บทที่ 1098 พี่เป่าจอมเข้มงวด

“เรื่องนี้ผู้อาวุโสถงชวนไม่ต้องห่วง”

หรงซิวยิ้มเยาะ

“หากท่านรู้สึกแย่กับเรื่องนี้ถึงเพียงนั้น ก็หาเวลาไปปลอบใจประมุขกับคุณหนูใหญ่เจียงแห่งเผ่าเซียนสุ่ยหลิงเถิด อย่างใดเสีย ท่านกับพวกเขาก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาโดยตลอดหนิ”

ถงชวนใจกระตุกวูบ พร้อมความกระวนกระวายใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาทีละน้อย เขาตกใจพลันเหลือบมองหรงซิวแวบหนึ่ง

หรงซิวรู้อันใดมาอย่างนั้นหรือ?

ทว่าบนใบหน้าอันสูงศักดิ์และร้ายกาจดุจจอมมารของหรงซิว มีเพียงรอยยิ้มบางแต่งแต้มไว้จางๆ ดวงตาคมคู่นั้นลึกล้ำและดำดิ่งเสียจนคนมองอ่านความคิดของเขาไม่ออก

โอรสสวรรค์ผู้นี้ ยิ่งโตวีธีการของเขาก็ยิ่งโหดเหี้ยมและเด็ดขาดมากขึ้น แถมยังเดาความคิดได้ยากขึ้นด้วย…

ผู้อาวุโสถงอึดอัดใจอย่างมาก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วย่อตัวลงโนเวลพีดีเอฟ

“นั่นไม่จำเป็น ข้าเป็นผู้อาวุโสของพระราชวังเมฆาสวรรค์ เดิมทีก็ควรรักษาระยะห่างจากชนเผ่าอื่นๆ อยู่แล้ว จะให้ทำเช่นนั้นได้เยี่ยงไร? ที่ข้ามาคุยกับท่านในวันนี้ก็เพื่อตัวท่านและพระราชวังเมฆาสวรรค์ทั้งหมด หากเกิดข้อผิดพลาดประการใด ข้าหวังว่าฝ่าบาทจะทรงอภัยให้”

หรงซิวพยักหน้าตอบไปราวกับไม่สนใจ พลันยกยิ้มเล็กน้อย

“แน่นอน หลายปีที่ผ่านมาผู้อาวุโสถงชวนทั้งจงรักภักดีและอุทิศตนให้พระราชวังเมฆาสวรรค์ของเรา แล้วข้าจะไม่พอใจเจ้า เพียงเพราะเรื่องเล็กๆ เช่นนี้ได้อย่างใด?”

“เช่นนั้นก็ดี ดีจริงๆ …”

เสียงของถงชวนแผ่วลงกว่าเดิม

ไม่รู้เพราะเหตุใด ทั้งๆ ที่หรงซิวก็ดูปกติดี แต่กลับเป็นเขาเองที่ร้อนใจขึ้นเรื่อยๆ หลังจากพูดคุยอีกสองสามประโยค เขาก็รีบกล่าวลาและจากไป

เมื่อเห็นเขาหายไปจากครรลองสายตาแล้ว หรงซิวก็พลันหรี่ตาลงพลางคว่ำปากอย่างผิดหวัง

“…ช่าง…อ่อนแอเสียจริง…”

ก็แค่กล่าวอย่างคลุมเครือ ก็ถึงกับลนลานมากเพียงนี้แล้ว

ไม่น่าเชื่อเลยว่าอีกฝ่ายจะวางอำนาจในพระราชวังเมฆาสวรรค์มาได้ตั้งหลายปี

และเมื่อคิดถึงเรื่องชองสำนักวิชา แววตาของหรงซิวพลันหม่นแสงลง ก่อนจะเริ่มเขียนจดหมาย

…

ขณะที่โลกภายนอกกำลังเกิดสงครามย่อมๆ ทว่ายามนี้ฉู่หลิวเยว่กลับไม่รู้เรื่องเลย

นางกำลังเล่นหมากรุกกับตู๋กูโม่เป่า

กึก!

