บทที่ 1103 นอนพื้น

ฉู่หลิวเยว่เริ่มไม่แน่ใจว่านางควรจะยกย่องโอรสสวรรค์ว่าเป็นคนมองการณ์ไกลมีไหวพริบดีหรือไม่

นี่เขาแอบเตรียมของพวกนี้ล่วงหน้าหรือเปล่าเนี่ย!?

และพออีกคนตอบสนองเช่นนี้ ฉู่หลิวเยว่ก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี โดยการ “เชิญ” ให้เขาลงไปนอนบนพื้นตามประสงค์ของอีกฝ่ายในคราแรก

…ตอนแรกนางไม่อยากให้หรงซิวค้างแรมที่นี่ แต่เมื่อพิจารณาแล้วว่าด้านนอกนั้นมีทหารอารักขาอยู่เป็นจำนวนมาก การไล่เขากลับไปแบบนี้คงดูไม่เหมาะสมเท่าไร สุดท้ายฉู่หลิวเยว่ก็จำต้องเลือกทางออกที่ดีที่สุด

และเป็นทางออกที่พระโอรสพอพระทัยเป็นอย่างมาก

…เรื่องบางเรื่องควรทำให้คุ้นชินแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า

ในที่สุดทั้งสองคนก็เริ่มต้นค่ำคืนอันเงียบสงบบนเตียงนอนที่ต่างกัน

ฉู่หลิวเยว่นอนอยู่บนเตียง หรงซิวนอนอยู่บนพื้น

คราแรกนางรู้สึกกังวลนิดหน่อย แต่เมื่อเห็นว่าหรงซิวหยิบผ้าห่มสองผืนออกมาอย่างสุภาพและสงบเสงี่ยม พลางจัดปูที่นอนของตนอย่างเรียบร้อย และหลังจากล้มตัวลงนอนแล้ว ฉู่หลิวเยว่ก็พลันคิดว่าตนคงจะวิตกกังวลมากเกินเหตุ

จากนั้นนางก็หลับตาลงและเตรียมจะเข้านอน

ความมืดมิดเริ่มย่างกลายเข้ามา คบเพลิงในห้องดับลงทีละดวง

และทั่วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืดมิด

หรงซิวล้มตัวลงนอนไม่ไกลจากนาง

อันที่จริงห้องบรรทมแห่งนี้มีขนาดใหญ่และกว้างขวางมาก

แต่หรงซิวพยายามโน้มน้าวนางสุดความสามารถเพื่อคว้าโอกาสเล็กๆ นี้ให้ตัวเอง

สำหรับเขา แค่ถูกบีบให้นอนแยกกันหลังจากจบพิธีคัดเลือกพระชายาก็น่าสมเพชเกินพอแล้ว ถ้ายังให้นอนห่างกันอีก เขาคงนอนไม่หลับแน่ๆ

ดังนั้นเขาจึงยอมปูฟูกนอนข้างเตียงตามคำขอของฉู่หลิวเยว่ พลางสร้างค่ายกลขึ้นในขณะเดียวกัน…

…

ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง ฉู่หลิวเยว่นอนอยู่บนเตียง ทว่าต่อให้ข่มตานอนเท่าไรก็หลับไม่ลง

หลังจากนั้นไม่นาน ท้ายที่สุดนางก็ลืมตาขึ้น

แสงจันทร์ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เสมือนสายธารากระจ่างใส และเกิดเงาสีดำทอดตัวยาวลงบนพื้นห้องอันกว้างใหญ่

ฉู่หลิวเยว่หันศีรษะไปมองหรงซิวที่นอนหลับอยู่ไม่ไกล

จากตรงนี้ นางสามารถมองเห็นใบหน้าที่กำลังหลับใหลของหรงซิวได้ชัดเจน

เขานอนหนุนแขนตัวเอง พร้อมงอขาข้างหนึ่ง

ถึงรอบข้างจะดูสลัว ทว่าแสงจันทร์ที่ส่องลงนั้นก็ทำให้มองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดทุกตารางนิ้ว

ความวิตกกังวลในใจของฉู่หลิวเยว่ พลันสลายไปทันที

ราวกับว่าขอเพียงแค่คนคนนี้อยู่ข้างนาง ก็จะคลี่คลายและแก้ไขปัญหาทั้งหมดได้

นางกะพริบตาพลางพลิกตัวหันไปด้านข้างเล็กน้อย แล้วแอบมองอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง

แม้ว่าเขาจะหลับไปแล้ว แต่สัญชาตญาณอันยิ่งยวดของนางก็ยังบอกให้ระวังตัวอยู่ดี

ขอแค่เขาไม่ลืมตาโพล่งขึ้นมาก็พอแล้ว

เพราะถ้าเขาลืมตา นางจักติดกับสายตาอันเย้ายวนนั่นอีกครั้งแน่ๆ ประหนึ่งว่ามันสามารถดึงดูดผู้คนให้ดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งอันลึกล้ำ และจบชีวิตด้วยการทำลายล้างตนเองได้

แต่จู่ๆ เขาก็ขมวดคิ้วนิดๆ ราวกับตกอยู่ในฝันร้าย

ก่อนจะเริ่มขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

อายเย็นแผ่ซ่านและปกคลุมทั่วร่างกายของเขา

ฉู่หลิวเยว่ตกตะลึง

และไม่นานก็สังเกตเห็นชั้นน้ำแข็งจางๆ อยู่บนพื้น!

“หรงซิว?”

ฉู่หลิวเยว่เรียกเขา

แต่หรงซิวเพียงขดตัวเล็กน้อย

ตอนนี้ผ้าห่มบางๆ ที่คลุมร่างของเขาอยู่นั้นดูช่วยอันใดไม่ได้เลย

ฉู่หลิวเยว่ผุดลุกขึ้นนั่งทันที

“หรงซิว!”

เงามืดพาดทับใบหน้าของหรงซิวจนนางมองไม่เห็นสีหน้าของเขา

ฉู่หลิวเยว่เม้มริมฝีปากพลางทำลายค่ายกลทิ้ง แล้วก้าวเท้าเข้าไป

“หรงซิว ถ้าเจ้าแกล้งทำอีก ข้าจะโมโหแล้วนะ”

ขณะที่ฉู่หลิวเยว่กำลังเอ่ยปาก ในที่สุดนางก็เห็นใบหน้าของหรงซิวชัดๆ

ก่อนจะเห็นว่าแพขนตาหนาของเขาถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็ง ในที่สุดนางก็ตระหนักถึงความผิดปกติ และรีบก้มลงไปสัมผัสใบหน้าของเขา

มันเย็นจนมือของนางแทบเป็นน้ำแข็ง!

ร่างของฉู่หลิวเยว่เกือบจะถูกแช่แข็งจากความหนาวเย็นนั่น!

และเหมือนหรงซิวจะสัมผัสได้ถึงอันใดบางอย่าง พลันคว้ามือนางแล้วดึงนางเข้าไปกกกอด!

การเคลื่อนไหวของเขานั้นหยาบกระด้างและป่าเถื่อน ต่างจากท่าทีอันอ่อนโยนและยับยั้งชั่งใจดั่งปกติ

ฉู่หลิวเยว่พยายามกลั้นเสียงกรีดร้องอย่างสุดความสามารถ นางผ่อนแรงของตนลงและโอนอ่อนไปตามแรงดึง และตกลงสู่อ้อมแขนของเขา