บทที่ 1141 หึงหวง

ความรู้สึกชาอันเบาบางแล่นปราดจากบริเวณปลายหูลามไปทั่วครึ่งร่าง

ฉู่หลิวเยว่งอนิ้วมือของตน พาให้ร่างของตัวเองหลุดจากอาการชาได้อย่างง่ายดาย นางปรายตามองเขาพลางคลี่ยิ้มจางๆ

“นี่ชวนให้เข้าใจผิดดีแท้ ในเมื่อศิษย์พี่หรงซิวไม่ไปพูดคุยเรื่องสำคัญกับท่านผู้อาวุโสทั้งหลายแล้ว เช่นนั้นท่านมาทำอันใดที่นี่กลางดึกป่านนี้กัน?”

หรงซิวมองไปยังดวงตาแลหว่างคิ้วอันสุกสกาวของนาง แม้จะอยู่ท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิดเช่นนี้ ทว่ามันก็ยังคงเปล่งประกายสว่างจ้าดุจดวงดารา เป็นดั่งแสงตกกระทบของคลื่นน้ำที่เลื่อนไหลเข้าปลุกเร้าจิตใจของผู้พบเห็น

เขากระชับฝ่ามือแน่น คอยฟ้อนเฟ้นคลอเคลียฝ่ามืออ่อนนุ่มของนางมิห่าง ในน้ำเสียงเองก็แฝงไว้ด้วยความเงื่องหงอยถึงสามส่วน

“โกรธอยู่หรือ?”

ฉู่หลิวเยว่มองเขาอย่างไม่ละสายตาพลางส่ายศีรษะ

“ข้าเพียงแค่สงสัย เหตุใดเจ้าถึงไม่ยอมให้ข้าเข้าสำนัก”

“มิใช่ว่าข้าอยากขัดขวาง เพียงแต่ว่า…”

หรงซิวชะงักไป หวนนึกไปถึงเหตุการณ์ในตอนที่พบปะกับพวกผู้อาวุโสฮวาเฟิงก่อนหน้านี้

จากที่เห็น พวกเขาดูมิได้มีใจเริงร่าสนุกสนานแลผ่อนคลายเช่นนี้มานานแล้วหนา…

วันนี้ที่หอระฆังบูรพกษัตริย์ ผู้อาวุโสเหวินซีถึงกับป่าวประกาศอย่างภาคภูมิใจยิ่งว่า ตนเป็นคนพาฉู่หลิวเยว่มาเข้าร่วมเป็นศิษย์ของสำนักได้เสียด้วยซ้ำ

ถ้าหากว่าพวกเขารู้ถึงสถานะที่แท้จริงของนางแล้วล่ะก็…

“ถึงต่อให้ไม่อยากให้เจ้ามา ตอนนี้ก็มิใช่ว่าเจ้ามาแล้วหรือไร?”

หรงซิวกุมหน้าผากอย่างช่วยไม่ได้ ริมฝีปากบางโปรยยิ้มที่แฝงด้วยการพะเน้าพะนอแลเอาใจนางอยู่หลายส่วน

ฉู่หลิวเยว่พลันเฉลียวใจขึ้นมาทันใด

“เจ้า…รู้มาตั้งแต่แรกแล้วหรือ?”

หรงซิวขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อยแล้ววางคางลงบนบ่าของนาง สุ้มเสียงทุ้มต่ำหรือก็เอ่ยหยอกเย้า

“ถ้าหากข้าเดาไม่ถูกแม้กระทั่งความต้องการของชายาตัวเอง นั่นสิถึงจะเรียกว่าแปลก เพียงแต่ว่า…ข้าแค่ไม่คิดว่าเจ้าจะเร็วถึงปานนี้”

วัดจากความฉลาดเฉลียวและรอบรู้ของฉู่หลิวเยว่แล้ว ไม่ช้าก็เร็วนางย่อมต้องรับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติ

เพียงแต่เขานั้นคาดไม่ถึงว่านางจะตัดสินใจรวดเร็วเช่นนี้ และนั่นหมายถึงการรุดหน้าเข้าสำนักโดยตรง

