บทที่ 1100 เห็นพ้องต้องใจ

ฉู่หลิวเยว่ตามหลินเทียนเฟิงเข้าไปในห้อง

และเมื่อได้ยินการเคลื่อนไหว หลินจือเฟยก็ออกมาต้อนรับพวกเขาทันที

“ถวายบังคมพระชายา”

หลินจือเฟยทำความเคารพ

ถึงจะผ่านไปเพียงไม่กี่วัน แต่สถานะของแม่นางตรงหน้าได้เปลี่ยนไปอย่างสมบูรณ์แล้ว และเป็นการเปลี่ยนแปลงที่สั่นสะเทือนไปทั้งโลกาสุราลัย

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มบาง

“คุณชายหลินมิต้องพิธีรีตรอง ก่อนหน้านี้ข้าเคยสัญญาว่าจะรักษาอาการป่วยให้เจ้า และตอนนี้ข้ามาตามสัญญาแล้ว โปรดนั่งลงเถอะ”

ได้ยินเช่นนั้นหลินจือเฟยก็นั่งลง

ฉู่หลิวเยว่ช่วยวัดชีพจรให้เขา พลางคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ร่างกายของเจ้าฟื้นตัวเกินครึ่งแล้ว นอนพักอีกสักสองสามวัน ประเดี๋ยวก็ฟื้นฟูได้เต็มที่”

“ขอบพระทัย พระชายา!”

หลินเทียนเฟิงที่เฝ้ามองอยู่ด้านข้างไม่สามารถระงับความตื่นเต้นไว้ได้ พลันกล่าวขอบคุณด้วยความดีใจ

เมื่อก่อนฉู่หลิวเยว่ช่วยพวกเขา เพื่อต้องการความช่วยเหลือจากพวกเขา

ทว่าตอนนี้ทั้งๆ ที่สถานะของนางวิเศษวิโสถึงเพียงนี้แล้ว แต่นางก็ยังกลับมาและมอบความช่วยเหลือในระดับที่พิเศษกว่าให้พวกเขาอีกครา

แน่นอนว่าหลินเทียนเฟิงรู้สึกประทับใจมาก

หลินจือเฟยยิ้มตอบนิดๆ พร้อมคลื่นอารมณ์บางอย่างที่ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

“… อันที่จริง สาเหตุหลักของโรคก็ถูกกำจัดออกไปแล้ว ส่วนที่เหลือก็ปล่อยให้เซียนหมอคนอื่นๆ ดูแลต่อได้ ไม่จำเป็นจะต้องเพิ่มภาระให้พระชายาเช่นนี้เลย…”

“เซียนหมอคนอื่นหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่ผละมือออก พลางเลิกคิ้วแล้วหัวเราะเบาๆ

“อย่างเช่น ผู้อาวุโสโหรวหรูไห่น่ะหรือ?”

ทั่วทั้งห้องโถงพลันเงียบลงทันตา

ขณะนี้ นอกจากพวกเขาสี่คนแล้วก็ไม่มีใครอื่นอีก ฉะนั้นพวกเขาจึงมิเข้มงวดเรื่องการวางตัวมากนัก

หลินเทียนเฟิงย่นคิ้วและพูดว่า

“ก่อนหน้านี้เขาล่วงเกินพระชายาหลายครั้ง ถือเป็นความผิดมหันต์…ข้าเองก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าพูดเรื่องเช่นนี้ต่อหน้าสาธารณชนในตำหนักศักดิ์สิทธิ์”

ตราหน้าฉู่หลิวเยว่ว่าเป็นคนนอกพรมแดนต่อหน้าทุกคนในงาน แค่นี้ก็ชัดเจนแล้วมิใช่หรือว่าไม่ชอบพอในตัวนาง?

หากต่อมา หรงซิวและผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกไม่ช่วยกันควบคุมสถานการณ์ไว้ รวมทั้งถ้าไม่ได้การวางตัวอันชาญฉลาดของฉู่หลิวเยว่ ก็ไม่รู้เลยว่าบทสรุปที่ตามมานั้นจะเป็นเยี่ยงไร

ฉู่หลิวเยว่เดินไปด้านข้างและเขียนใบสั่งยาหนึ่งใบ

มือเรียวบรรจงเขียน พลางขยับเอ่ยปากพูด

“โหรวหรูไห่กับข้ามิได้มีเรื่องขับข้องใจอันใดต่อกัน แต่เขากลับโจมตีข้าอย่างอาจหาญนัก ประมุขหลิน… ท่านมิแปลกใจสักนิดเลยหรือ?”

แววตาของหลินเทียนเฟิงวูบไหว

“พระชายาหมายความว่า…”

“ถ้าเขาไม่ชอบใจที่ข้ารักษาหลินจือเฟยให้หายดี และทำให้สิ่งที่เขาทำไม่ได้ เขาเลยโจมตีข้าเช่นนั้น ก็ถือว่าเขาเป็นคนใจแคบอย่างมาก ทว่าเขาเองก็เป็นถึงเซียนหมอระดับเก้าขั้นสูงสุด หากจะใช้เล่ห์เหลี่ยมกลั่นแกล้งข้าเล็กๆ น้อยๆ ก็ย่อมได้ แต่เหตุใดเขาถึงต้องสร้างความวุ่นวายในตำหนักศักดิ์สิทธิ์ด้วย?”

ฉู่หลิวเยว่วางพู่กันลง พลางตรวจสอบใบสั่งยาอย่างระมัดระวัง และส่งให้เยี่ยนชิงที่ยืนรออยู่ข้างๆ

“ช่วยหาสมุนไพรเหล่านี้ให้ข้าที”

เยี่ยนชิงยื่นมือทั้งสองข้างออกไปรับ ก่อนจะรับคำสั่งด้วยความเคารพและจากไปอย่างรวดเร็ว

ที่นี่คือพระราชวังเมฆาสวรรค์ และฉู่หลิวเยว่ก็ยังเป็นถึงชายาเอกที่เพิ่งได้รับตำแหน่งไปหมาดๆ ข้าราชบริพารน้อยใหญ่ล้วนไม่กล้าขัดนาง

และนั่นทำให้เยี่ยนชิงไม่ต้องทิ้งนางไว้คนเดียว พลันรีบผละตัวออกไปช่วยหาสมุนไพร

หลินเทียนเฟิงมิใช่คนโง่ เขาเข้าใจทันทีว่าฉู่หลิวเยว่หมายถึงอันใด

“พระชายาหมายความว่า…มีคนแอบยุยงโหรวหรูไห่ให้…”

ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

ผู้ที่สามารถทำเช่นนี้ได้ จะต้องมีความเกี่ยวข้องกับพวกเขา และมีอำนาจมากพอควร

หลังจากคิดดูแล้ว มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีโอกาสมากที่สุด!

“…เป็น…หลู่อวี้เออร์หรือ?”

เขาพึมพำเสียงแผ่วด้วยความไม่เชื่อ

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มเยาะหนึ่งที

“ดูเหมือนประมุขหลินจะเข้าใจอันใดขึ้นมาบ้างแล้วนะ”

หลินเทียนเฟิงหน้าแดงสลับเขียวด้วยความทึ่ง

“เป็น…เป็นไปได้อย่างใด? โหรวหรูไห่อยู่กับตระกูลหลินของข้าและภักดีต่อตระกูลมานานหลายสิบปี อวี้เออร์นั้นเพิ่งเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน…”

“ตั้งแต่นางเข้าไปอยู่ในตระกูลหลิน คุณชายก็ล้มหมอนนอนเสื่อมาโดยตลอด”

ฉู่หลิวเยว่กล่าวด้วยความฉลาดหลักแหลม

หลินเทียนเฟิงตกใจ!

“นี่มัน…”