บทที่ 1083 ฝ่าบาท บุตรของท่าน

ทุกคนฮือฮาขึ้น!

ไม่เพียงแค่ตู๋กูเยว่เป็นคนภายนอกเท่านั้น นางยังมีลูกแล้วด้วย!?

นี่ นี่มัน…

คนเช่นนี้เนี่ยนะ จะมาเป็นพระชายาได้อย่างใด!?

เสียงซุบซิบดังขึ้น สายตานับไม่ถ้วนมองมา ล้วนมองมาที่ตู๋กูเยว่ และตู๋กูโม่เป่า!

“หรือว่าครั้งนี้ที่หน้าผาแดนสวรรค์ยังปล่อยเด็กคนหนึ่งเข้ามา ที่แท้เด็กคนนั้นก็เป็นลูกของตู๋กูเยว่!?”

“ในเมื่อนางแต่งงานมีลูกแล้ว แล้วเหตุใดถึงยังเข้าร่วมการคัดเลือกพระชายาล่ะ? คิดจะมาก่อความวุ่นวายหรือ?”

“ตู๋กูเยว่ผู้นี้ใจกล้าบ้าบิ่นมากเกินไปแล้ว! ทุกคนในพระราชวังโดนนางปั่นหัวจนวุ่น! นี่เราประมาทเกินไป…”

“ผู้หญิงเช่นนี้ ควรจะฆ่าให้ตายยิ่งนัก!”

น้ำเสียงทุกชนิดดังก้องในโสตประสาท เห็นได้ชัดว่าคำพูดสองประโยคของโหลวหรูไห่นี้ ทำให้พวกเขารู้สึกตกใจอย่างมาก!

เมื่อเห็นว่าตัวเองทำให้เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ โหลวหรูไห่ก็ลอบภูมิใจ

เขามองฉู่หลิวเยว่ด้วยสายตาบ้าคลั่ง และต้องการเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของนาง

แต่ว่า ไม่มีเลย

ผู้หญิงคนนั้นยังยืนสงบนิ่งเช่นเดิม ราวกับว่าไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง ใบหน้าราบเรียบ

อีกทั้งสายตาที่นางมองมาทางเขา ยังดูแปลกมากอีกด้วย

เหมือนกับว่า…มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ?

เห็นอกเห็นใจเนี่ยนะ!?

โหลวหรูไห่เกือบจะคิดว่าตัวเองมองผิดไป

หากโดนคนเปิดโปงต่อหน้าเช่นนี้ ชีวิตต่อไปนี้นางจะต้องลำบากแน่นอน แต่คาดไม่ถึงว่าในตอนนี้นางจะยังคงแสดงสีหน้าเช่นนี้ออกมาได้?

ในตอนนั้นเองเจียงเห่อเทียนก็ถามขึ้นมาเสียงเคร่งเครียดว่า

“เรื่องที่เจ้าพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่?”

โหลวหรูไห่ประสานมือคำนับ

“ข้าน้อยโหลวหรูไห่จากหน้าผาแดนสวรรค์ เป็นผู้อาวุโสหมอเทวดาของตระกูลหลิน ขอรับรองว่านี่เป็นความจริง คำพูดเมื่อครู่นี้ เป็นความจริงทุกประการ!”

ระหว่างทางที่พวกเขามาที่นี่ เขาเคยได้ยินหลินเทียนเฟิงปรึกษากับตู๋กูเยว่อยู่หลายครั้งว่าจะช่วยตามหาบิดาผู้ให้กำเนิดของตู๋กูโม่เป่า

เรื่องบิดาเช่นนี้ จะเป็นเรื่องโกหกได้อย่างใด?

เจียงเห่อเทียนรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก แต่ใบหน้ากลับไม่แสดงออก ก่อนจะมองไปทางตู๋กูเยว่

“ตู๋กูเยว่! สำหรับเรื่องเหล่านี้แล้ว เจ้ามีอันใดจะพูดหรือไม่!?”

