บทที่ 1147 สู้มัน

ทุกคนที่ได้ยินประโยคนั้นต่างพากันตกตะลึงไปตามกัน

“เพิ่มเดิมพัน?”

หลิ่วอินถงกวาดสายตามองนางด้วยความสนเท่ห์รอบหนึ่ง

“เจ้าคิดจะเพิ่มเดิมพันเช่นไร?”

ฉู่หลิวเยว่ยกมือขึ้นมาชี้ไปทางตาน้ำพุ

“ถ้าหากว่าข้าชนะ นอกจากโลหิตสามหยดของอสูรศักดิ์สิทธิ์แล้ว ข้าขอสิทธิ์ในการปักหลักอยู่ใกล้ตาน้ำพุตรงนั้นได้เป็นเวลาหนึ่งเดือน ข้าเชื่อว่ามันคงไม่ได้เป็นเรื่องยากอันใดสำหรับศิษย์พี่หลิ่วกระมัง?”

จะอย่างใดหลิ่วอินถงก็คาดไม่ถึงว่าเงื่อนไขที่ฉู่หลิวเยว่ว่านั้นจะเป็นข้อนี้

นางย่นหัวคิ้ว หลังจากตอบรับเงื่อนไขข้อนี้ไป ในใจนางพลันบังเกิดความรู้สึกยุ่งยากขึ้นหลายส่วน

เพราะว่าสำหรับนางแล้ว มันค่อนข้างจะน่ารำคาญเลยทีเดียว

ต้องเข้าใจก่อนว่า ต่อให้อันดับจากงานประลองชิงอวิ๋นของนางอยู่ในระดับดี ทว่าคนที่อยู่ระดับเดียวกันนี้ก็มีอยู่ไม่น้อย

พวกนั้นเองก็ชอบมาเขาหมื่นเมรัยเป็นครั้งคราวเพื่อฉกฉวยเอาส่วนแบ่งของตัวเองไปเหมือนกัน

อย่างใดเสียตาน้ำพุก็ใหญ่โตถึงเพียงนั้น พื้นที่รอบข้างเองก็มีอยู่ไม่เท่าไร

เจ้าปักหลักอยู่ตรงจุดที่ดีที่สุดสักวันสองวันย่อมไม่มีปัญหา ผลัดให้ผู้อื่นทำคืนบ้างก็ใช้ได้แล้ว

ทว่าหากเจ้าอยากจะครองพื้นที่ตรงนั้นหนึ่งเดือนเต็ม นั่นก็ออกจะเกินไปมากทีเดียว

ต่อให้เป็นนาง ก็มิกล้ารับประกันได้ว่าตนเองจะสามารถทำเช่นนี้ได้ติดต่อกันหนึ่งเดือนเต็ม

ทว่ามาตอนนี้ ฉู่เยว่กลับคิดใช้เงื่อนไขข้อนี้เป็นเดิมพันอย่างนั้นหรือ!?

มุมปากของฉู่หลิวเยว่ยังคงประดับรอยยิ้มบางๆ ไว้อยู่หลายส่วน พลางมองไปที่นางโดยมิได้แสดงท่าทีหยิ่งผยองหรือรีบร้อน เพียงผ่อนคลายและสงบนิ่ง

ราวกับมิได้รู้สึกว่าเดิมพันที่ตนเสนอออกไปเมื่อสักครู่นั้น ทำผู้คนตกอกตกใจกันมากเพียงใด

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ศิษย์น้องฉู่เยว่ตรงไปตรงมาจริงๆ!”

กงเซิ่งที่ได้ยินเช่นนั้นกลับกระตือรือร้นอย่างยิ่ง พลางรีบเอ่ยเร่งเร้าให้หลิ่วอินถงตอบตกลงเสียที

“อาถง ศิษย์น้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอก่อนเลยนา หรือว่าเจ้าไม่กล้าตอบตกลงหรือ?”

คำพูดเช่นนี้แทงใจดำหลิ่วอินถงอย่างจัง

นางถลึงตาใส่เขาไปครั้งหนึ่ง

“เจ้าน่ะสิไม่กล้า! คิดว่าข้าจะแพ้หรือไง!?”

ซึ่งก็ไม่มีผู้ใดคิดว่านางจะพ่ายแพ้หรอก

แม้ว่าผู้คนจะมองออกว่าสายเลือดของอสูรศักดิ์สิทธิ์ที่นางทำพันธะด้วยจะอ่อนด้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่เล็กน้อย ทว่าอย่างใดเสียนางก็เป็นถึงผู้แข็งแกร่งจากงานประลองชิงอวิ๋น พลังรบของอสูรศักดิ์สิทธิ์ย่อมมิอาจดูแคลนได้โดยง่าย

อีกทั้งฝ่ายตรงข้ามก็เป็นแค่ศิษย์น้องที่เพิ่งเข้าสำนักมาใหม่ก็เท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ความถนัดหลักของเขาคือเคล็ดวิชาของเซียนหมอ ส่วนระดับการฝึกตนของปรมาจารย์เอง…น่าจะอยู่แค่ระดับเจ็ดขั้นต้น?