ฉู่หลิวเยว่ครุ่นคิดกับตัวเอง นี่เองก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน

ถ้าหากวันนั้นมิใช่เพราะได้พูดคุยเรื่องนี้กับหลินจือเฟยโดยบังเอิญ นางเองก็คงไม่ตัดสินใจฉับไวและเลือกที่จะเคลื่อนไหวเช่นนี้

“อย่างใดเสียตอนนี้ข้าก็เป็นศิษย์ของสำนักหลิงเซียวแล้ว เจ้าอยากให้ข้าออก นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้”

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้น

ในเมื่อหรงซิวไม่อยู่ การรั้งรออยู่ที่พระราชวังเมฆาสวรรค์ก็ไร้ประโยชน์โดยแท้

อีกทั้งนางยังเริ่มรู้สึกว่าที่นี่นั้นน่าสนใจอยู่บ้างทีเดียว

หรงซิวพลันหัวเราะออกมาคำรบหนึ่งจนฉู่หลิวเยว่รู้สึกได้ชัดเจนถึงแรงกระเพื่อมที่หน้าอกของเขา

“นั่นย่อมไม่มีทางอยู่แล้ว”

หรงซิวเอ่ยแกมหัวเราะ

“เจ้าอยากจะอยู่ที่นี่นานสักเท่าใดก็ตามใจเจ้าเถิด ส่วนพระราชวังเมฆาสวรรค์ฝั่งโน้นน่ะ ข้าจะเป็นคนช่วยเจ้าจัดการเอง”

สิ้นประโยค ฉู่หลิวเยว่รู้สึกประหลาดใจขึ้นมาอยู่บ้างแล้วจริงๆ

นางออกแรงเล็กน้อย ผละตัวเองออกมาจากอ้อมอกของหรงซิว แล้วหันกลับไปมองเขาด้วยสายตาจริงจัง

“จริงหรือ?”

“ข้าเคยหลอกเจ้าด้วยหรือไร?” หรงซิวอมยิ้มอยู่หลายส่วนพลางถามนางกลับไป

ฉู่หลิวเยว่แค่นเสียงแผ่วเบาในลำคอ

“เจ้าหลอกข้ามาน้อยเสียที่ไหนกัน?”

หรงซิว “…”

เขาลืมว่าเรื่องนี้เป็นตัวสร้างความบาดหมางไปเสียสนิท…

เขาเอนหลังเอียงศีรษะพิงหัวเตียง ขายาวเหยียดออก นัยน์ตาอันลึกล้ำราวกับว่าสามารถกลืนกินทุกอย่างมองไปยังฉู่หลิวเยว่อย่างสงบนิ่ง

ความอ่อนโยนแลรักใคร่ภายในนัยน์ตาคู่นั้นล่อลวงผู้คนได้ชะงัด

เขาถอนหายใจแผ่วเบาออกมาคราหนึ่ง เสียงเบาหวิวนัก ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็นอย่างไร้ข้อกังขา

“หากว่าหลอกเจ้าแล้วแลกมากับการที่ทำให้ชั่วชีวิตนี้ของเจ้าอยู่ดีมีสุขได้ เช่นนั้นข้าก็ยินยอมพร้อมใจหลอกเจ้าไปชั่วชีวิต”

ในใจของฉู่หลิวเยว่พลันสั่นระริก

เป็นครั้งแรกเลยที่หรงซิวพูดจาเช่นนี้กับนาง

การพูด…อย่างตรงไปตรงมาและจริงใจเช่นนี้น่ะ

พูดตามตรงว่า ปกติแล้วหรงซิวเมื่อก่อนหน้านี้หากไม่เอ่ยปดนางก็มักจะมีเรื่องปิดบังนางเสมอ

ทุกครั้งที่นางนึกถึงเรื่องราวพวกนี้หรือมาพบเจอความจริงเอาภายหลังก็ตาม หรงซิวก็ไม่คิดโต้แย้ง กลับกันเขาเลือกที่จะยอมรับออกมาซึ่งหน้าเสียด้วยซ้ำ