บทที่ 1260 ความทรงจำของถวนจื่อ

ตั้งแต่ที่นางรู้ว่านางสูญเสียความทรงจำไปบางส่วน ฉู่หลิวเยว่ก็เริ่มคิดหาวิธีต่างๆ เพื่อให้ตนเองมีความทรงจำกลับขึ้นมา

ก่อนหน้านี้นางลองมาหลายวิธีแล้ว และยังเคยเผชิญความทรมานมาหลายรูปแบบ แต่ส่วนใหญ่แล้ว มันมักจะไร้ผล

ไม่ว่านางจะคิดอย่างใดก็คิดไม่ออก

นางจำไม่ได้ว่านางเข้ามาที่อาณาจักรเสิ่นซวี่ได้อย่างใด

นางไม่รู้ว่านางได้อันดับหนึ่งของงานประลองชิงอวิ๋นได้อย่างใด

นางไม่รู้ว่านางเคยทำอันใดที่สำนักหลิงเซียวมาบ้าง และเหตุใดนางถึงลืมทุกอย่างไปจนหมดสิ้น!

มีหลายครั้งที่นางคิดว่าสิ่งที่นางทำนั้นไม่มีประโยชน์เลยด้วยซ้ำ

ในเมื่อม่านหมอกยังคงปกคลุมอยู่ ทำให้นางไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ถ้าเช่นนั้นก็ไม่ต้องไปดูมันก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ?

แต่ว่าในตอนนี้นางก็ตระหนักขึ้นได้ว่า ใช่ว่าจะไม่มีประโยชน์เลยเสียทีเดียว

สิ่งที่อยู่เบื้องหลังม่านหมอกจะต้องเป็นภาพเหตุการณ์ที่นางไม่อยากจะลืมแน่นอน

เหมือนกับในตอนนี้ นางสามารถนึกเรื่องภายในสวนอสูรขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน

แม้ว่าความทรงจำจะขาดหาย และไม่ชัดเจนก็ตาม แต่…

สำหรับนางแล้วยังคงเป็นสิ่งที่ล้ำค่าอย่างมาก

“อาฉยง!”

ฉู่หลิวเยว่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ซ่อนน้ำตาเอาไว้ในดวงตา จากนั้นก็กอดมันแน่นๆ ก่อนจะปล่อยมือออกแล้วถอยหลังออกไปสองสามก้าว พร้อมสำรวจรอบตัวมัน แล้วยิ้มออกมาอย่างสดใส

“อาฉยง เจ้าโตขึ้นแล้ว!”

เมื่อหลายปีก่อนพวกนางพบมันครั้งแรกที่สวนอสูร มันไม่ได้ตัวใหญ่กว่าลูกอสูรสันหลังเหล็กที่ยืนอยู่ด้านข้างเลย

คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะกลายเป็นตัวโตเต็มวัยแล้ว อีกทั้งยังมีลูกแล้วด้วย!

อาฉยงลูบกลางฝ่ามือของนางด้วยความสนิทสนม พร้อมลุกขึ้นยืน ในแววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและยินดี

ความจริงแล้วในตอนแรกมันยังไม่ค่อยแน่ใจถึงตัวตนของฉู่หลิวเยว่ ดังนั้นจึงมีท่าทีระแวดระวังอยู่หลายส่วน

แต่ในตอนนี้มันสามารถวางใจได้แล้ว!

“อ๊าว?”

ในที่สุดลูกอสูรสันหลังเหล็กที่ถูกเมินเฉยเป็นเวลานานก็หาโอกาสสามารถพูดแทรกขึ้นได้แล้ว มันมองสลับไปมาระหว่างฉู่หลิวเยว่และแม่ของตัวเอง ในแววตาเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ

เห็นได้ชัดว่าในตอนนี้มันรู้สึกมึนงงไปเล็กน้อย

ตัวมันสิถึงเป็นลูกของแม่ แต่เหตุใดแม่ของมันถึงดีต่อมนุษย์คนนี้เช่นนี้ และเหมือนว่าจะดีกว่าตอนที่อยู่กับมันเสียด้วย?

เมื่อฉู่หลิวเยว่เห็นท่าทางที่โกรธและอิจฉา นางจึงอดหัวเราะเสียงดังไม่ได้

“วางใจเถอะ ข้าไม่แย่งแม่ของเจ้าหรอก!”

ในแววตาของลูกอสูรสันหลังเหล็กยังมีความสงสัยอยู่เต็มเปี่ยม

ไม่แย่ง?

แต่เหตุใดแม่ของมันจึงดีต่อนางขนาดนี้?

อีกทั้งเมื่อครู่นี้นางเพิ่งกอดกับแม่ของมันมาไม่ใช่หรือ!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่แม่ตีมันเป็นครั้งแรก เพราะนางอีกด้วย!

มันโกรธมาก และผลลัพธ์ที่ผ่านมาก็ร้ายแรง!

มันขยับเข้าใกล้แม่ของมัน พร้อมทำท่าออดอ้อน แล้วมองอย่างมีความหวัง

ให้นางไป

ให้นางไป

ให้นางไปสิ…โครม!

ร่างของมันถูกแม่ของตัวเองเตะกระเด็นออกไปอีกครั้ง

“อ๊าว!”

มันไม่สามารถผ่านวันเวลาเหล่านี้ไปได้แล้วฮือ!

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดอย่างปลอบโยน

“อาฉยง ตอนนี้เจ้าเป็นแม่แล้ว แต่นิสัยไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย…ดีร้ายอย่างใดเขาก็เป็นลูกของเจ้านะ…”

“อ๊าวอ๊าว!”

นั่นสิ!

แม้กระทั่งมนุษย์คนนี้ยังพูดเช่นนี้ แม่น่ะใจร้ายเกินไปแล้ว!

อาฉยงเหลือบสายตามองมัน

มันก็รีบปิดปากอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าพูดอันใดขึ้นมาอีก