บทที่ 1097 ข่มขู่

รอยยิ้มบนใบหน้าของหรงซิวจางหายไปทันที ดวงตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นมาราวผลึกน้ำแข็งอันเย็นเฉียบ

“ผู้อาวุโสถงชวนโปรดระวังวาจา ยามนี้เยว่เอ๋อคือชายาของโอรสแห่งพระราชวังเมฆาสวรรค์ และท่านมิสามารถสบประมาทนางพล่อยๆ เช่นนี้ได้”

“สบประมาทหรือ?”

ผู้อาวุโสถงชวนโกรธจนแทบจะพ่นไฟได้อยู่รอมร่อ

สวรรค์รู้ดีว่าเขาโมโหโกรธามากมายเพียงใด เมื่อได้ยินข่าวนี้และเหตุผลทั้งหมดทั้งปวงที่โอรสสวรรค์อย่างเขาใช้อ้างอิง!

“แล้วข้าพูดผิดตรงไหนกัน? ภูมิหลังของนางนั้นไร้ที่มาที่ไปจริงๆ มิใช่หรือ? ดูเผินๆ ก็เป็นแค่คนนอกพรมแดน แต่แท้จริงนางกลับมีพรสวรรค์และสายเลือดอันทรงพลังแฝงอยู่ในกาย! แต่จนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีผู้ใดรู้ถึงตนตัวของนาง!”

“นอกจากนี้ นางยังทำสัญญากับอสูรศักดิ์สิทธิ์ถึงสองตัว! เรื่องแบบนี้มันเกินมนุษย์มนาทั่วไปแล้ว! หากกล่าวว่านางเป็นเพียงสตรีธรรมดาไร้เล่ห์เหลี่ยมล่ะก็ ตัวท่านเชื่อเช่นนั้นจริงๆ หรือฝ่าบาท?”

“สรุปแล้วตัวตนของแม่นางผู้นี้ล้วนน่าสงสัยยิ่งนัก ด้วยความสัจจริง นางแบกรับบทบาทของพระชายาไม่ไหวแน่นอน!”

หรงซิวยังคงวางท่าทีสงบนิ่ง เขาเอนตัวพิงเก้าอี้และประสานมือไว้หน้าตัก

“ผู้อาวุโสถงชวน สาเหตุท่านกลับมาวันนี้ เพียงเพื่อกล่าวโทษข้ากับชายาสองคนอย่างนั้นหรือ?”

“หากมิใช่เพราะฝ่าบาททำสิ่งที่ไม่ถูกไม่ควร เช่นนั้นข้าจักมาอยู่ที่นี่เหตุใด!”

ผู้อาวุโสถงชวนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“แต่ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียว ก่อนหน้านี้ผู้อาวุโสคนอื่นๆ เองก็ถูกฝ่าบาทส่งตัวออกไปทำราชกิจด้วยเหตุผลต่างๆ นาๆ! นั่นเพราะท่านตั้งใจจะทำเช่นนี้ตั้งแต่แรก! ใช่หรือไม่? แค่แม่นางเพียงคนเดียวแต่ฝ่าบาทถึงกับยอมทำเช่นนี้ ข้าผิดหวังในตัวท่านยิ่งนัก!”

อันที่จริงเรื่องนี้มิได้ซับซ้อนเพียงนั้น

ตอนแรกหรงซิวยอมรับข้อเสนอของเหล่าคนจากพรรคหมิง และตกลงที่จะจัดพิธีคัดเลือกพระชายา แถมยังมีการประกาศชวนเชิญสาวงามจากเผ่าทั้งหมดอีก

หากใครได้ยินเช่นนั้นย่อมคิดว่าเขากำลังจะเลือกพระชายาของตัวเองแน่ๆ!

ซึ่งตามขั้นตอนแล้ว แม่นางที่ต้องถูกเลือกและได้ครองตำแหน่งพระชายา ควรตกเป็นของแม่นางเผ่าเซียนสุ่ยหลิงเจียงโดยไร้ข้อกังขา

และถ้าเขาต้องการ เขาก็สามารถเลือกนางสนมคนอื่นๆ เพิ่มได้