ตอนที่ 1215
บทที่ 1216 ลบชื่อ
October 22, 2026
เว่ยซีผิงกำหมัดแน่นด้วยความกระอักกระอ่วนใจ!
หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป จักต้องส่งผลกระทบใหญ่หลวงต่อเขาแน่นอน!
และที่เขาได้เป็นทายาทผู้สืบสกุลคนต่อไป ก็เพราะคนส่วนใหญ่ของตระกูลมองเห็นถึงความโดดเด่นและความสามารถของเขาในสำนักหลิงเซียว!
หากคนในตระกูลเว่ยรู้ว่าเขาทำเช่นนี้ และถูกทางสำนักวิชารังเกียจเดียดฉันท์ล่ะก็…
ตระกูลเว่ยยังจะเลือกคนทรยศอย่างเขาเป็นผู้นำตระกูลอีกหรือ?
แน่นอนว่าไม่มีทาง!
“เป็นฝีมือของข้าเอง!”
เว่ยซีผิงลุกลี้ลุกลนเสมือนมีคลื่นมรสุมปั่นป่วนไปทั่วทรวงอก จนเขาโพล่งปากออกไปอย่างไร้สติ
“ข้ายอมรับผิด! ตอนนั้นข้าตั้งใจปล่อยให้พวกของจินเหลยตามมา! แต่! แต่ว่าข้ามิได้ต้องการทรยศสำนัก! ข้าแค่อยากสอนบทเรียนให้หรงซิวเท่านั้น…”
ถึงจะพูดอย่างนั้น ทว่าแม้แต่เว่ยซีผิงเองก็ยังคิดว่ามันน่าขัน
สอนบทเรียนหรือ?
อันที่จริงคนที่ต้องถูกสั่งสอนนั้นมิใช่หรงซิว แต่เป็นเขาต่างหาก!
ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในสำนักวิชา เขาก็ไม่รู้สึกเหม็นขี้หน้าหรงซิวแล้ว
นั่นเพราะหรงซิวเก่งกาจที่สุดในหมู่พวกเขา
ไม่ว่าคนอื่นๆ จะพยายามมากแค่ไหน หรือตั้งใจฝึกฝนมากเพียงใด แต่สุดท้ายก็ยังห่างชั้นกับเขาอยู่ดี
เขามักจะได้ในสิ่งที่คนอื่นวาดฝันและพยายามไขว้ขว้าไปเสมอ
ทั้งๆ ที่ทุกคนอายุห่างกันไม่มาก ทั้งๆ ที่พวกเขาเข้ามาในสำนักวิชาห่างกันเพียงไม่กี่เดือน!
ทว่าตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ กลับเหมือนว่ามีแค่หรงซิว ที่ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันกับพวกเขาเลย
อีกฝ่ายนั้นมีความสามารถและพลังอำนาจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ ที่เขาได้กุมอำนาจของพระราชวังเมฆาสวรรค์แล้วด้วย!
เว่ยซีผิงยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม
เหตุใดกัน?
ในขณะที่เขาต้องเค้นสมองคอยคิดหาวิธีทำให้คนของตระกูลเว่ยพอใจ เพื่อให้คนพวกนั้นสนับสนุนเขา แล้วยกตำแหน่งผู้นำตระกูลให้เขา แต่หรงซิวกลับได้ทุกอย่างไปครอบครองง่ายๆ?
ทั้งๆ ที่เขาไม่เคยคิดจะสนใจสิ่งเหล่านั้นเลยสักนิด
เว่ยซีผิงเกลียดเขามาก!
ด้วยเหตุนี้ ตอนนั้นเขาจึงถูกความเกลียดชังครอบงำ และเผลอกระทำสิ่งที่โง่เขลาเช่นนี้!
ในที่สุด เมื่อได้คำสารภาพแล้วยอมรับผิดของเขา ห้องโถงใหญ่พลันตกอยู่ในความเงียบ
หลายคนที่นั่งอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่เคยไปแอ่งบุหรงมรกตมาแล้ว
ส่วนคนที่เหลือก็เข้าร่วมการต่อสู้ที่เมืองฝางโจวในวันนั้น
ดังนั้นเมื่อได้ยินเช่นนี้ เกือบทุกชีวิตจึงหันไปมองเว่ยซีผิงตาเขม็ง นัยน์ตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ
“ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยน ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ศิษย์ยอมรับโทษทุกอย่างขอรับ! ขอเพียงท่านมิแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปก็พอ!”
เว่ยซีผิงปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว และหลังจากยอมรับความผิด เขาก็เริ่มร้องขอความเมตตาทันที
“ท่านโปรดเห็นแก่ศิษย์ผู้นี้ ที่เคยทำคุณประโยชน์ให้สำนักวิชาไว้มากมาย แล้วให้โอกาสข้าสักครั้งด้วยเถิด!”
ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนตอบกลับ
“บนโลกนี้ไม่มีความลับ อีกอย่าง…”
“ขอเพียงท่านและเหล่าผู้อาวุโสเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ จะให้ศิษย์ทำอันใดก็ยอม!”
เว่ยซีผิงเอ่ยอย่างร้อนรน
ในเมื่อเกิดเรื่องขึ้นแล้ว ก็ต้องรีบหยุดไม่ให้มันบานปลายไปมากกว่านี้
หากพวกเขายินยอม ก็ย่อมปกปิดเรื่องนี้ได้ถาวร!
แต่ถ้าไม่ได้จริงๆ อย่างน้อยก็ขอเวลาสักครึ่งปีก็ได้!
เพราะในช่วงครึ่งปีนี้ จะเป็นช่วงที่การแย่งชิงตำแหน่งทายาทของตระกูลเว่ย เข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายอันดุเดือดแล้ว!
หากมีจุดบอดก็จะถูกคู่ต่อสู้ดึงเอาประเด็นนั้นไปบดขยี้จนไร้จุดยืน!
ไหนจะการกระทำอันสกปรกโสมมเช่นนี้!?
แค่นี้เว่ยซีผิงก็รู้สึกว่าเขากลายเป็นตัวตลกในสายตาของทุกคนไปแล้ว
“เว่ยซีผิง เจ้าคิดว่าเรื่องนี้จักเก็บซ่อนได้จริงๆ หรือ?”
ผุ้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนยังคงนิ่งเฉย
จู่ๆ เว่ยซีผิงก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง พลันหันไปมองหรงซิวที่อยู่ข้างๆ
“เจ้า! หรงซิว เจ้าคิดกำจัดข้าตั้งแต่แรกแล้วใช่หรือไม่!?”
นี่เขาลืมไปได้อย่างใดว่าหรงซิวยังอยู่ที่นี่!
แม้คนอื่นจะเต็มใจเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ แต่หรงซิวล่ะ?
หรงซิวเอนหลังพิงเก้าอี้ พลางประสานมือไว้ข้างหน้า ลมปราณอันสูงส่งที่ไม่อาจพรรณนาได้ แผ่กระจายทั่วกายของเขา