ตู๋กูโม่เป่าดีดนิ้วส่งหมากรุกตัวหนึ่งให้ลอยไปตกลงบนกระดานหมากรุก!

ฉู่หลิวเยว่แพ้!

พรึบ!

กระดานหมากรุกพลันหายวับไป!

ฉู่หลิวเยว่บีบนวดใบหน้าของตนอย่างท้อใจ

“ข้าแพ้อีกแล้ว”

ทว่าใบหน้าเล็กๆ ของตู๋กูโม่เป่ายังคงเรียบเฉย

“ดีกว่าตาเมื่อครู่นิดหน่อย แต่ก็ยังไม่พอ”

ฉู่หลิวเยว่มองเขาอย่างเศร้าสร้อย

“ได้เดินหมากเพิ่มขึ้นห้าก้าวนี่ถือว่าคืบหน้าอยู่ใช่หรือไม่?”

ตลอดสองชั่วยามนี้ นางจำไม่ได้เลยว่าตัวเองนั้นพ่ายแพ้ไปแล้วกี่ครั้ง

และหลังจากจบสองชั่วยาม “ความคืบหน้า” อันน่าสมเพชเพียงอย่างเดียวที่ได้ก็คือ จำนวนการเดินหมากของนางเพิ่มขึ้นตั้งห้าก้าว

แต่มันก็แค่ตาเดียวเท่านั้น

“หรงซิวเองก็น่าจะเคยเล่นหมากรุกกับเจ้าใช่หรือไม่? แล้วเขาสู้เจ้าได้กี่ก้าว?”

ฉู่หลิวเยว่โพล่งถามด้วยความสงสัย

ตู๋กูโม่เป่าตวัดตาขึ้นมองนางนิดๆ

“มากกว่าเจ้าก็แล้วกัน”

ฉู่หลิวเยว่ “…”

นี่นางควรจะถามต่ออีกดีหรือไม่?!

แน่นอนว่านางรู้ว่าหรงซิวนั้นแข็งแกร่งกว่านางในตอนนี้มาก!

แม้คืนวันงานพิธีคัดเลือกพระชายา นางจะสามารถเอาชนะหรงซิวได้อย่างหวุดหวิด แต่ความจริงแล้วนางรู้ว่าเขาออมมือให้ และมิได้แสดงพลังที่แท้จริงออกมาแต่อย่างใด

และนางรู้มาตลอดว่า นางไม่มีทางชนะเขาได้จริงๆ จังๆ เลยสักครั้ง คิดแล้วฉู่หลิวเยว่ก็พลันใจเสียขึ้นมา

“เช่นนั้นก็ฝึกต่อเถอะ!”

แต่ตู๋กูโม่เป่ากลับส่ายหัว

“ถึงเวลาฝึกอย่างอื่นแล้ว ถ้าจะเล่นต่อก็รอพรุ่งนี้”

ทันใดนั้นฉู่หลิวเยว่ก็นึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้ตู๋กูโม่เป่าขอให้นางฝึกกับเขาแค่สองชั่วยาม และฝึกโดยใช้หุ่นเชิดที่เขา “พัฒนา” ขึ้นมาใหม่ด้วย

นางกวาดตามองไปรอบๆ

“เหมือนว่าที่นี่จะไม่เหมาะนะ?”

ตู๋กูโม่เป่ากระโดดลงจากเก้าอี้และเดินออกไปข้างนอก

“ตำหนักสักการะเทพใหญ่โตมาก ตรงไหนที่ว่าฝึกไม่ได้กัน?”

…

หลังจากที่ฉู่หลิวเยว่เดินออกมา นางถึงได้รู้ว่าตัวเองกังวลมากเกินไป

และดูเหมือนว่าหรงซิวจะเตรียมการไว้ตั้งแต่แรกแล้ว โดยมีเยี่ยนชิงเป็นคนพาพวกเขาไปยังสนามฝึกด้านหลังตำหนักโดยตรง