บทที่ 274

จั๋วซือหรานยิ้มและมองซือเจิ้งของหน่วยสืบสวนพิเศษ ด้วยเหตุผลบางอย่าง นางรู้สึกมั่นใจเล็กน้อย "เจ้าสำนัก ท่านซือเจิ้งต้องเห็นด้วยแน่นอน"

จั๋วซือหรานไม่รู้ว่าทำไมนางถึงมั่นใจขนาดนั้น อาจเป็นเพราะดูเหมือนซือเจิ้งของหน่วยสืบสวนพิเศษมาที่นี่เพราะนางหรือ

จั๋วซือหรานมองเขาแล้วเรียกเขาอีกครั้ง “ ท่านซือเจิ้ง”

นางเอียงศีรษะและมองซือเจิ้งของหน่วยสืบสวนพิเศษ นางพยายามการเห็นชอบหรือไม่จากรูดวงตาของเขาจากหน้ากาก แต่นางมองไม่เห็นอะไรเลย รูตานั้นลึกและมืด

ท่านซือเจิ้งเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็มีเสียงของชายคนนั้นดังมาจากใต้หน้ากาก "ไหน ๆ ข้าก็มาแล้ว ไปเอาพู่กันและกระดาษมา"

ชั่วขณะต่อมาที่เขาพูดคำเหล่านี้ เขาเห็นรอยยิ้มอันสดใสปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาว

นางสวยอย่างมาก และใบหน้าเล็ก ๆ ของนางก็ดูสวยงามยิ่งขึ้นด้วยรอยยิ้มอันงดงามนี้

เจ้าสำนักของหอฟ้าดาวเสีนใจเกือบต้องกัดฟันหัก แต่เขาก็ยังไม่สามารถพูดอะไรได้อีก เขาทำได้เพียงให้คนรับใช้นำกระดาษและพู่กันมา

ให้ตายเถอะ คนรับใช้ของเขามีน้ำใจมาก เขาคงเดาได้ว่าเจ้านายของเขาต้องการเขียนเอกสารสำคัญ ดังนั้นกระดาษที่เขาส่งให้เขาจึงเป็นกระดาษที่ทำจากหนังแพะ ซึ่งเป็นกระกาษที่เก็บรักษาได้นานที่สุด

ในไม่ช้า ใบยืนยันฉบับหนึ่งก็ถูกเขียนขึ้นภายใต้สายตาของซือเจิ้งของหน่วยสืบสวนพิเศษ

เจ้าสำนักของหอฟ้าดาวกัดฟันกรามด้านหลัง เขาพูดอย่างโกรธเล็กน้อย เขาพูดกับจั๋วซือหราน " คุณหนูจิ่วลองอ่านก่อน หากไม่มีปัญหาใด ๆ "

จั๋วซือหรานอ่านอย่างคร่าว ๆ นางเห็นไม่มีปัญหา เจ้าสำนักของหอฟ้าดาวไม่กล้าเล่นกลภายใต้สายตาของซือเจิ้งหน่วยสืบสวนพิเศษอย่างแน่นอน

หากเขากล้าเล่นงานในการทำเอกสาร นางมีซือเจิ้งของหน่วยสืบสวนพิเศษเห็นพยานให้ ถึงเวลานั้น นางไปหาท่านซือเจิ้งเรียกร้องความยุติธรรมก็ได้

จั๋วซือหรานได้ลงนามและประทับตราบนสัญญา จึงเก็บฉบับของนางไว้