บทที่ 1257 ต่อสู้กันแล้ว

พลังปราณดั้งเดิมที่อยู่ในร่างกายของฉู่หลิวเยว่พวยพุ่งออกมา ปลายนิ้วมีลำแสงประกายดาวขึ้น!

ถ้าไม่ถึงช่วงเวลาสำคัญ นางจะไม่หยิบกระบี่ชื่อเซียวออกมา

แม้ว่าอสูรสันหลังเหล็กที่อยู่ตรงหน้านางจะร้ายกาจมากแค่ไหนก็ตาม แต่ด้วยความแข็งแกร่งของนางในตอนนี้ ก็ใช่ว่าจะไม่ใช่คู่ต่อสู้

ต่อให้แย่แค่ไหน ในสามสิบหกกลยุทธ์ หนีคือสุดยอดกลยุทธ์

แต่ในตอนนั้นเองด้านหลังของนางก็มีเสียงกร๊อบแกร๊บแปลกประหลาดดังขึ้น

เดิมทีฉู่หลิวเยว่ไม่อยากจะหันหลังกลับไป แต่เสียงนั้นขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ นอกจากนี้มีลมปราณที่อันตรายแผ่ออกมาด้วย ทำให้นางต้องรู้สึกระมัดระวังตัวขึ้นมา!

นางจึงหันกลับไปมองด้านข้างและด้านหลังอย่างรวดเร็ว

เมื่อหันมองไปรูม่านตาของฉู่หลิวเยว่ก็หดเล็กลง หนังศีรษะชาหนึบ!

เพราะว่าด้านหลังของนางนั้นเป็นฝูงงูฝูงหนึ่ง!

ไม่ใช่ตัวเดียว แต่เป็นฝูงที่คอยพัวพันกันอยู่!

แค่มองไปเพียงครู่หนึ่ง ก็เห็นว่ามีอย่างน้อยร้อยกว่าตัวแล้ว!

งูเหล่านี้มีขนาดเท่าหัวแม่มือเท่านั้น ลำตัวของมันก็มีสีสันงดงาม เปล่งประกายแวววาว สะท้อนแสงเย็นยะเยือกและงดงาม

แต่ว่าในขณะนั้นฉู่หลิวเยว่กลับไม่มีใจจะชื่นชม แต่ทว่ารู้สึกขนลุกชูชันขึ้นมา!

เพราะว่างูเหล่านี้ เป็นสัตว์อสูรระดับเก้าทุกตัว…งูสามเหลี่ยมฟันกระบี่!

ที่พวกมันมีชื่อนี้ก็เพราะว่าส่วนหัวของพวกมันมีลักษณะเป็นสามเหลี่ยม

เมื่อใดก็ตามที่มันอยู่ในสภาวะพร้อมโจมตี ฟันที่แหลมคมราวกับกระบี่สองซี่ก็จะปรากฏออกมา ส่องสว่างสีขาวด้วยความเย็นชาขึ้นมา

และแน่นอนว่ามันมีพิษ

พิษของมันนั้นเมื่อเทียบกับอสูรสันหลังเหล็กแล้ว ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย!

และในตอนนี้มันรวมตัวมาเป็นกลุ่ม มุ่งหน้ามาทิศทางที่ฉู่หลิวเยว่ยืนอยู่

ไม่ว่ามันจะผ่านไปที่ใด ก็มีเสียงสวบสาบดังขึ้นจากพื้นดินมา

เมื่อครู่นี้นางยังไม่รู้สึก แต่หลังจากที่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของพวกมันแล้ว และฟังเสียงนี้อีกครั้ง ศีรษะของฉู่หลิวเยว่ก็ชาขึ้นมาทั้งหัว

และในตอนนี้นางกำลังถูกโจมตีจากทั้งสองฝ่าย กลืนไม่เข้าคายไม่ออก!

ด้านหน้าคืออสูรสันหลังเหล็ก ด้านหลังคืองูสามเหลี่ยมฟันกระบี่!

ไม่ว่าจะเป็นทางใด นางก็ไม่มั่นใจว่าตนเองจะสามารถสู้หรือถอยร่นไปได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บ

ฉู่หลิวเยว่สามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของนางนั้นแข็งทื่อ

หากถวนจื่ออยู่ที่นี่ ปัญหาเหล่านี้จะถูกแก้ไขได้อย่างง่ายดาย…เพราะท้ายที่สุดแล้วมันก็มีพลังสายเลือดของกษายะหางวายุอันสูงส่ง

หากใช้เพียงแค่แรงกดดันจากสายเลือดทางธรรมชาติ มันก็สามารถทำให้สัตว์อสูรเหล่านี้ยอมจำนนได้ในทันที

แต่ว่าในตอนนี้…

นางจะสู้กับพวกมันคนเดียวได้อย่างใด?

ในที่สุดฉู่หลิวเยว่ก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดตอนที่ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนพูดถึงการลงโทษครั้งนี้ขึ้นมา ผู้อาวุโสวั่นเจิงถึงได้คัดค้านขนาดนั้น

ตอนที่กำลังจะจากมา สายตาของผู้อาวุโสวั่นเจิงถึงได้ดูลึกล้ำขนาดนั้น…

ตอนนั้นนางยังคิดอย่างไร้เดียงสาว่า เขาไม่อยากจะห่างจากนาง แต่เมื่อดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าเขากำลังกังวลเกี่ยวกับชีวิตของนาง!

สวนอสูร…

สวน! อสูร!

ฉู่หลิวเยว่ขบคิดอย่างบ้าคลั่งว่าจะแก้ไขสถานการณ์เหล่านี้ได้อย่างใด พร้อมกับกระตุ้นพลังภายในร่างกายให้พวยพุ่งออกมาด้วย!

ปลายนิ้วของนางปรากฏลำแสงทั้งห้าสายออกมา!

หากมันไม่ได้ผลละก็…

นางจำเป็นจะต้องอัญเชิญอินทรีสามตามาช่วยเหลือ

แต่ในมุมมองของฉู่หลิวเยว่แล้ว นี่เป็นแผนการถัดไปต่างหาก

นางมีอสูรศักดิ์สิทธิ์สองตัว เรื่องนี้คนในพระราชวังเมฆาสวรรค์ต่างรู้กันดี

เจียงจื่อหยวนเริ่มสงสัยที่นางมีกษายะหางวายุในครอบครองแล้ว

โชคดีที่หลิ่วอินถงก็มีหนึ่งตัวเช่นกัน ดังนั้นนางจึงสามารถโต้เถียงขึ้นได้

แต่ถ้านางรู้เรื่องอินทรีสามตาแล้วละก็ นางจะต้องรู้ฐานะที่แท้จริงของฉู่หลิวเยว่อย่างแน่นอน