…

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกเห็นอกเห็นใจโหลวหรูไห่จริงๆ เป็นหมอเทวดาระดับเก้าอยู่ดีๆ แต่นับจากวันนี้เป็นต้นไปจะต้องกลายเป็นขยะแล้ว

ยั่วโมโหใครไม่ว่า ดันไปยั่วโมโหพี่เป่า?

บอกว่านางแต่งงานแล้วก็ช่างเถอะ แต่บอกว่าพี่เป่าเป็นลูกของนางเนี่ยนะ…

ฉู่หลิวเยว่รีบหันไปมองตู๋กูโม่เป่าอย่างรวดเร็ว และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ใบหน้าเล็กๆ ราวกับหยกสลักมืดครึ้มไปแล้ว!

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะระเบิด ฉู่หลิวเยว่จึงส่งสายตาปลอบใจให้เขา จากนั้นก็หันไปมองเจียงเห่อเทียน ก่อนจะพูดว่า

“แน่นอน ว่าสิ่งที่เขาพูดทั้งหมดนั้น…เป็นเรื่องโกหก”

โหลวหรูไห่หัวเราะเสียงเย็น

“โกหกงั้นหรือ? ตู๋กูเยว่ เพื่อชื่อเสียงและเกียรติยศของเจ้า คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะปฏิเสธลูกของตัวเองเช่นนี้!? เรื่องนี้ ประมุขหลินและคุณชายสี่สามารถเป็นพยานให้ได้! ตั้งแต่วันแรกที่เจ้ามาถึงที่นี่ เจ้าก็มาเพื่อตามหาชายผู้ทอดทิ้งพวกเจ้าสองแม่ลูก! แต่ตอนนี้ เจ้ากลับจะปฏิเสธมันหรือ!?”

คนจำนวนไม่น้อยหันไปมองที่หลินเทียนเฟิงและลูกชายของเขา

พวกเขาเป็นคนพาเข้ามา แน่นอนว่าคำพูดของพวกเขานั้นน่าเชื่อถือมากที่สุด

หลินเทียนเฟิงขมวดคิ้วเป็นปม

แม้ว่าการที่ตู๋กูเยว่จะได้รับการคัดเลือกเป็นพระชายานั้นจะเหนือความคาดหมายของเขาอย่างมาก แต่ในใจเขายังคงหวังว่าตู๋กูเยว่จะอยู่ดี

ในที่สุดแล้วนางก็มีพระคุณต่อหลินจือเฟยอย่างมาก

ถ้าเขาพยักหน้าไปตอนนี้ นี่ไม่เท่ากับฆ่าตู๋กูเยว่หรอกหรือ?

ในตอนที่เขากำลังลังเลอยู่ ฉู่หลิวเยว่ก็พูดขึ้นมาว่า

“ประมุขตระกูลหลินและคุณชายสี่จะต้องเห็นด้วยกับคำพูดของเจ้าเมื่อครู่นี้อย่างแน่นอน เพราะว่าในใจของพวกเขา คิดแบบนั้นตั้งแต่แรก แต่ถ้าข้าบอกว่าสิ่งที่ข้าพูดไปตั้งแต่ตอนแรกนั้นล้วนไม่ใช่ความจริงล่ะ?”

มุมปากของฉู่หลิวเยว่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์

“ข้าเคยบอกไปว่า ข้าพาพี่เป่ามาตามหาคนคนหนึ่ง แต่ข้าไม่เคยยอมรับออกมาด้วยตัวเองว่าข้าเป็นมารดาของพี่เป่า และยิ่งไม่เคยยอมรับว่าคนที่มาตามหานั้นคือบิดาของเขา ในจุดนี้ ประมุขหลินและคุณชายสี่สามารถเป็นพยานให้ข้าได้”

“ถูกต้อง”

หลินจือเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง