บทที่ 279

จั๋วซือหรานรู้สึกชายคนนี้จ้องมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการซักถามอย่างกระตือรือร้นนั้น ซึ่งสายตานั้นทำให้นางรู้สึกค่อนข้างกดดัน

แต่นางคือจั๋วซือหราน ตั้งแต่นางเดินทางมายังโลกใบนี้ นางต้องเผชิญกับการกดขี่ทุกรูปแบบนับ

เรียกได้ว่า ไม่ว่ามีความกดดันมากเท่าไร นางล้วนไม่กลัวแล้ว

ดังนั้นเมื่อเผชิญสายตาของของเขา จั๋วซือหรานไม่เพียงแต่หลบสายตาของเขา นางยังสบตาเขาอีกด้วย

และนางยังมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของนาง

จั๋วซือหรานมองซือเจิ้งของหน่วยสืบสวนพิเศษ นางยิ้มแล้วพูดว่า "ท่านเคยได้ยินประโยคบ้างไหมเจ้าคะ"

“อะไร” เขาสงสัย

“ยิ่งผู้หญิงสวยเท่าไร นางก็ยิ่งมีความลับมากขึ้นเท่านั้น” จั๋วซือหรานกล่าว และรอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ยิ่งหนาขึ้น

นางเห็นชายคนนั้นยืนอยู่ที่นั่นเงียบ ๆ เขาเงียบไปไม่กี่วินาที จึงพูดว่า "เจ้าคุยโอ้อวดเหลือเกิน"

จั๋วซือหรานเลิกคิ้วขึ้น แต่นางยังคงนิ่งเงียบ

นางไม่อยากโต้เถียง เพราะไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น นางมีหน้าตาเช่นไร นางทราบดี

จั๋วซือหรานไม่อยากเจาะลึกประเด็นนี้ เดิมทีเขาพูดเช่นนี้ เพียงเพื่อขัดจังหวะนายของซือเจิ้ง เขาจะได้ไม่เจาะลึกคำถามต่อไปที่ว่าปืนกระบอกนี้มาจากไหน

ดังนั้นจั๋วซือหรานจึงไม่พูดอะไรต่อ นางเปลี่ยนหัวข้อ นางพูดว่า "อย่างไรก็ตาม ขอบคุณท่านสำหรับความช่วยเหลือของวันนี้ ท่านได้ช่วยลดปัญหาให้ข้าอย่างมาก หากไม่มีอะไรอีกแล้ว ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ ทางบ้านยังมีเรื่องด่วนจริง ๆ ”

ซือเจิ้งของหน่วยสืบสวนพิเศษยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่พูดอะไรมาก