บทที่ 1052 สาวงามอันดับหนึ่ง

นัยน์ตาของตู๋กูโม่เป่าวูบไหว

“แค่เรื่องบังเอิญหน่า”

“จริงหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่ย้อนถามอย่างสงสัย

“ย้อนกลับไปตอนนั้น เจ้าได้จุดไฟเผาตัวเองจนถึงแก่ความตาย ร่างกายของเจ้ามลายหายไปหมดแล้ว และเหลือไว้เพียงวิญญาณ ที่ได้มาจุติในร่างใหม่ในปัจจุบัน แล้วมันเกี่ยวกับยากลืนวิญญาณเยี่ยงไรกัน?”

ตู๋กูโม่เป่าเอ่ยเสียงเบา

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้ารับพลางครุ่นคิด

“จะว่าเช่นนั้นก็ได้…แต่ทว่า…”

อย่างใดเสียนางก็ยังคิดว่าเรื่องนี้มันมีบางอย่างไม่ชอบมาพากลอยู่ดี

ในเวลานั้น หลังจากที่นางได้เกิดใหม่ นางเคยถามถึงวันเวลาที่แน่นอน และวันที่นางจุติในร่างใหม่ก็ตรงกับวันที่นางสิ้นชีพได้หนึ่งปีพอดิบพอดี

จะบอกว่าบังเอิญ…

แต่มันจะไม่มีอันใดแอบแฝงจริงหรือ?

“ส่งเขากลับไปก่อนดีกว่า ยิ่งยืดเยื้อ ยิ่งเพิ่มภาระ”

ตู๋กูโม่เป่ากระตุ้นนางอย่างใจเย็น

ฉู่หลิวเยว่ชำเลืองมองตู๋กูโม่เป่าที่ยืนอยู่ตรงหน้าแวบหนึ่ง

ไม่รู้ว่าเขาไม่อยากคุยเรื่องนี้กับนาง หรือว่าเขาไม่สนใจจริงๆ…

แต่นางก็ไม่ได้จี้ถามแต่อย่างใด

บางที…นางอาจจะคิดมากไปเองกระมัง?

ร่างบางพยักหน้ากับตัวเองแล้วขจัดความสงสัยออกไป ก่อนจะดึงหลู่อี้ที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมา

“กลับ!”

…

ตลอดทั้งคืน คนทั้งสองมิได้เอ่ยปากต่อบทสนทนากันแต่อย่างใด

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉู่หลิวเยว่ก็พาตู๋กูโม่เป่าไปยังจวนตระกูลหลิน

เมื่อเวรยามที่ยืนเฝ้าประตูอยู่เห็นพวกนาง ก็ล้วนรีบโค้งคำนับให้นางแต่ไกล ใบหน้าของเขาถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มที่มาจากใจจริง

“คุณหนูตู๋กู ท่านมาแล้ว! ท่านประมุขและคุณชายสี่กำลังรอท่านอยู่เลย!”

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา ในใจฉู่หลิวเยว่ก็รับรู้ได้เลยว่า ข่าวเรื่องที่หลินจือเฟยอาการดีขึ้น คงจะแพร่กระจายไปทั่วจวนแล้ว

ทว่าเดินเข้าไปในจวนได้ไม่นาน นางก็เห็นหลินเทียนเฟิงเดินออกมาต้อนรับกัน

พอเห็นฉู่หลิวเยว่ เขาก็พลันฉีกยิ้มออกมาทันที

“คุณหนูตู๋กู!”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มรับแล้วเดินเข้าไป

“ท่านประมุขหลิน ข้าคงมิได้มาสายหรอกใช่หรือไม่?”

“ไม่สายๆ!”

ใบหน้าของหลินเทียนเฟิงเต็มไปด้วยรอยยิ้มยินดี

“เชิญเข้ามาข้างในก่อน! ยามนี้จือเฟยกำลังเก็บข้าวของ จึงไม่ได้ออกมารับเจ้า คุณหนูตู๋กูโปรดอย่าถือสา!”

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“จะเป็นเช่นนั้นได้เยี่ยงไร?”

แม้นางจะรู้ว่าหลินจือเฟยนั้นสำคัญต่อหลินเทียนเฟิงยิ่งกว่าสิ่งใด แต่นางคิดไม่ถึงว่ามันจะเป็นถึงขนาดนี้

ตอนนางยังไม่ได้รักษาหลินจือเฟยให้หายขาดเลยด้วยซ้ำ ทว่าทัศนคติของหลินเทียนเฟิงที่มีต่อนางกลับดีขึ้นกว่าเดิมมาก

หากหลินจือเฟยหายดีแล้วจริงๆ… ไม่รู้เลยว่าเขาจักทำการใหญ่เพื่อตอบแทนนางขนาดไหน

ฉู่หลิวเยว่เดินตามหลินเทียนเฟิงเข้าไป และถามว่า

“มิทราบว่าวันนี้คุณชายสี่อาการดีขึ้นบ้างหรือไม่?”

“ดีขึ้นมาก ดีขึ้นมากแล้ว!”

หลินเทียนเฟิงพยักหน้าพัลวัน พร้อมความตื่นเต้นและความโล่งใจที่ฉายชัดออกมาผ่านแววตาของเขาอย่างปิดไม่มิด

“คุณหนูตู๋กูช่างน่าทึ่งนัก! ครั้งนี้ ข้าต้องขอขอบคุณเจ้าจริงๆ!”

เดิมทีเมื่อคืนเขาต้องการเข้าไปตรวจดูสภาพหลังทานยาเม็ดของบุตรชาย แต่ตอนนั้นเด็กรับใช้แจ้งว่าบุตรของเขานอนหลับพักผ่อนไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เข้าไปรบกวนแต่อย่างใด

แต่พอเห็นหลินจือเฟยเมื่อเช้านี้ เขาก็รู้สัมผัสได้ถึงความแตกต่างทันที!

ร่างกายส่วนใหญ่ของหลินจือเฟยฟื้นตัวแล้ว!

และสิ่งนี้ทำให้หัวใจที่ร้อนรนของเขา กลับคืนสู่ความสงบได้ในที่สุด

แต่พอได้พบฉู่หลิวเยว่อีกครั้ง เขาก็พลันแสดงปฏิกิริยาต่างๆ ออกไปอย่างควบคุมไม่ได้

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะเบาๆ

“สิ่งสำคัญคือ คุณชายสี่มีพื้นฐานพลังปราณดีและมีโชคคอยเกื้อหนุน”

“อย่างใดเสียครั้งนี้ ข้าก็ต้องขอบคุณคุณหนูตู๋กูอย่างยิ่ง!”

หลินเทียนเฟิงกล่าวด้วยความซาบซึ้ง

คนทั้งสองเดินไปพลางแลกบทสนทนาไปพลาง ก่อนจะมาถึงเรือนของหลินจือเฟย

เด็กรับใช้ตัวน้อยที่รอต้อนรับพวกเขาอยู่หน้าประตู

และทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป ฉู่หลิวเยว่ก็เห็นหลินจือเฟยที่รออยู่ก่อนแล้ว