บทที่ 1053 ถูกทิ้ง

แต่ไม่รู้เพราะอันใด หลินจือเฟยถึงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในน้ำเสียงของนาง แต่เขาก็บอกไม่ได้ว่ามันผิดปกติอย่างใด

ในทางกลับกัน เมื่อได้ยินเช่นนี้ แม่นางเหล่านั้นก็ล้วนแสดงความดีอกดีใจออกมา

แม้พวกนางจะรู้ดีว่าโอกาสในการถูกเลือกนั้นน้อยมาก แต่ใครเล่าจะไม่ชอบฟังคำพูดสวยหรูเช่นนี้?

อีกอย่าง เรื่องแบบนี้มันเอาแน่เอานอนได้ที่ไหนกัน แต่ถ้าเกิดโชคดีบุญบารมีค้ำจุน…เช่นนั้นก็คงได้เป็นใหญ่เป็นโตอยู่อย่างสุขสมบนแดนสุขาวดี!

“ขอบคุณคำชมอันไพเราะของคุณหนูตู๋กู ทว่าการคัดเลือกชายาเอกในครานี้ มีตัวแทนจากหลายชนเผ่าเข้าร่วมมากมาย และทุกเผ่าล้วนแล้วแต่เลือกสรรสตรีที่โดดเด่นและเหมาะสมที่สุด การแข่งขันนี้ช่างดุเดือดนัก ข้าเองก็เดาไม่ออกว่าผลจะเป็นเช่นไร”

หลินเทียนเฟิงหัวเราะเบาๆ

ความจริงแล้วฝ่ายเขาไม่มีความหวังเลย

เนื่องจากในบรรดาเผ่าต่างๆ เผ่าหน้าผาแดนสวรรค์ถือได้ว่าเป็นเผ่าระดับต่ำ ไม่ว่าจะเป็นทางด้านอาณาเขตการปกครอง ทรัพยากร หรือด้านอื่นๆ ล้วนด้อยกว่าอีกหลายเผ่าที่เหลือ

และแม่นางทั้งสามในตอนนี้ ก็เป็นสามคนที่พวกเขาคัดเลือกมาอย่างดีที่สุดแล้ว

ครั้นมองแวบแรกพวกนางอาจจะดูเหมาะสมมาก แต่เมื่อเทียบกับแม่นางผู้สูงศักดิ์ที่ได้รับการฝึกฝนอย่างดีจากชนเผ่าใหญ่เหล่านั้น ก็เกรงว่าคงจะเทียบไม่ติด

เมื่อแม่นางทั้งสามได้ยินเช่นนั้น พวกนางก็รีบขจัดสีหน้ามั่นอกมั่นใจนั่นออกไปทันที

“คุณหนูตู๋กูยังเด็กนัก อีกทั้งยังมาจากนอกพรมแดน คิดไม่ถึงเลยว่าจะสามารถช่วยรักษาอาการป่วยของคุณชายสี่ได้…ข้าได้ยินว่า ตอนนี้คุณหนูตู๋กูเป็นเซียนหมอระดับแปดแล้วหรือ?”

แต่ทันใดนั้นชายชราที่ยืนอยู่ข้างหลังเอ่ยแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งที่ไม่ปิดบัง

ฉู่หลิวเยว่หันไปมองต้นเสียง

ใบหน้าของชายชราผู้นั้นซูบตอบจนเห็นโหนกแก้ม เส้นผมขาวโพลนทั่วศีรษะ ทว่าดวงตากลับเปล่งประกายอย่างเฉียบแหลมและไม่แยแส

ตั้งแต่นางและหลินจือเฟยเดินเข้ามา อีกฝ่ายก็แทบจะไม่ยิ้มเลย

และยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนเขาจะแอบตั้งตนเป็นศัตรูกับนางด้วย

ฉู่หลิวเยว่แสร้งทำเป็นไม่เห็นความผิดปกตินั้น แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ข้าน้อยได้ทะลวงขึ้นสู่เซียนหมอระดับแปดเมื่อสองวันก่อน มิทราบว่าท่านผู้อาวุโส…”

“ท่านนี้คือผู้อาวุโสโหรวหรูไห่”

หลินเทียนเฟิงเฟยเอ่ย

“และยังเป็นผู้อาวุโสหลักที่คอยดูแลเรื่องการแพทย์และเซียนหมอของตระกูลหลินในปัจจุบัน”

ฉู่หลิวเยว่เข้าใจทันที

ที่แท้ก็คือเซียนหมอระดับสูงสุดของตระกูลหลินสินะ?

และหากอิงจากที่หลินเทียนเฟิงกล่าว ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ระดับเก้าขึ้นสูงสุดแล้วใช่หรือไม่?

เมื่อได้รู้จักตัวตนของเขา ฉู่หลิวเยว่ก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงไม่ชอบนาง

นั่นเพราะเขาคือเซียนหมอที่มีอำนาจและสถานะสูงส่งกว่าเซียนหมอคนไหนในตระกูลหลิน อีกทั้งยังคอยดูแลรักษาอาการป่วยของหลินจือเฟยมาตั้งนาน แต่นางที่เพิ่งเข้ามารักษาเขาได้ภายในไม่กี่วัน ซึ่งมันไม่ต่างจากการตบหน้าเขาเลยสักนิด?

ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะปฏิบัติต่อนางเช่นนี้

ฉู่หลิวเยว่เป็นฝ่ายกล่าวทักทาย

“ข้าน้อยมีนามว่า ตู๋กูเยว่เจ้าค่ะ คารวะท่านผู้อาวุโสโหรวหรู่ไห่…”

แต่โหรวหรูไห่กลับโพล่งแทรกอย่างไม่สนใจ

“ไม่ต้องสุภาพกับข้านักหรอก! บางทีหลังจากนี้ ข้าอาจมีข้อสงสัยอีกมากมาย ที่ต้องขอคำชี้แนะจากคุณหนูตู๋กู!”

ถึงคำพูดเหล่านี้จะฟังดูแปลกๆ แต่ฉู่หลิวเยว่ก็หาได้ใส่ใจไม่ และทำเพียงยิ้มรับ

ผู้อาวุโสหลินโม่ซึ่งกำลังพูดคุยกับหลินเทียนเฟิงในคราแรก พลันรีบแหวกวงสนทนาออกมาไกล่เกลี่ยทันที