่อเปรอะเปื้อนด้วยคราบสกปรกและเลือด แต่กลับมิอาจบดบังความสง่างาม ความแข็งแกร่งในแววตา และความหยิ่งทระนงของนางได้

แต่เมื่อเห็นรอยแดงและคราบเลือดที่ลำคอของเธอ ฟู่เฉินหวนก็ยังคงรู้สึกใจสลาย

“ลำพังแค่เจ้า ป้องกันเมืองมาได้อย่างไรตั้งหลายวัน” ฟู่เฉินหวนถามด้วยแววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย พลางยกมือปัดเส้นผมบนแก้มของใบหน้าของนาง

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ซีดเซียวของลั่วชิงยวน นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแล้วมองไปด้านหลัง

“หม่อมฉันมิได้ต่อสู้เพียงลำพัง เบื้องหลังหม่อมฉันยังมีกองทหารนับพัน”

ในขณะนั้น เมื่อเขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาใสของนาง เขาก็รู้สึกสะท้านในใจ

รู้สึกราวกับเขาได้รู้จักลั่วชิงยวนอีกมุมหนึ่งแล้ว

……

ลั่วอวิ๋นสี่ซึ่งกำลังต้านทานศัตรูอยู่ที่ประตูเมืองมาตลอด ในที่สุดก็ล้มลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง เมื่อกำลังเสริมมาถึง

นางกระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ

มือทั้งสองข้างของนางชาไปหมด จนแม้แต่ดาบก็จับมิอยู่แล้ว