บทที่ 284

ถือว่าจ่าย 'ค่าเช่า' ละกัน เพราะนางกำลังใช้ร่างกายของคนอื่นอยู่ และแแถมร่างกายร่างนี้เป็นร่างกายที่ค่อนข้างดีและมีร่างกายที่แข็งแรงมาก

จั๋วซือหรานกำลังเหม่อเล็กน้อย ความจริงผู้อาวุโสสามพูดไปสองสามประโยคโดยประมาณว่า จั๋วหรูซินได้รับบาดเจ็บและได้รับการลงโทษที่นางสมควรได้รับแล้ว จั๋วหรูซินไม่รู้เรื่อง ให้จั๋วซือหรานอย่าคิดเล็กคิดหน่อยกับนางเลย

จั๋วซือหรานกำลังคิดฟุ้งซ่านเล็กน้อย นางไม่ตอบคำใด ๆ ซึ่งทำให้ผู้อาวุโสสามคิดว่านางกำลังลังเล ดังนั้นเขาจึงรอนางลังเลต่อ และคิดว่าจะพูดคำดี ๆ อีกสักสองสามประโยคดีหรือไม่

ใครจะรู้ว่าในม่านตาอันสีดำสดใสของจั๋วซือหราน มีแสงเทียนส่องประกายในดวงตาของนาง ซึ่งเห็นได้ชัดว่า นางอ่อนโยนอย่างมาก

แต่ใครจะรู้ว่าคำพูดที่นางจะพูดออกกลับจะหนักกว่าก้อนหิน

จั๋วซือหรานไม่มองพวกเขาอีก นางแค่พูดว่า " ฉวนคูน เชิญแขกออกไป"

"ขอรับ" ฉวนคูนยืนตรงทันที เขารู้ดีว่าเจ้านายของเขาคือใคร ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจด้วยซ้ำว่าทั้งสองที่อยู่ข้างหน้าเขาเป็นเจ้านายที่มาจากจวนจั๋ว เขารีบทำท่าเชิญอย่างไม่ลังเล

“ ผู้อาวุโสสาม คุณหนูหก เชิญเลยขอรับ” ฉวนคูนกล่าว

จั๋วซือหรานหันหลังกลับ และกำลังจะปิดประตู

ผู้อาวุโสสามบีบหัวใจโดยคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่สนใจมิตรภาพในตระกูลเลยจริง ๆ

ผู้อาวุโสสามกัดฟันและหันไปมองจั๋วหรูซิน นังนี่ไม่ได้เรื่องและมีแต่ทำให้เรื่องแย่ลงจริง ๆ เลย

ผู้อาวุโสสามดุอย่างแรง " จั๋วหรูซิน รีบคุกเข่าลง"

“ผู้อาวุโส...” จั๋วหรูซินมองผู้อาวุโสสามด้วยความไม่เชื่อ นางรู้สึกเสียใจอย่างมาก

ผู้อาวุโสสามรักเอ็นดูนางมากมาโดยตลอด