ตอนที่ 1216
บทที่ 1217 พาศิษย์น้องไปด้วย
October 22, 2026
การเปลี่ยนแปลงบนตารางจัดอันดับชิงอวิ๋น ดึงดูดความสนใจของศิษย์หลายคนในสำนักวิชา
ทุกคนล้วนตกตะลึงเมื่อเห็นนามของเว่ยซีผิงหายไปจากตาราง
“เกิดอันใดขึ้น? เหตุใดชื่อของศิษย์พี่เว่ยซีผิงหายไปล่ะ?”
“คนที่สามารถเปลี่ยนรายชื่อบนตารางได้ มีแค่ท่านเจ้าสำนักและผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนเท่านั้น นี่มัน…เกิดอันใดขึ้นกันแน่?”
“หือ หรือผู้อาวุโสจะจงใจลบชื่อของศิษย์พี่เว่ยซีผิง? เช่นเดียวกับผู้ที่ได้อันดับหนึ่งในรายชื่อแขนงเซียนหมอ…”
“มันไม่เหมือนกัน ชื่อนั้นแค่ถูกเจ้าสำนักใช้วิธีการพิเศษบางอย่างปิดชื่อไว้ แต่จริงๆ แล้วมันไม่ได้หายไป แต่ครานี้…ดูสิ! รายชื่อด้านล่างทั้งหมด เลื่อนขึ้นมาหนึ่งช่องพร้อมกันเลย!”
“…หมายความว่า เว่ยซีผิงถูกผู้อาวุโสถอดชื่อออกจากการประลองชิงอวิ๋นแล้วสินะ และสาเหตุเดียวที่ทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ก็คือ เว่ยซีผิงถูกไล่ออกจากสำนักวิชา!?”
ประหนึ่งโยนหินลงในทะลจนเกิดเกลียวคลื่นนับพัน
ถึงจะไม่มีการชี้แจ้งใดๆ แต่ศิษย์เก่าหลายคนในสำนัก ก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอันใดขึ้น
และด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงตกใจมากเป็นพิเศษ
ความจริงแล้ว การถูกไล่ออกจากสำนักหลิงเซียวนั้นมิใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด
หากศิษย์คนไหนไม่ผ่านการประเมินทุกต้นเดือนหลายครั้ง ก็มักจะเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนี้
แต่พวกเขาถูกไล่ออกเพราะไม่มีความสามารถที่จะปรับตัวให้เข้ากับการฝึกฝนและสภาพแวดล้อมในสำนักวิชา
ซึ่งต่างจากเว่ยซีผิง
สองสามปีมานี้ เขาคือศิษย์ผู้มากความสามารถและมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วสำนักวิชา
เขามีชื่ออยู่บนตารางจัดอันดับชิงอวิ๋นถึงสองแขนง จากสี่แขนงทั้งหมด และรายชื่อเหล่านั้นล้วนจัดอยู่ในสิบอันดับแรกทั้งสิ้น!
คนที่มีพรสวรรค์และประสบความสำเร็จเช่นนี้ ย่อมเป็นผู้ที่โดดเด่นสะดุดตา
ดังนั้นเมื่อชื่อของเขาหายไปจากตาราง จึงทำให้ทุกคนตกอกตกใจกันยกใหญ่
ที่ด้านนอกจัตุรัส ผู้คนนับไม่ถ้วนล้วนเห็นภาพนี้ และเริ่มแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน
“ข้าไม่ได้เห็นเหตุการณ์เช่นนี้มานานแล้ว”
จู่ๆ ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนก็โพล่งขึ้นมา
“ครั้งสุดท้ายที่เกิดเรื่องแบบนี้ ก็ตอนที่เจ้าสำนักลบชื่อของนาง”
ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในตอนนั้น สร้างความเสียหายใหญ่โตมากกว่าตอนนี้เสียอีก
แต่ก็สมกับเป็นอันดับหนึ่งของการประลองชิงอวิ๋น
ทุกการกระทำของนาง ดึงดูดความสนใจจากผู้คนได้มากเป็นพิเศษ
ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนถอนหายใจพรืด
“ไม่รู้ว่า…ตอนนี้นางอยู่ที่ใด และจะเป็นเยี่ยงไรบ้าง”
เสมือนว่าจู่ๆ นางก็หายตัวไป ไร้ซึ่งร่องรอยใดๆ ของนางในอาณาจักรเสิ่นซวี่
หรงซิวทอดสายตาไปยังตารางจัดอันดับชิงอวิ๋น พลางกล่าวเสียงเรียบ
“บางที…นางอาจจะปลอมตัวก็ได้”
ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนก้มหน้าลง เรียวนิ้วของชายชราเคลื่อนไหวอยู่เหนือตำราอย่างเชื่องช้า ราวกับต้องการพลิกหน้ากระดาษ
แต่สุดท้ายเขาก็หยุดการกระทำนั้น พลันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วปิดตำรา
“ก็เป็นไปได้!”
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่
“แต่เจ้าเด็กนั่น…นางดูไม่ใช่คนที่สามารถปลอมตัวได้สักเท่าไร…”
แต่ไหนแต่ไรคนผู้นั้นถือเป็นตัวป่วนที่ชอบสร้างปัญหาอยู่ร่ำไป ครั้นลองนึกภาพนางยามสงบเสงี่ยมเจียมตัวแล้ว…ช่างรู้สึกแปลกประหลาดเสียจริง
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หรงซิวพลันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
จริงอย่างที่เขาว่า
ถึงจะเปลี่ยนรูปลักษณ์หรือสูญเสียความทรงจำ แต่พฤติกรรมของนางยังคงเหมือนเดิม
“แล้วก็ ข้ามีเรื่องอยากจะขอท่าน”
หรงซิวหันไปพูดกับเขา
“ข้าขอพาฉู่เยว่ไปด้วยกันสักพัก”
“พาเขาไปด้วยหรือ?”
ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนตกใจนิดหน่อย
“เจ้าอยากได้เขาเป็นศิษย์น้องหรือ? แต่ช่วงนี้อาจารย์ของเจ้าไม่อยู่ เช่นนี้…”
หรงซิวกระแอมเบาๆ
“ฉู่เยว่มีอาจารย์ของตนแล้ว มิจำเป็นต้องลำบากมาเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์กับข้าหรอก เพียงแต่เขาซุกซนและอาจสร้างปัญหาได้ง่ายๆ ฉะนั้นช่วงนี้ ข้าจึงอยากพาเขาไปด้วยและสอนกฎระเบียบของสำนักให้เขา เพื่อมิให้เกิดปัญหาเช่นนี้ขึ้นในอนาคตอีก”
“โอ้?”
ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนหรี่ตาลงอย่างสงสัย
“เจ้าแน่ใจหรือ?”