บทที่ 265

จั๋วซือหรานเดินเข้าสนามฝึกฝน เจ้าสำนักของหอฟ้าดาวพานางขึ้นไปชั้นบนโดยตรง

สถานที่จัดการแข่งขันนั้นน่าสนใจมาก โครงร่างของสนามแข่งเหมือนชาม ก้นชามเป็นสถานที่ที่ผู้คนเข้าร่วมต่อสู้กันเพื่อรอดชีวิต และผนังลาดเอียงของชามเป็นวงกลม ซึ่งเป็นบริเวณสำหรับชมการแข่งขัน

จากนั้นมีฝาปิดคว่ำอยู่บน 'ชาม' นี่คือชั้นสอง

ผู้คนสามารถเห็นการแข่งขันในสนามฝึกซ้อมได้อย่างชัดเจนจากชั้นสอง ตามความเข้าใจของจั๋วซือหราน บริเวณนี้น่าจะเป็นพื้นที่ของแขกที่มีฐานะ

ที่นี่ไม่อึกทึกและวุ่นวายมากนัก และมีคนไม่มากด้วย มีห้องส่วนตัวหลายห้องอยู่ ซึ่งสามารถรักษาพื้นที่ส่วนตัวของลูกค้า

จั๋วซือหรานถูกเจ้าสำนักของหอฟ้าดาวพาเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวหนึ่ห้อง

จั๋วซือหรานมองไปที่ผู้คนที่กำลังสู้ชีวิตที่"ก้นชาม"

“สนุกไหมขอรับ” เสียงของเจ้าสำนักของหอฟ้าดาวดังจากด้านข้าง

จั๋วซือหรานไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น นางยังคงมองดูการแข่งขันที่อยู่ใน"ก้นชาม" นางพูดอย่างไร้ความรู้สึก "ข้านเคยอ่านประโยคหนึ่ง..."

เจ้าสำนักของหอฟ้าดาวรู้สึกนางน่าสนใจ เขาพูดด้วยความสนใจอย่างมาก "โอ้ ประโยคใด"

จั๋วซือหรานยังไม่มองเขา นางมองนักแข่งสู้เพื่อชีวิตในสนามอย่างเฉยเมย ผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งมีอาวุธทื่อและโค้งงออยู่ในมือ เขากำลังบาดแขนของคู่ต่อสู้

เลือดไหลออกมาจากบาดแผลทันที บาดแผลนั้นดูไม่เหมือนบาดแผลจากมีดธรรมดา รู้สึกเหมือนมีชิ้นเนื้อถูกตัดออกโดยตรง

ฉากนี้ทำให้ผู้แข่งมีความรู้สึกเจ็บปวดที่ผิวของผู้คน

จั๋วซือหรานจึงพูดประโยคที่นางยังทันพูดจบอย่างใจเย็น "ในบรรดาสัตว์ทั้งหลาย มีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่โหดร้าย เพราะสัตว์ร้ายไม่เคยสนุกกับการฆ่า แต่มนุษย์เป็นเพียงฝูงเดียวที่คิดว่าการไล่ล่าและฆ่าเพื่อนของพวกเขาอย่างโหดร้ายเป็นแห่งความบันเทิง”