บทที่ 1130 นามอันคุ้นเคย

ทว่าเหมือนผู้อาวุโสวั่นเจิงจะคุ้นเคยกับภาพเช่นนี้ดี เขาหัวเราะและยื่นใบสั่งยาให้นางสองใบ

“เอาล่ะ! นี่เป็นใบสั่งยาอายุวัฒนะอีกชุดหนึ่ง เจ้ารับไปดูสิ!”

แม่นางคนนั้นยื่นมือทั้งสองข้างออกไปรับแล้วชำเลืองมองมัน

ไม่นาน สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป

…เมื่อครู่นางยืนอยู่ด้านหลัง เลยไม่รู้ว่ารายชื่อที่อยู่บนกระดาษจะสลับกันโผล่ๆ หายๆ เช่นนี้

ก่อนหน้านี้นางเห็นว่าฉู่หลิวเยว่ผ่านมันได้สบายๆ นางก็เลยคิดว่า…

ซึ่งในขณะที่นางกำลังจับต้นชนปลายไม่ถูก ข้อความบนกระดาษก็หายไปแล้ว

พลันมีชื่อสมุนไพรชนิดใหม่ปรากฏขึ้น

ในตอนนั้นเอง นางถึงตระหนักได้ว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด เม็ดเหงื่อเย็นๆ เริ่มผุดขึ้นบนหน้าผากเนียนรำไร

“อู๋ซวนเป็นเซียนหมอระดับเก้าแล้ว เช่นนั้นนางน่าจะผ่านการทดสอบได้ง่ายกว่าฉู่เยว่ ใช่หรือไม่?”

“และปีนี้นางก็เพิ่งยี่สิบเอ็ดหนาว พูดตามตรงพรสวรรค์ของนางมิได้ด้อยไปกว่าฉู่เยว่เลย และบางทีฉู่เยว่ในวัยยี่สิบเอ็ดหนาว อาจจะยังทะลวงไม่ถึงขั้นอู๋ซวนก็ได้!”

“ไม่เสมอไปหรอก หากการประเมินของผู้อาวุโสวั่นเจิงผ่านง่ายขนาดนั้น เหตุใดช่วงสามปีที่ผ่านมาจึงไม่มีใครประสบความสำเร็จเลยเล่า? ทั้งๆ ที่พวกเขาเองก็เป็นเซียนหมอระดับเก้าทั้งนั้น!”

“อา…ว่าแล้วก็ ฉู่เยว่นั่นผ่านการทดสอบได้อย่างใดกัน? สติปัญญาล้ำเลิศปานนั้นเชียวหรือ?”

เริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบดังมาจากด้านหลัง

อู๋ซวนรู้สึกประหม่ามากขึ้นเรื่อยๆ

นางมั่นใจในตัวเองมาก และมั่นใจว่านางคือผู้ที่เก่งกาจที่สุดในบรรดาคนเหล่านี้

ดังนั้นพอเห็นหลายคนพากันยกยอฉู่เยว่ไม่หยุด นางจึงไม่พอใจขึ้นมาและอยากจะเอาชนะเขาให้ได้

แต่นางไม่คิดว่าการประเมินจะยากขนาดนี้!

ยิ่งอ่านมากเท่าไร อู๋ซวนก็ยิ่งร้อนรนและงงงวยมากขึ้นเท่านั้น

…เมื่อครู่ฉู่เยว่อ่านมันครั้งเดียวแล้วจำสมุนไพรเหล่านี้ได้อย่างใด! แถมยังหาข้อผิดภายในสูตรยานี้ได้อีก!

และเพียงพริบตา บรรทัดสุดท้ายบนกระดาษก็หายวับไป

อู๋ซวนรีบหันไปดูกระดาษแผ่นที่สอง

เพียงแต่ในใจของนางนั้นสับสนวุ่นวายไปหมดแล้ว แม้นจะมีพละกำลังแกร่งกล้า ทว่ายามนี้กลับออกแรงได้แค่เจ็ดหรือแปดในสิบเท่านั้น

ตัวอักษรบนกระดาษแผ่นที่สองปรากฏขึ้นและหายวับไปเช่นนั้นซ้ำๆ

“อ่านจบหรือยัง?”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงมองดูกระดาษเปล่าสองใบในมือของนาง แล้วเอ่ยถาม

“…อ่าน…จบแล้วเจ้าค่ะ…”

เสียงของอู๋ซวนแผ่วเบา มือของนางสั่นเครือ

“เช่นนั้นก็บอกมาเลย! ว่าแผ่นไหนของจริง แผ่นไหนของปลอม?”

อู๋ซวนเงียบไปครู่หนึ่ง

กระทั่งผู้อาวุโสวั่นเจิงกระตุ้นนางอีกครั้ง นางจึงกัดฟันแน่นแล้วตอบว่า

“แผ่นแรกเป็นของจริง แผ่นที่สองเป็น… ไม่สิ แผ่นที่สองเป็นของจริง…”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงไม่พูดอันใด เพียงแต่จ้องมองนางอยู่แบบนั้น

หลังจากนั้นไม่นาน อู๋ซวนก็จำต้องยอมแพ้ นางก้มศีรษะลง ปรางแก้มสองข้างแดงระเรื่อ

นางเม้มปากย้ำๆ ก่อนจะเปิดปากในที่สุด

“ศิษย์…ไม่ทราบ…”

ในประโยคนั้นแฝงความไม่เต็มใจและความละอายปนอยู่เล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่นางยอมรับต่อหน้าผู้คนมากมายว่านางทำไม่ได้

เขายกมือขึ้น แล้วมีพลังปราณดั้งเดิมสายหนึ่งพุ่งออกมา

กระดาษสองแผ่นมลายกลายเป็นฝุ่นผงอย่างเงียบเชียบ

“เจ้ายังมีโอกาสครั้งที่สอง”

อู๋ซวนตกใจพลันระลึกได้ว่า ก่อนหน้านี้ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนเคยกล่าวว่า ศิษย์แต่ละคนมีโอกาสขอกราบอาจารย์เข้าสำนักได้เพียงสองครั้งเท่านั้น!

หากครั้งแรกล้มเหลว ก็ยังมีครั้งที่สอง

แต่ถ้าล้มเหลวทั้งสองครั้ง ก็จะถูกไล่ออกและไม่สามารถบรรจุเป็นศิษย์ของสำนักวิชาได้!

นางขบกัดริมฝีปากแล้วหันไปมองฉู่หลิวเยว่ที่อยู่ด้านข้าง

“ผู้อาวุโสวั่นเจิง ศิษย์มีเรื่องจะถามเจ้าค่ะ ใบสั่งยาที่ฉู่เยว่อ่านเมื่อครู่ก่อน จัดอยู่ในระดับเดียวกับใบที่ข้าอ่านหรือไม่เจ้าคะ?”