บทที่ 1129 กราบอาจารย์เข้าสำนัก

“พวกเจ้าตามตอแยกระไรกัน!? ไม่ได้ยินหรือว่าฉู่เยว่ต้องการฝากตัวเป็นศิษย์กับข้า? แย่งศิษย์ของผู้คนในยามนี้ มันไม่มากไปหน่อยหรือ?”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

แต่ดูเหมือนว่าผู้อาวุโสเหล่านั้นจะไม่ได้สนใจเลยสักนิด

“เด็กคนนี้เพิ่งเข้ามาใหม่ และมีอีกหลายเรื่องในสำนักวิชาที่เขายังไม่รู้ ภายใต้สถานการณ์หุนหันพลันแล่นเช่นนี้ ไม่แปลกที่เขาจะเลือกผิด! ลองให้เด็กคนนี้พิจารณาเลือกอาจารย์อีกรอบก็ยังไม่สาย!”

“ถูกต้อง! วั่นเจิง เจ้าทำหน้าตายทั้งวันเช่นนี้ จะมีศิษย์คนใดอยากอยู่กับเจ้ากัน? พวกเขากลัวเจ้าจะตายอยู่แล้ว! ฉู่เยว่ยังเด็กนัก เขาจะทนกับการทรมานแบบนี้ได้อย่างใด?”

“ฉู่เยว่เอ๋ย ข้าว่าเจ้ามาอยู่กับข้าดีกว่า! สัญญาว่ามันจะไม่เลวร้ายเหมือนของวั่นเจิง!”

ท่านอาจารย์หลายคนเริ่มเอ่ยปากพูด

เดิมทีก็มีอัจฉริยะเพียงไม่กี่คนที่เข้ามาฝึกเป็นเซียนหมอ และยากที่จะพบผู้ที่โดดเด่นเช่นนี้ จะให้พวกเขาอยู่เฉยๆ ได้เยี่ยงไร?

ในเวลาแบบนี้ ใครเขาจะห่วงเรื่องภาพลักษณ์กัน!

แค่ฉกคนเก่งๆ มาให้ได้ก็พอ!

ฉู่หลิวเยว่ “…”

ความแข็งแกร่งของเซียนหมอผู้อาวุโสเหล่านี้มิได้อ่อนแอเลย นี่มัน…

สถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงกะทันหัน และพฤติกรรมสับปลับ ทำให้ผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ตะลึงกันยกใหญ่

มิใช่ว่าเหล่าผู้อาวุโสนั้นเย่อหยิ่งหรอกหรือ?

มิใช่ว่าพวกอาจารย์นั้นถือตัวหรือไร?

แล้วสถานการณ์นี้มันอันใดกัน!?

เมื่อเห็นฉากนี้ สีหน้าของเด็กใหม่หลายคนที่ยังไม่ผ่านการทดสอบก็เปลี่ยนไปทันที

บางคนอิจฉา บางคนริษยา และบางคนก็ทำหน้านิ่งจนเดาอารมณ์ไม่ถูก

…

“พี่สี่ ดูสิ ข้าบอกว่าเจ้าเด็กนั่นทำได้แน่นอน!”

ทางฝั่งปรมาจารย์ หลัวเยี่ยนหมิงเฝ้ามองฉากนั้นจากระยะไกล และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

แต่นัยน์ตาของเขากลับฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย

เขารู้ตั้งนานแล้วว่าฉู่เยว่โดดเด่นมาก แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะผ่านการประเมินของผู้อาวุโสวั่นเจิงได้!

ด้วยพรสวรรค์เช่นนี้ หากเข้ามาศึกษาในสำนัก และฝึกฝนอย่างหนักไม่ย่อท้อ เขาจะต้องมีอนาคตที่สดใสอย่างแน่นอน!

“อืม”

หลัวเยี่ยนหลินพยักหน้ารับคำเสียงเบา พลางมองไปทางเด็กหนุ่มคนนั้นด้วยสายตาชื่นชม

ความจริงแล้วเดิมทีเขาไม่ได้สนใจอีกฝ่ายมากนัก แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้…ฉู่เยว่ผู้นั้นจะแข็งแกร่งกว่าที่คาดไว้มาก…

อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เห็นภาพเหล่าผู้อาวุโสแย่งชิงศิษย์กันมานานแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อคนเหล่านี้ล้วนเป็นเซียนหมอตัวฉกาจประจำสำนักวิชา

…

“ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าจะมีม้ามืดปรากฏตัวขึ้นในการประเมินครั้งนี้ด้วย”

อาวุโสปั๋วเหยี่ยนซึ่งยืนอยู่บนหอระฆังบูรพกษัตริย์กล่าวด้วยความประหลาดใจ

“ช่างน่าตื่นเต้นยิ่งนัก!”

แม้นตัวเขาจะมิได้ฝึกตนเป็นเซียนหมอ แต่เขาสามารถบอกได้ว่า เด็กหนุ่มนามฉู่เยว่ผู้นั้นมีความสามารถเพียงใด

ขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนก็เหลือบมองหรงซิวด้วยหางตา ก่อนจะพบว่าหรงซิวเองก็เหมือนจะมองเด็กคนนั้นเช่นกัน

“อันใด หรงซิวคิดว่าเจ้าหนุ่มนั่นเป็นเช่นไรหรือ?”

หรงซิวดึงสายตากลับมา พลันขบเม้มริมฝีปากเบาๆ

“เขา…ทำได้ดีจริงๆ”

มีแสงสว่างวาบผ่านดวงตาอันเฉียบแหลมของผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยน

“การได้รับคำชมจากเจ้านั้นมิใช่เรื่องง่ายเลย!”

หรงซิวไม่เคยสนใจสิ่งเหล่านี้ และไม่สนว่าคนอื่นจะคิดอย่างใด และยิ่งไม่ใช่คนพูดจาเรื่อยเปื่อย

นอกจากนี้ เขาเองยังเป็นอัจฉริยะระดับแนวหน้า และมีคนเพียงไม่กี่คนที่เหมาะจะได้รับการยกย่องและการยอมรับจากเขา

หรงซิวยิ้มบาง

“ผู้ที่สามารถทำให้ผู้อาวุโสวั่นเจิงต้องการตัวได้เพียงนี้ ย่อมเป็นผู้ที่มีทักษะแบบเขา”

“พูดอีกก็ถูกอีก”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนลูบเคราของตนไปมา

นับตั้งแต่ผู้อาวุโสวั่นเจิงแพ้พ่ายให้แก่เจ้าสำนักในครานั้น เขาก็เข้มงวดมากขึ้นกว่าเดิมมาก

และนี่คือสาเหตุที่เขามิอาจเปิดใจรับศิษย์ได้นานอยู่หลายปี

แต่ครั้นได้พบและรู้จักกับอัจฉริยะผู้ปราดเปรื่องดั่งสวรรค์สรรสร้างเช่นนี้ เขาก็แทบไม่สนว่าคนอื่นจะเป็นตายร้ายดีเช่นไรแล้ว

ผู้อาวุโสวั่นเจิงมีนิสัยดื้อรั้นและทิฐิสูง