บทที่ 273

เมื่อจั๋วซือหรานเห็นใบหน้าที่ไม่ยิ้มแย้มของเจ้าสำนักของหอฟ้าดาว สีหน้าของเขามีความโล่งใจและปิติยินดี

นางอดไม่ได้ที่ต้องสงสารเขา เจ้าสำนักเจ้าคะ อย่าเพิ่งดีใจก่อนสิ

จั๋วซือหรานกล่าวต่อ "เจ้าสำนักให้ข้าขึ้นมา เพื่อให้ข้าเข้าร่วมในการฝึกฝนเถื่อนของหอฟ้าดาว ไม่ทราบว่าท่านเคยได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงหรือไม่"

ซือเจิ้งของหน่วยสืบสวนพิเศษเงียบไปสองสามวินาที แล้วพูดว่า "ได้ยินมานิดหน่อย"

“กล่าวโดยสรุปคือ ความทุกข์ที่ข้าได้รับในก่อนหน้านี้คือข้าถูกพี่สาวในตระกูลเล่นงาน ตระกูบจะให้ความยุติธรรมแก่ข้าโดยมีเงื่อนไขบางอย่าง ข้าต้องเอาชนะพี่สาวที่ทำราบข้าในการฝึกฝนของตระกูล"

ใบหน้าของจั๋วซือหรานไม่มีสีหน้าใด ๆ และนางพูดอย่างใจเย็น เหมือนนางกำลังพูดถึงเรื่องไม่สำคัญของคนอื่น

ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกว่า นางไม่ได้จริงจังกับเรื่องเหล่านี้จริง ๆ

จั๋วซือหรานกล่าวต่อ "พี่ชายของพี่สาวคนนั้นไม่เป็นศิษย์ของ ลัทธิอู๋จี๋เท่านั้น แต่ยังเป็นผู้เก่งกาจในการฝึกฝนประจำตระกูลด้วย เขากลับมาอยู่เมืองหลวงแล้ว และเขาต้องใช้วิธีทุกประเภทอย่างแน่นอน เพื่อยกระดับแข็งแกร่งของพี่สาวคนนี้ให้ได้ ”

“ข้าไม่มีใครชี้แนะเลย อยู่แค่คนเดียว แต่จะให้ข้ายอมรับความไม่ยุติธรรมทั้ง ๆ ที่ข้าเป็นฝ่ายที่ถูกทำลาย ข้ารับไม่ได้ ข้าเลนต้องคิดหาทางแก้ไขได้ด้วยตัวเองเท่านั้น บังเอิญเจ้าสำนักเห็นความสามารถของข้า และเสนอข้าเข้าร่วมการฝึกฝนเถื่อนและการทดลองที่หอฟ้าดาว ”

จั๋วซือหรานพูดอย่างมีมีเหตุผล มีเหตุและผลที่ชัดเจน และใคร ๆ ก็สามารถฟังเข้าใจในคราวเดียว

เจ้าสำนักของหอฟ้าดาวรู้สึกโล่งใจมากยิ่งขึ้น แต่ก่อนที่ใจของเขาจะสงบลง เขาก็ได้ยินคำพูดถัดไปของจั๋วซือหราน

“เจ้าสำนักจริงใจมาก เขาบอกว่าเขาจะแบ่งรายได้ให้ฉันเท่า ๆ กัน รวมถึงการฝึกฝนเถื่อนและการทดลองด้วย และเขาจะให้ข้า 50% ซึ่งค่อนข้างใจกว้าง ข้ารู้สึกประทับใจมาก ทีแรกยังว่ากันอยู่จะทำเอกสาร เพื่อเป็นการยืนยัน แต่ท่านซือเจิ้งมาที่นี่พอดี ขอเป็นพยานให้หน่อยเจ้าค่ะ”

ทันใดนั้นดวงตาของเจ้าสำนักของหอฟ้าดาวก็เบิกกว้างใหญ่เท่ากับระฆังทองแดง เหมือนดวงตาของเขาเกือบจะหลุดออกจากเบ้า

จั๋วซือหรานรู้สึกแปลกใจ ใบหน้าอันไร้สีหน้าใด ๆ ของเจ้าสำนักผู้นี้สามารถมีสีหน้าหลากหลายเช่นนี้ด้วยหรือ