ตอนที่ 1147
บทที่ 1148 บดขยี้ซะ
October 22, 2026
ในขณะเดียวกันนั้น ร่างกายของถวนจื่อเองก็เกิดเปลี่ยนแปลงขนาดใหญ่เช่นเดียวกัน
เปลวเพลิงที่ทวีความร้อนแรงขึ้นแผดเผาขึ้นมาโดยพลัน!
เพียงแต่ว่าเมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ถวนจื่อดูจะตัวเล็กกว่าอีกฝ่ายประมาณหนึ่ง
“หึ”
หลิ่วอินถงที่จับตามองดูฉากนี้อยู่อดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะ บนดวงหน้าของนางปรากฏสีหน้ามั่นใจจากเตรียมการมาอย่างดีพร้อม
ปริมาณของพละกำลังที่อสูรศักดิ์สิทธิ์ในพันธสัญญา สามารถใช้ออกมาได้กับระดับและพลังของเจ้านายมีความเกี่ยวพันกันอย่างเหนียวแน่น
ต่อให้สายเลือดของกษายะหางวายุตัวนี้จะบริสุทธิ์เพียงใด ก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าเจ้านายของมันเป็นเพียงจอมยุทธ์ระดับเจ็ดไปได้!
ช่องว่างระหว่างพวกนางในครานี้ ย่อมไร้หนทางชดเชยแต่แรกแล้ว!
“จบเรื่องได้แล้ว!”
เมื่อหลิ่วอินถงออกคำสั่ง กษายะหางวายุตัวนั้นก็พุ่งเข้ามาหาถวนจื่อทันที!
รูปร่างภายนอกของมันเหนือชั้นกว่าอย่างเห็นได้ชัด!
แรงกดดันมหาศาลอันน่าหวาดหวั่นพลันกดทับลงมา!
ปีกทั้งสองของถวนจื่อสั่นระริก ในตอนที่กำลังจะบินขึ้น มันกลับพบว่าพื้นที่ว่างโดยรอบพลันผิดแปลกขึ้นอยู่หลายส่วน!
ทั่วทุกสารทิศพลันรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาในบัดดล ประหนึ่งว่ามันกำลังจมลงไปในโคลนตม กระทั่งพยายามดิ้นรนยังเป็นเรื่องยากเกินกว่าจะทำไหว
“นี่มันอาณาเขตเซียนเทพนี่!”
เสียงร้องอย่างตื่นตกใจดังมาจากทางกลุ่มคน
อาณาเขตเซียนเทพของอสูรศักดิ์สิทธิ์นั้น ต่างจากของเผ่ามนุษย์ที่ต้องบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากจนบรรลุไปถึงระดับผู้แข็งแกร่งระดับเทพเสียก่อน จึงจะสามารถกางอาณาเขตเซียนเทพของตนขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
แต่ของอสูรศักดิ์สิทธิ์นั้น หลังจากที่พวกมันถือกำเนิดขึ้นมา ก็มักจะมีพรสวรรค์นี้ติดตัวกันอยู่แล้ว
ขอเพียงรอจนโตเต็มวัย ก็จะสามารถใช้อาณาเขตเซียนเทพของตนออกมาได้ตามปกติ
และในครานี้ ก็เป็นที่ชัดเจนแล้วว่ากษายะหางวายุตัวนั้น คิดจะใช้สิ่งนี้เพื่อสังหารกันซึ่งหน้า!
“ได้ยินมาว่าหากพลังของผู้ทำพันธสัญญากับอสูรศักดิ์สิทธิ์มีไม่มากพอ มันจะส่งผลกระทบต่ออสูรศักดิ์สิทธิ์ไปด้วย ทำให้อสูรศักดิ์สิทธิ์ไม่สามารถใช้พลังสายเลือดออกมาได้ทั้งหมด…ดูจากครานี้แล้ว เห็นทีจะมิใช่เรื่องโกหก!”
“กษายะหางวายุตัวนั้นของฉู่เยว่ดูท่าจะยังโตไม่เต็มที่ แข่งครั้งนี้คงจะพ่ายแพ้อย่างมิต้องสงสัย!”
“หลิ่วอินถงเองก็กลายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งเทพมาตั้งนานแล้ว แม้ว่าพลังที่อสูรศักดิ์สิทธิ์ของนางใช้ได้จะยังมีจำกัด แต่ว่าเอามาใช้จัดการฉู่เยว่แค่นี้ก็พอเสียยิ่งกว่าพอแล้วกระมัง?”
