บทที่ 1071 หมากรุก

“คุณหนูตู๋กู ที่แท้เจ้าก็รู้จักกับ…ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกด้วยหรือนี่?”

ความรู้สึกของหลินเทียนเฟิงไม่สามารถใช้คำว่าตกใจมาบรรยายได้อีกแล้ว

ก่อนหน้าก็คือ ใต้เท้าเยี่ยนชิง แล้วก็เป็นฝ่าบาท ตอนนี้แม้กระทั่งผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกที่รักสันโดษมากที่สุด นางก็สนิทสนมด้วย…

นางเป็นเพียงคนภายนอกพรมแดนธรรมดาจริงหรือ?

ตอนนี้มาฆ่าเขาให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ!

“หื้อ?”

ฉู่หลิวเยว่ดึงสติกลับมา จากนั้นก็พยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

“ก็ไม่นับว่าสนิทมาก ก็แค่…เคยเจอกันไม่กี่ครั้ง”

แววตาของหลินเทียนเฟิงโศกเศร้า

เจอกันไม่กี่ครั้ง จะมีท่าทางเช่นนี้ได้หรือ?!

ตามข่าวลือแล้ว ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกไม่สนใจกับงานตระกูลหมิงมากนัก

ถ้าไม่มีอันใดจริงๆ เขาจะออกมาแล้วพูดกับนางแบบนี้ได้หรือ?

หลินเทียนเฟิงยิ่งรู้สึกไม่เข้าใจผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ

นางดูเหมือนเป็นคนธรรมดา แต่ด้วย ฐานะของหมอเทวดาระดับแปด กลับสามารถรักษาโรคของจือเฟยได้ ดูเหมือนไม่มีเบื้องหลัง แต่กลับรู้จักบุคคลผู้สูงศักดิ์ของพระราชวังเมฆาสวรรค์

เหมือนว่านางจะซ่อนความลับไว้มากเลยทีเดียว จนไม่มีใครสามารถล่วงรู้ได้

หลินจือเฟยมองนางด้วยสายตาสื่อความหมาย จากนั้นก็กวาดสายตาไปมองทางตู๋กูโม่เป่า

บางที…สิ่งที่เขาคาดเดาอาจจะเป็นเรื่องจริง…

…

หลังจากนั้น ในที่สุดเยี่ยนชิงก็สามารถอ่านรายชื่อต่อได้อย่างราบรื่น

โชคดีที่หลังจากนั้นไม่มีเรื่องราวอันใดแปลกประหลาดอีก

รอจนกระทั่งเขาอ่านจบ แล้วปิดสมุดลง เขาจึงลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

หรงซิวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางเกียจคร้าน และเฉื่อยชา แต่รัศมีสูงส่งแผ่กระจายออกมาตั้งแต่ในกระดูก

“ปกติแล้วข้าชอบเล่นหมาก และชอบผู้หญิงที่เล่นหมากเก่ง ดังนั้นในด่านแรก คือการเล่นหมากรุก”

ขณะที่พูด เขาก็สะบัดชายเสื้อ แสงสีเงินจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานออกมา!

แสงสว่างเหล่านั้นรวมตัวพัวพันกันอยู่กลางอากาศ และหยุดอยู่ตำแหน่งกลางท้องพระโรง กลายเป็นกระดานหมากขนาดใหญ่!

“ใครสามารถเล่นหมากกับข้าจนถึงคนสุดท้ายได้ ผู้นั้นจะเป็นผู้ชนะ!”

…

ท้องพระโรงเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นก็มีเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้น

ไม่มีใครคาดคิดว่า การที่ฝ่าบาทจะคัดเลือกพระชายานั้น ด่านแรกคือ การเล่นหมากรุก!?

แต่เรื่องที่ฝ่าบาทชอบเล่นหมากนั้น แน่นอนว่ามีคนจำนวนไม่น้อยรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

การทำแบบนี้ ก็ใช่ว่าจะไม่ถูกต้อง…

เจียงเห่อเทียนยิ้มแล้วหันมองเจียงจื่อหยวน

“นี่คือสิ่งที่เจ้าชอบ และถนัดที่สุดเลยไม่ใช่หรือ เห็นได้ชัดว่า ในใจของฝ่าบาทก็ยังมีเจ้าอยู่เสมอนะ”

เจียงจื่อหยวนใบหน้าร้อนผ่าว ท่าทางเขินอายเล็กน้อย

“ท่านพ่อหยุดหยอกล้อข้าเล่นได้แล้ว!”

“หรือว่าพ่อพูดผิดไปหรือ? ตอนเจ้าอายุสามขวบเจ้าได้เรียนหมากรุกกับยอดปรมาจารย์ มีทักษะชั้นยอด บนโลกนี้น้อยคนนักที่จะสามารถชนะเจ้าได้ ที่หนึ่งนี้ คงต้องเป็นของเจ้าแล้ว?”

เจียงจื่อหยวนหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม แล้วหันมองไปทางกระดานหมากรุกที่ส่องแสง ในแววตามีประกายความตื่นเต้น และดีใจ

ดูเหมือนว่า เขาจะจำได้จริงๆ…

เยี่ยนชิงถามขึ้น

“ใครอยากจะเป็นคนขึ้นมาประลองคนแรก?”

ทุกคนเงียบเสียงลงทันที

หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงดังขึ้นภายในฝูงชน

“เผยเพ่ยจากภูเขาอวิ๋นอู้ยินดีจะลองดู”

ทุกคนต่างมองตามเสียงนั้น

เป็นผู้หญิงคนหนึ่งรูปร่างสูงเพรียว สวมชุดสีเลือดหมู

นางมีใบหน้าเมล็ดแตงโม ขาวเกลี้ยงเกลา องค์ประกอบทั้งห้า*ของใบหน้างดงาม ในบรรดาคนที่แต่งตัวดี นางถือว่าไม่ได้สวยระดับต้นๆ

แต่ว่าระหว่างคิ้วมีประกายความห้าวหาญ ซึ่งทำให้นางดูแตกต่างจากคนอื่น

ที่เอวของนางห้อยดาบไว้เล่มหนึ่ง ราวกับว่าพร้อมจะชักออกมาต่อสู้อยู่ตลอดเวลา

หลังจากที่นางพูดจบ นางก็เดินไปตรงกลางท้องพระโรง และหยุดยืนบนกระดานหมากรุกขนาดใหญ่

“คุณหนูใหญ่แห่งภูเขาอวิ๋นอู้…ตามข่าวลือกล่าวว่านางมีนิสัยร้อนแรง ไม่ว่าจะทำสิ่งใดล้วนวุ่นวายได้มาเจอกันวันนี้ และข้าก็คิดว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ!”

“คนที่กล้าขึ้นมาคนแรก ใจกล้ามากเลยทีเดียว! แต่ไม่รู้ว่านางจะเดินไปได้สักกี่ก้าว ทักษะในการวางหมากของฝ่าบาท ได้ยินมาว่ายอดเยี่ยมอย่างมาก…”