บทที่ 1142 ทำตัวดีๆ อย่าได้ก่อเรื่อง

เสียงนี้มิได้ออกมาจากปากของหรงซิว ทว่ามันกลับลอยเข้าหูของฉู่หลิวเยว่อย่างชัดเจน

ทั้งทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความแหบพร่าที่ซึ่งกระตุ้นจิตใจของผู้คนได้อย่างง่ายดาย

ฉู่หลิวเยว่เหม่อลอยไปชั่วขณะ ทว่าก็รีบตอบโต้กลับไปอย่างรวดเร็ว นางหรี่ตามองเขาอย่างน่ากลัว

นางไม่เชื่อว่าหรงซิวจะไม่รู้เรื่องนี้

“ก็นัดไปเขาหมื่นเมรัยอย่างใดเล่า”

“เขาหมื่นเมรัย?”

คิ้วกระบี่ของหรงซิวเลิกขึ้นเล็กน้อย มิรู้ว่าคิดถึงสิ่งใดอยู่ ภายในแววตาถึงปรากฏรอยยิ้มที่ยากจะเข้าใจอยู่หลายส่วน

“เป็นที่ที่ดีทีเดียว”

เพิ่งจะกลับเข้ามาสำนักได้ ก็จะไปเสียแล้ว…

ฉู่หลิวเยว่กะพริบตาปริบๆ

“เหตุใดหรือ ไปเขาหมื่นเมรัยไม่ได้หรือ?”

ท่าทียามหรงซิวเอ่ยถึงเขาหมื่นเมรัยนั้น ดูอย่างใดก็ไม่เหมือนกับว่ากำลังเอ่ยคำชม

“จะเป็นไปได้อย่างใดกัน”

หรงซิวหัวเราะ จากนั้นก็กดคลึงริมฝีปากของนางอย่างแผ่วเบา

“รีบไปรีบกลับ ถึงแล้วก็ทำตัวดีๆ อย่าได้ก่อเรื่อง”

ฉู่หลิวเยว่ “…”

นางเพียงแค่ออกไปเที่ยวเล่นกับสหายไม่กี่คนเท่านั้น หาได้ไปสร้างเรื่องชวนตีไม่

เหตุใดน้ำเสียงของหรงซิวถึงได้เหมือนว่านางตั้งใจจะสร้างปัญหาทำเรื่องไม่ดีไปได้เล่า

“เหตุใดถึงได้เงียบไม่มีเสียงการเคลื่อนไหวเลย หรือว่าจะไม่อยู่จริงๆ”

เป็นเสียงของจัวเซิงเอ่ยขึ้น

“มิเช่นนั้นเราลองไปหาที่อื่นดูดีหรือไม่?”

“ไม่ดีกระมัง…ในเมื่อเรียกดูก็แล้ว…” หลัวซือซือพึมพำ

“ลองเข้าไปดูก่อนแล้วกัน หากไม่มีคนค่อยว่ากันอีกที”

หลัวเยี่ยนหมิงว่า ก่อนจะก้าวขึ้นไปผลักประตูเข้าไปข้างใน

หว่างคิ้วของฉู่หลิวเยว่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

พริบตาที่ประตูทางเข้าเปิดออก เงาร่างของหรงซิวก็ลับหายไปจากภายในห้องแล้ว!

“ฉู่เยว่?”

เมื่อมองเห็นว่าฉู่หลิวเยว่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง หลัวเยี่ยนหมิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

“เมื่อครู่ตะโกนเรียกเจ้าอยู่ด้านนอก เหตุใดเจ้าไม่ส่งเสียงตอบเล่า?”

ฉู่หลิวเยว่ค่อยๆ พ่นลมหายใจออกมา จากนั้นก็กระโดดลงมาจากเตียงด้วยท่าทีผ่อนคลาย

“ไม่มีอันใด เมื่อครู่ข้าแค่ใจลอยคิดเรื่องใบสั่งยาอยู่ เลยไม่ได้ยินน่ะ”

ภายใต้ค่ำคืนอันมืดมิด แสงที่ลอดเข้ามาในห้องนั้นสลัวอย่างมาก

คนทั้งหลายจึงมองเห็นไม่ชัดว่าริมฝีปากของฉู่หลิวเยว่นั้นบวมแดงขึ้นมาจากเดิมอยู่บ้าง ไหนจะนัยน์ตาปรือปรอยที่ฉ่ำน้ำจางๆ นั่นอีก

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะร่า

“ไปกันเถอะ!”

…

ณ เขาหมื่นเมรัย

ในตอนที่คนทั้งหลายเดินทางมาถึง พระจันทร์ก็ปรากฏอยู่บนผืนฟ้าแล้ว

แสงจันทร์สว่างสุกใสสาดเอียงลงมาท่ามกลางป่าเขา ฉายออกมาเป็นเงาสีเขียวน้ำเงินอ่อนจาง

ลมยามค่ำพัดมาเอื่อยๆ กิ่งก้านแลใบไม้เสียดสีกันส่งเสียงกรอบแกรบ บางครั้งบางคราวจะได้ยินเสียงสวบสาบเล็กน้อยที่แตกต่างกันออกไปดังขึ้นมาอีกด้วย

ฉู่หลิวเยว่เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ พบว่ามีเสียงที่ฟังแลดูครึกครื้นมีชีวิตชีวาแว่วมาจากบนยอดเขา

“วันนี้คือต้นเดือนแล้วล่ะ บรรดาศิษย์จำนวนมากต่างก็มาที่นี่กัน”

ประหนึ่งว่าอ่านใจของฉู่หลิวเยว่ออก หลัวซือซือที่อยู่ด้านข้างเอ่ยอธิบายขึ้นมา

“พวกเราตอนนี้ก็ถือว่ามาสายแล้ว แต่ว่าก่อนหน้านี้พี่สี่ช่วยจองที่ไว้ให้เรียบร้อย พวกเราตรงไปที่นั่นกันเลยก็ใช้ได้แล้ว”

ฉู่หลิวเยว่จึงได้รู้ว่าที่แท้บนเขาหมื่นเมรัยเองก็มีไว้สำหรับการนี้เช่นกัน

“ไม่ใช่ผู้ใดก็เข้ามาที่นี่ได้หรอกหรือ? เหตุใดถึงต้องลำบากลำบนกันเช่นนี้ด้วยเล่า?”

ฉู่หลิวเยว่เอ่ยถามอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก

“นั่นย่อมเป็นเพราะตาน้ำพุอย่างใดเล่า!”

จัวเซิงที่เดินอยู่ด้านหน้าพลันหันศีรษะกลับมาตอบพลางหัวเราะเฮะเฮะ

“ดูท่าเจ้าจะไม่รู้จริงๆ สินะ! เล่ากันว่า น้ำพุที่พวยพุ่งออกมาจากตาน้ำพุนั่นน่ะให้คุณประโยชน์ต่อร่างกายของผู้ฝึกตนอย่างมาก! บางครั้งถึงขั้นช่วยให้บุกทะลวงขอบเขตให้ขึ้นไปยังระดับที่สูงกว่าได้เลย! เพราะฉะนั้น ยิ่งเข้าใกล้ตำแหน่งของตาน้ำพุมากเท่าไร ก็ยิ่งล้ำค่ามากเท่านั้น! วันนี้ต้นเดือนคนมาออกันเยอะที่สุด จุดของตาน้ำพุย่อมชิงมาได้ยากสุดเป็นแน่!”