บทที่ 1104 สำนักหลิงเซียว

หลายวันมานี้ โดยทั่วไปแล้วร่างกายของหลินจือเฟยฟื้นตัวขึ้นมากเลยทีเดียว

เพียงแค่ฉู่หลิวเยว่ไปที่นั่นอีกครั้งและมอบโอสถครั้งสุดท้ายให้เขา เขาก็สามารถกลับออกไปได้อย่างสบายใจแล้ว

ส่วนเรื่องคนของหุบเขาหุบเขาหานซานนั้น ฉู่หลิวเยว่มิได้สนใจใคร่รู้เลยสักนิด

เพราะก่อนที่นางจะได้บอกหรงซิวเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ชิงสั่งให้เยี่ยนชิงจัดการกับคนเหล่านั้นเสีย

ในตอนท้าย เมื่อถึงคราวที่พวกเขาได้กลับไป ฉู่หลิวเยว่ก็บังเอิญเจอพวกเขาครั้งหนึ่ง

และพบว่าหานเฉวียนได้สูญเสียขากับแขนอย่างละข้าง ส่วนคนที่เหลือก็บาดเจ็บสาหัสไม่มากก็น้อย

และอาจจะไม่สามารถฟื้นฟูอวัยวะส่วนดังกล่าวได้ตลอดชีวิต

หลังจากนี้เป็นต้นไป คนเหล่านี้ก็จะกลายเป็นคนพิการไร้ประโยชน์ และคงยากที่พวกเขาจะรักษาสถานะในปัจจุบัน ของตนเองให้คงอยู่ได้

พระราชวังเมฆาสวรรค์ปกครองยี่สิบแปดชนเผ่า ซึ่งก่อนหน้านี้หรงซิวเคยบุกกวาดล้างคนของตำหนักหวู่ซวงมาแล้ว และยามนี้ แม้เขาจะทำลายหุบเขาหานซานเพิ่มอีก ก็ย่อมไม่มีผู้ใดคัดค้าน

ดังนั้นผู้คนของหุบเขาหานซานจึงไม่กล้าแม้แต่จะแสดงโทสะออกมา และทำได้เพียงหลบหนีออกไปด้วยความสิ้นหวัง

และเกรงว่าหากไม่รีบกุลีกุจอกลับไป คงจะถูกทิ้งไว้ให้ตายอย่างอนาถที่นี่แน่นอน

สถานการณ์ของหานเฉวียนกับโหรวหรูไห่แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

ทุกคนเริ่มจับกลุ่มสนทนากันให้ขวัก

ขณะเดียวกัน ในที่สุดมันก็ทำให้คนบางพวกตระหนักได้แล้วว่า พระชายาที่เพิ่งได้ตำแหน่งผู้นี้มิได้อ่อนแออย่างที่คิด!

หากมีระบบความคิดและวิธีการ ควบคู่ไปกับพรสวรรค์เช่นนี้…การวางอำนาจในพระราชวังเมฆาสวรรค์ ย่อมมิใช่เรื่องยาก!

…

ฉู่หลิวเยว่ปล่อยให้คนนอกแสดงความคิดเห็นและคาดเดาไปต่างๆ นาๆ แต่หาได้สนใจไม่

ความแข็งแกร่งคือสิ่งที่คนในอาณาจักรเสิ่นซวี่ยำเกรงที่สุด ขอเพียงแค่นางแกร่งขึ้น ก็สามารถทำให้คนพวกนี้หุบปากได้แล้ว!

อีกอย่าง นางเองก็ยังมีสิ่งสำคัญอีกอย่างที่ต้องทำ

…

ในช่วงเที่ยงของวันหนึ่ง เมื่อเห็นว่าหรงซิวยังพอมีเวลาว่าง ฉู่หลิวเยว่ก็ชวนเขามาเล่นหมากรุกด้วยกัน

หลังจากการต่อสู้อันดุเดือด ฉู่หลิวเยว่ก็เป็นฝ่ายแพ้อีกตามเคย

ฉู่หลิวเยว่พลันกัดฟันกรอด ยามมองไปยังกระดานหมากรุกแตกกระจายระเนระนาดตรงหน้า

พรสวรรค์และพละกำลังของชายผู้นี้น่าทึ่งมาก จนนึกกลัวว่าในเวลาอันน้อยนิดเช่นนี้ นางอาจจะไล่ตามเขาไม่ทัน!

