บทที่ 275

จั๋วซือหรานมองไปที่หน้ากากของชายคนนั้นที่มีรูปแบบเปลวไฟสีแดง นางเห็นแววตาที่อยากรู้อยากเห็นในดวงตาของเขา นางอดไม่ได้ที่ต้องรู้สึกตัวเองหมดคำพูด

สีหน้าของนางดูทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย ซึ่งค่อนข้างทำให้ผู้คนประหลาดใจ เพราะผู้หญิงคนนี้สามารถวางกลยุทธ์และทำทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย

สีหน้าที่ผู้คนมักจะเห็นบนใบหน้าของนางนั้นคือความสงบ

ไม่ต้องพูดถึงอารมณ์ต่าง ๆ เช่น ความเศร้า ความกลัว และความเกลียดชัง ใบหน้าของนางไม่มีสีหน้าที่หมดคำพูดเหมือนอย่างที่นางมีในตอนนี้

แต่ในขณะนี้ สีหน้าของนางบอกได้ว่า นางกำลังไม่รู้ต้องทำอย่างไรดี

“จริง ๆ แล้ว มันไม่ของวิเศษอะไรหรอก มันเป็นแค่อุปกรณ์เล็ก ๆ ” จั๋วซือหรานกล่าว

“แม่นางถ่อมตัว” เจ้าสำนักของหอฟ้าดาวพูดอย่างเคร่ง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สบายใจเพราะจั๋วซือหรานโกงเขาต่อหน้าซือเจิ้งของหน่วยสืบสวนพิเศษ

ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างเย็นชาเล็กน้อยในขณะนี้ “อุปกรณ์ขนาดเล็กสามารถทำให้นักฆ่าของข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสจากระยะไกลได้ เห็นได้ชัดว่ามันไม่ง่ายเลย ยิ่งทำให้ข้าอยากเห็นมาก”

ซือเจิ้งของหน่วยสืบสวนพิเศษไม่พูดอะไร แต่มองนางครู่หนึ่ง

วินาทีต่อมา จั๋วซือหรานส่ายแขนเสื้อ และมีของสีดำอยู่ในมือแล้ว

แต่มันไม่ใช่อันสีดำขนาดใหญ่ที่นางใช้เมื่อครั้งที่แล้ว นางไม่อยากเอาปืนขนาดใหญ่ของนางออกไปง่าย ๆ หรอก

ดังนั้นนางจึงหยิบปืนพกออกมา มันเป็นปืนพกสีดำ และมันถูกวางในฝ่ามือของนางอย่างหนัก นั่นเป็นปืนพกกึ่งอัตโนมัติที่มีลำกล้องขนาดใหญ่ และยังเป็นอาวุธที่ค่อนข้างโด่งดังในชีวิตก่อนของนางด้วย

ของชิ้นนี้หนัก ถึงแม้พวกเขาอยากให้นางแสดงความแข็งแกร่งของมัน แต่ก็จะส่งเสียงดังมากเมื่อใช้ ซึ่งถือได้ว่าสามารถหลอกคนได้พอสมควร เอามาหลอกสองคนนี้ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาหรอก

“นี่” จั๋วซือหรานยื่นของในมือให้ชายสองคนนี้ “ตัวนี้แหละ อย่างที่บอก มันเป็นแค่อุปกรณ์เล็ก ๆ”