บทที่ 1099 สู้คนป่วยไม่ได้

แต่ไม่ทันที่ฉู่หลิวเยว่จะได้โต้ตอบ หุ่นเชิดด้านหน้าก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวอีกครั้ง!

เรียวขาขาวของหุ่นเชิดตวัดกวาดออกไปหมายเตะฉู่หลิวเยว่!

อายเย็นปะเข้ากับอากาศด้านหน้า ฉู่หลิวเยว่เบี่ยงตัวหลบทันที!

แต่อีกฝ่ายเร็วกว่า! เขาตวัดขาเตะเข้าที่บั้นเอวของนางอย่างแรง!

ฉู่หลิวเยว่เซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่ก็สะกดกั้นความเจ็บปวดนั่นไว้ได้ นางหันกลับมาและจับข้อเท้าของเขาไว้ แล้วกระชากสุดแรง!

โครม!

หุ่นเชิดตัวสูงล้มลงไปกองกับพื้น!

แต่หุ่นเชิดนั้นไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด เขายกขาขึ้นถีบฉู่หลิวเยว่โดยไม่ลังเล!

ฉู่หลิวเยว่รีบร่นถอยหลัง!

เจ้าหุ่นนี่ก็เอาเรื่องเหมือนกันนะ!

ฉู่หลิวเยว่ในตอนนี้ไม่ใช่แค่คู่ต่อสู้ของเขาแล้ว นางแทบจะถูกไล่ล่าทุบตีให้ตายราวกับผักปลา และทำได้เพียงใช้วิธีที่กลยุทธหลบหลีกอันชาญฉลาดอื่นๆ เพื่อหาโอกาสโจมตีให้ตัวเอง

ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด!

และบางครั้งก็มีเสียงตุบตับจากการกระแทกและทุบตีดังขึ้นหลายครั้ง

ตู๋กูโม่เป่าเฝ้ามองอยู่ข้างสนาม เขายืนเอามือไพล่หลังและทอดสายตามองอย่างเงียบเชียบ

ใบหน้าเล็กขาวนวลอันน่ารักน่าชังไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องมองไปยังสนามอย่างไม่ลดละเท่านั้น

ที่สั่งสอนนางตอนนี้ ก็เพื่อในอนาคตนางจะได้ไม่ถูกใครเขาเล่นงานเอา และยังเป็นฝ่ายเล่นงานคนอื่นได้ด้วย!

ถ้าบอกว่าไม่เจ็บปวดใจก็คงจะโกหก

แต่อย่างใดเสีย…การฝึกแบบนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรก

ท้ายที่สุดแล้ว มันจะทำให้นางทะลวงผ่านขั้นพลังปราณได้แบบก้าวกระโดด!

…

เวลาสองชั่วโมงผ่านไปอย่างเชื่องช้า

กว่าฉู่หลิวเยว่จะได้โอกาสหาช่องโหว่ของคู่ต่อสู้ และรับมือกับพละกำลังอันแข็งแกร่งของอีกฝ่ายได้ ร่างกายของนางก็เต็มไปด้วยบาดแผลเสียแล้ว

ไม่ต้องคิดทบทวนก็รู้ว่ายามนี้กายบางนั้นเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำมากมาย

แต่โชคดีที่ฉู่หลิวเยว่ยังมีพลังปราณดั้งเดิมที่สามารถดึงมาใช้ได้ ฉะนั้นความเจ็บปวดนี้จึงมิได้ส่งผลต่อจิตใจของนางมากนัก

ตู๋กูโม่เป่าพยักหน้าแล้วเรียกหุ่นเชิดกลับมา

“วันนี้พอแค่นี้ก่อน”

ฉู่หลิวเยว่พลางถอนหายใจยาวพรืด แข้งขาของนางอ่อนแรงจนเกือบจะล้มลงกับพื้น

ตู๋กูโม่เป่าเงยหน้าขึ้นมองสีของท้องฟ้าแวบหนึ่ง

“ส่วนเวลาที่เหลือ เจ้าก็ฝึกด้วยตัวเองไปก่อน”

จากนั้นเขาก็หันหลังและจากไป

“พี่เป่า เจ้าจะไปไหนหรือ?” ฉู่หลิวเยว่ถาม

ตู๋กูโม่เป่าชะงัก

“ฝึกฝน”

ฉู่หลิวเยว่ไม่เคยคิดเลยว่านางจะได้ยินคำนี้จากปากของตู๋กูโม่เป่า!

ความแข็งแกร่งของเขานั้นทรงพลังอย่างคาดเดาไม่ได้ และเหมือนว่าแม้แต่พวกของผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหก ก็ยังไม่เคยเห็นฝีมืออันลึกลับซับซ้อนของเขาเลยสักครั้ง

“อย่างเจ้ายังต้องฝึกอีกหรือ?!”

ฉู่หลิวเยว่ตะโกนถามอย่างอดไม่ได้

ตู๋กูโม่เป่าเบนสายตาหันกลับมามองนางนิดๆ พร้อมท่าทีเขินอายระคนหงุดหงิด แต่ก็ลังเลว่าจะพูดดีหรือไม่ และสุดท้ายเขาก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าเขาต้องฝึกฝนต่อไป!

ไม่อย่างนั้นเขาจะถูกขังอยู่ในร่างเล็กๆ นี่ไปตลอดชีวิต!

แต่เขาพูดอันใดแบบนี้กับฉู่หลิวเยว่ไม่ได้ และทำได้แค่เดินออกมาโดยไม่พูดอันใดสักคำ

ฉู่หลิวเยว่ลูบสันจมูกอย่างครุ่นคิด

อืม ถึงพี่เป่าจะดูแข็งแกร่ง แต่เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็มีเรื่องกังวล…

นางนั่งพักอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะตวัดขานั่งขัดสมาธิ พลางหลับตาแล้วปรับลมหายใจ

ขณะเดียวกัน สมองของนางก็เอาแต่คิดถึงฉากการต่อสู้กับหุ่นเชิดตัวนั้นซ้ำๆ

ถึงหุ่นเชิดชนิดนี้จะไม่สามารถดูดพลังปราณจากสวรรค์และโลกมาใช้ได้ แต่การต่อสู้แบบประชิดตัวของมันกลับทรงพลังอย่างมาก

ไม่ว่าจะเป็นด้านพละกำลัง ความว่องไวและอื่นๆ เมื่อเทียบกับผู้ฝึกยุทธ์ตัวจริงที่อยู่ในระดับเดียวกันแล้ว ทักษะต่างๆ ของหุ่นเชิดนั้น ล้วนแข็งแกร่งไม่น้อยไปกว่ากันเลย

ทั้งมากด้วยเล่ห์เหลี่ยม โหดเหี้ยมและแม่นยำ

ฉู่หลิวเยว่นั่งทบทวนรายละเอียดทั้งหมดของการโจมตีเมื่อครู่ในใจ และทำความเข้าใจอย่างรอบคอบ

กระทั่งพินิจพิเคราะห์กลยุทธ์ของคู่ต่อสู้ได้ทั้งหมด นางถึงลืมตาขึ้นมา

ยามนี้เป็นเวลาบ่ายแล้ว

ฉู่หลิวเยว่คิดอยู่พักหนึ่งแล้วเดินไปที่ประตู

เยี่ยนชิงกำลังรอนางอยู่

“ถวายบังคมพระชายา”