ในใจของฉู่หลิวเยว่รู้สึกสิ้นหวัง พลางเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างจำยอม

“ฝ่าบาท ก่อนหน้านี้ข้าลืมถามเจ้าเรื่องหนึ่ง เจ้ารู้จักจวินจิ่วชิงด้วยหรือ?”

หรงซิวหยุดชะงัก แล้วเงยหน้าขึ้นมองนางเงียบๆ

ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

“ใช่ แต่ก็ไม่เชิงว่ารู้จัก”

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้นสงสัย

“พวกเจ้าไปรู้จักกันได้อย่างใด?”

พูดตามตรง นิสัยของสองคนนี้ไม่น่าใช่คนที่จะไปรู้จักมักจี่กันได้

แต่ดูเหมือนว่าจวินจิ่วชิงจะรู้อันใดบางอย่างเกี่ยวกับพระราชวังเมฆาสวรรค์

ซึ่งองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์เป่ยหมิงอย่างเขา ไม่น่ามีข้อมูลของชาวเมฆาสวรรค์

“เขา…เคยมาเยือนอาณาจักรเสิ่นซวี่หรือ? หรือว่าเขาเป็นคนของอาณาจักรเสิ่นซวี่โดยกำเนิด?”

หรงซิวนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วหัวเราะเบาๆ

“เขาเกิดที่อาณาจักรเสิ่นซวี่ เพียงแต่ไม่นานก็ถูกส่งตัวกลับไปที่ราชวงศ์เป่ยหมิง แต่…เขาไม่เคยตัดขาดความสัมพันธ์กับทางนี้”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าเข้าใจ

เมื่อกล่าวเช่นนี้ หลายๆ สิ่งที่นางข้องใจก็เริ่มกระจ่างขึ้นมาแล้ว

ในโลกนี้มีผู้คนมากมายที่พยายามสุดชีวิตเพื่อหวังเข้าอาณาจักรเสิ่นซวี่ และตั้งรกรากปักฐานที่นี่

แต่จวินจิ่วชิงกลับ…

“ในตอนนั้น ชนเผ่าของเขาเกิดจลาจลและสงครามภายในขั้นรุนแรง ผู้กุมอำนาจสูงสุดจึงส่งเขาไปเพื่อรักษาชีวิตของเขาไว้ ซึ่งต้นตระกูลของเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับเป่ยหมิง ดังนั้น…”

“แสดงว่าเขาไม่ใช่บุตรแท้ๆ ของจักรพรรดิแห่งเป่ยหมิง?”

“แน่นอนว่าไม่ใช่ แต่เพราะสถานะของเขานั้นพิเศษ จวินฉีจือจึงปฏิบัติกับเขาราวลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง แต่นอกจากแม้แต่คนในราชวงศ์เป่ยหมิงแล้ว ก็แทบไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย”

“แต่เจ้ากลับรู้”

ฉู่หลิวเยว่หรี่ตาลง

หรงซิวเลิกคิ้วพลันหัวเราะ

“ถ้าเรื่องแค่นี้ข้ายังไม่รู้ แล้วข้าจะได้ตำแหน่งโอรสสวรรค์มาได้อย่างใด”

หรงซิวระบายยิ้มเชิงหยอกล้อ ทว่าหัวใจของฉู่หลิวเยว่กลับบีบแน่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ถ้าพูดถึงเรื่องประสบการณ์ชีวิตของหรงซิว นางรู้เพียงเรื่องทั่วไปของเขา ชนิดที่ว่าให้สาธยายออกมาสองสามประโยคก็จบแล้ว

ทว่าในประโยคง่ายๆ ที่หรงซิวกล่าวข้างต้นนั้น กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความลำบากยากเข็ญ ที่ฉู่หลิวเยว่ไม่เคยรู้มาก่อน และมีเพียงแค่หรงซิวที่รู้

จากผู้ที่ไม่เป็นที่ต้อนรับของวงศ์ตระกูล สู่ผู้ที่ครอบครองตำแหน่งสูงสูดของชนเผ่า…

นางอยากรู้จริงๆ ว่าเขาผ่านอันใดมาบ้าง!

“หมายความว่า จวินจิ่วชิงเองก็เคยกลับมาที่อาณาจักรเสิ่นซวี่หรือ?”