กลุ่มคนพากันกระซิบกระซาบอย่างกระวนกระวายใจ แต่ละคนต่างคิดเห็นตรงกันในเรื่องผลการแข่งขันของการแข่งครานี้
และในตอนนั้นเอง กรงเล็บอันคมกริบของกษายะหางวายุตัวนั้นก็ตวัดไปทางดวงตาของถวนจื่อ!
ราวกับว่าต้องการควักลูกตาของถวนจื่อออกมาในพริบตา!
แววตาของถวนจื่อโหมไปด้วยเพลิงโทสะ!
“ช่างมารดามันเถอะ” ทั้งที่มันไม่ได้รู้ถึงเศษเสี้ยวของความแข็งแกร่งเลย แต่ยังคิดเองเออเองอีกไปว่าตัวเองน่ะยิ่งใหญ่เทียมฟ้า!
ตูม!
ชั่วพริบตาเดียวนั้น ในตอนที่ทุกคนกำลังจับจ้องฉากตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึงอยู่นั่นเอง ร่างของ
ถวนจื่อพลันระเบิดกระแสคลื่นพลังอันน่าหวาดผวาสายหนึ่งออกมา!
แกร๊ก!
ท่ามกลางความว่างเปล่า ราวกับว่ามีบางอย่างทยอยแตกออกมา!
นัยน์ตาของกษายะหางวายุตัวนั้นปรากฏแววความตกตะลึงวาบผ่าน
ทว่าแววความตกตะลึงนั้น ก็แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างรวดเร็ว!
มันแทบจะพาร่างของตนหลบเลี่ยงและถอยหลังออกมาอย่างไม่เสียเวลาคิด!
“เสี่ยวเฟิ่ง!?”
หลิ่วอินถงมองดูฉากนี้ด้วยสีหน้าตะลึงพรึงเพริด
เมื่อครู่ยังสภาพดีอยู่เลยมิใช่หรือไรกัน เหตุใดพริบตาเดียวถึงกลับตาลปัตรมาเป็นเช่นนี้ได้?
กระทั่งความรู้สึกหวาดกลัวในส่วนลึกของจิตใจของตน นางก็สัมผัสถึงมันได้อย่างชัดเจน
ครู่ต่อมา หลิ่วอินถงก็ได้เข้าใจโดยพลันถึงสาเหตุที่ทำให้นางมีปฏิกิริยาตอบโต้เช่นนั้น
“ปัง ปัง ปัง”!
สุ้มเสียงที่ดังเป็นจังหวะพลันแว่วมา!
อาณาเขตเซียนเทพที่กษายะหางวายุใช้ในตอนแรก ได้พังทลายกลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าทีละน้อย ทีละน้อย!
รอยร้าวที่แยกออกเป็นช่องว่างสีดำสนิทสายหนึ่งแผ่ขยายออกไป ยามมองดูจากที่ไกลๆ แล้วก็แลดูเหมือนกับแผ่นดินผืนใหญ่ที่แตกระแหง มองดูแล้วในใจรู้สึกหวาดผวายิ่ง!
ประหนึ่งว่ามีแรงกดดันมหาศาลที่หนักอึ้งยิ่งกว่าขจัดมันออกไปเสียสิ้นพลางแล่นปราดขึ้นมาอย่างมิย่อท้อ!
หลิ่วอินถงพลันเบิกตากว้าง!
สีหน้าของกงเซิ่งที่อยู่ข้างกันนั้นเองก็เปลี่ยนไปเช่นกัน แขนที่เดิมกอดอกอยู่คลายออกอย่างไม่รู้ตัวพลางมองไปยังภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างตื่นตะลึงและอับจนคำพูด เขาแทบจะคิดว่าตัวเองมองผิดไปแล้วด้วยซ้ำ!
อาการตอบสนองของคนอื่นๆ เองก็ไม่ต่างไปจากนี้มากนัก
และทุกอย่างนี้ล้วนเป็นเพราะ…ถวนจื่อเองก็ได้กางอาณาเขตเซียนเทพของตนเช่นกัน!
แม้ว่าขอบเขตของมันจะเล็กมากนัก ทว่าด้วยขนาดที่แผ่ขยายไปทั่วทุกมุมทั้งหมดเช่นนี้ ก็สามารถบดขยี้กษายะหางวายุของหลิ่วอินถงได้อย่างง่ายดาย!
“นี่มัน เป็นไปได้อย่างใดกัน!?”
กงเซิ่งพ่นลมหายใจหนาวยะเยือกออกมาพลางพึมพำเสียงต่ำ
“ฉู่เยว่เป็นแค่จอมยุทธ์ระดับเจ็ดแท้ๆ แล้วอสูรศักดิ์สิทธิ์ของมันกางอาณาเขตเซียนเทพได้อย่างใดกัน!?”