แบบนี้ยิ่งไม่ต้องกังวลอะไรให้มากความเลยด้วยซ้ำ

“ข้ารับเดิมพันที่เพิ่มมาของเจ้า!”

หลิ่วอินถงจับจ้องไปทางฉู่หลิวเยว่ด้วยสายตาของผู้ที่อยู่เหนือกว่า

“แต่ว่าถ้าเกิดเจ้าแพ้ คงต้องมีบทลงโทษอันใดสักหน่อยกระมัง?”

ฉู่หลิวเยว่ยักไหล่พลางหัวเราะแผ่วเบา

“ตามที่ศิษย์พี่หลิ่วเห็นสมควรขอรับ”

“เจ้าพูดแล้วนะ!”

สายตาของหลิ่วอินถงเบนไปทางกษายะหางวายุที่อยู่ข้างกาย

ฟึ่บ!

มันสยายปีกออกกว้าง เปลวเพลิงอันร้อนร

ะอุลุกโชนขึ้นอีกครา!

บรรยากาศโดยรอบประหนึ่งว่ากำลังถูกแผดเผาอยู่ก็มิปาน!

คนบางส่วนที่ยืนอยู่ใกล้พากันถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

มีใครไม่รู้บ้างว่า เจ้าตัวนี้นั้นมีพลังต่อสู้ที่น่าหวาดผวา อีกทั้งยังมีอารมณ์ร้อนที่รุนแรงเหมือนเจ้านายมันไม่มีผิดเพี้ยน หากประมาทแม้แต่นิดเดียวก็อาจถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย!

บนยอดเขาที่มีฉู่หลิวเยว่และหลิ่วอินถงเป็นจุดศูนย์กลาง พลันปรากฏห้วงมิติขึ้นบนอากาศอย่างรวดเร็ว

คนที่อยู่ข้างล่างเองก็รีบพากันล้อมวงเข้ามา แม้ว่าจะไม่กล้าเข้าไปใกล้นัก แต่สายตากลับจดจ่อมองดูคนทั้งสองที่กำลังประจันหน้ากันอยู่

ฉู่หลิวเยว่เคาะลงบนศีรษะของถวนจื่อเบาๆ พลางเอ่ยเสียงต่ำว่า

“โอกาสลอยมาหาเจ้าถึงที่ จะคว้ามาได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าแล้ว”

ถวนจื่อผงกศีรษะเต็มกำลัง จากนั้นก็พุ่งทะยานออกไปอย่างว่องไว!

ฟ่าว!

เปลวเพลิงจากทั่วทั้งร่างของมันเริ่มลุกโชนขึ้นมาอย่างรุนแรงเช่นกัน!

สิ่งที่มันกับเจ้าตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมีไม่เหมือนกันก็คือ เปลวเพลิงบนร่างของมันเป็นสีชาดที่เข้มกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด

อีกทั้งพลังกดดันอันมหาศาลที่มันกักเก็บไว้ก็แข็งแกร่งยิ่งกว่าอย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน!

เมื่อมาเทียบกับฝ่ายตรงข้ามแล้วก็รู้ได้เพียงแค่มอง!

ในใจของหลิ่วอินถงยิ่งไม่สบอารมณ์ไปกันใหญ่ ทว่าเมื่อคิดถึงช่วงเวลาหลังจากการแข่งขันครั้งนี้จบลง นางก็จะได้พลังสายเลือดจากอสูรศักดิ์สิทธิ์ของฝั่งตรงข้ามมาครอบครอง สีหน้าของนางก็เปลี่ยนมาแจ่มใส

นางจ้องเขม็งฉู่หลิวเยว่ที่อยู่ไม่ไกลกันนัก เมื่อเห็นว่าสีหน้าของนางยังคงนิ่งสงบไร้แววตระหนกก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะเบนสายตาทางอื่น

เจ้าเด็กที่เพิ่งเข้าสำนักนี่คงคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะที่เหนือกว่าใครในใต้หล้ากระมัง

หากไม่ได้รับการสั่งสอนเสียบ้าง ก็คงไม่รู้ว่าผืนฟ้าสูงเพียงไหน แผ่นดินลึกเท่าใด

…

“เหตุใดฉู่เยว่ถึงได้ไปรับคำท้าพนันเช่นนั้นเล่า?”

หลัวซือซืออดไม่ได้ที่จะพึมพำเสียงต่ำอย่างวิตก

“การแข่งครั้งนี้เขาไม่มีทางจะชนะได้เลยนะ!”