บทที่ 277

เจ้าสำนักของหอฟ้าดาวรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

ในความเป็นจริง เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะเอาปืนนี้ เขาจะไม่ทำเรื่องที่น่าเกลียดขนาดนี้หรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ยังมีซือเจิ้งของหน่วยสืบสวนพิเศษอยู่ด้วย

แต่เขามีความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาเอง เช่น หากเขาลูบปืนนี้นาน ๆ หน่อย จั๋วจิ่วอาจจะเต็มใจที่จะมอบอาวุธนี้ให้เขาเล่นด้วย

จากนั้นเขาจะมีเวลามากพอที่จะหาช่างมาหาวิธีทำอาวุธนี้ จากนั้นเขาค่อย ๆ ศึกษาอาวุธชิ้นนี้ เขามีนักกลั่นอาวุธรับใช้เขาอยู่ หากเขาสามารถทำอาวุธชิ้นนี้ได้...

แม้ว่าคนที่มีการฝึกฝนที่เป็นทางการจะดูถูกอาวุธนี้ แต่ราชวงศ์ เชื้อวงศื และเหล่าขุนนางมีผู้ที่ไม่ขาดแคลนเงินอย่างมาก พวกเขาอาจอยากใช้เงินซื้อของเล่น ไม่ต้องห่วงเรื่องกำไร

เพราะ แม้แต่จะติดอัญมณีไว้บนดาบสั้นของพวกเขา พวกคนโง่ที่มีเงินจำนวนมากเหล่านี้ยังแข่งราคาในงานประมูลได้

หากเขาหลอมอาวุธนี้ออกมาได้จริง ๆ เขาติดอัญมณีไว้บ้างและทำให้สวยหน่อย แล้วเขาแต่งเรื่องที่ว่า อาวุธชิ้นนี้สืบทอดกันมาตั้งแต่สมัยโบราณและเกือบจะหายไปแล้ว และเผยแพร่สู่โลกภายนอก เขาไม่ต้องกังวลคนโง่ที่มีเงินมากมายไม่ซื้อของชิ้นนี้หรอก

โดยเฉพาะเขาไม่จำเป็นต้องทำขึ้นมาเยอะ เขาแค่เอาออกมาหนึ่งหรือสองอันก่อน ของเช่นนี้ อ้างว่าเป็นสมบัติและเป็นของที่มีน้อย ก็จะทำให้คนเหล่านั้นแข่งขันกันอย่างแน่นอน

ต่อมาเขาปล่อยหนึ่งหรือสองกระบอกออกมา เขาได้กำไรอีก

อาจเป็นเพราะเจ้าสำนักของหอฟ้าดาวเป็นคนที่ตื่นเต้นได้ยาก ความคิดมากมายในใจของเขาพอที่จะนำไปเขียน PPT ได้แล้ว แต่ใบหน้าของเขาเหมือนกระดานโลงศพ และไม่มีอารมณ์แปรปรวน

ดังนั้นจั๋วซือหรานจึงไม่รู้ความคิดของเจ้าสำนักของหอฟ้าดาว หากนางรู้เขากำลังคิดอะไรอยู่ นางต้องรู้สึก...แน่ ๆ

แผนการตลาดเช่นการตลาดที่หิวโหยและผลกระทบจากความขาดแคลนของการสร้างรุ่นที่จำกัด เจ้าสำนักของหอฟ้าดาวคิดออกได้หมด

ในขณะนี้ สีหน้าของเจ้าสำนักของหอฟ้าดาวนั้นดูเขินอายเล็กน้อย และในไม่ช้า สีหน้าของเขาก็แสดงให้เห็นว่า เขากำลังกลัวเล็กน้อย

ด้วยคำพูดของซือเจิ้งของหน่วยสืบสวนพิเศษ เขาไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม แม้ว่าเขาจะยังมีเจตนาที่จะชะลอเวลาอีกก็ตาม