บทที่ 1261 เตรียมพร้อม

เมื่อสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของฉู่หลิวเยว่ ทั้งสองตัวจึงมองมาทางนี้

อาฉยงมองมาที่นางอย่างเป็นกังวล

ฉู่หลิวเยว่ใช้สายตาปลอบโยน

“วางใจเถอะ ข้าไม่เป็นไร”

ขณะที่พูด นางก็ลูบศีรษะของมัน

ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้เหตุใดนางไม่เคยคิดถึงมาก่อนนะ…

ตอนที่นางอายุสิบแปดนางได้ทำพันธสัญญา ตอนนั้นถวนจื่อเป็นแค่ไก่ฟ้าเก้าสีตัวหนึ่ง แต่ในตอนนั้นมันก็ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในราชวงศ์เทียนหลิ่งแล้ว

หลังจากนั้นทำพันธสัญญาได้สำเร็จ เสด็จพ่อยังจัดงานเฉลิมฉลองให้นางโดยเฉพาะอีกด้วย

ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา ถวนจื่อก็อยู่กับนางมาโดยตลอด

อีกทั้งเรื่องที่มาเยือนอาณาจักรเสิ่นซวี่ก็เป็นเรื่องหลังจากตอนนั้น

ตามหลักการแล้วในตอนนั้นถวนจื่อก็น่าจะอยู่กับนางด้วย

เวลาผ่านมานานขนาดนี้แล้ว แต่ถวนจื่อยังไม่เคยพูดอันใดเกี่ยวกับมันเลย…

“ถวนจื่อ”

ฉู่หลิวเยว่ตะโกนขึ้นในใจ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ นางถึงเพิ่งนึกได้ว่าถวนจื่อยังอยู่ที่เขาหมื่นเมรัย ไม่อยู่กับนางในตอนนี้

นางขมวดคิ้วขึ้น

ดูเหมือนว่าเรื่องนี้ต้องรอให้ผ่านพ้นหนึ่งเดือนนี้ไป ถึงจะสามารถสอบถามให้ชัดเจนได้

นางนั่งมึนงงอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นก็ล้มลงไปนอนอีกครั้ง

ในครั้งนี้นางหลับไปอย่างมึนงง

…

คืนนั้นฉู่หลิวเยว่ใช้เวลาเต็มไปด้วยความสับสน คนที่อยู่ด้านนอกก็สงบใจไม่ลงเช่นกัน

เขาหมื่นเมรัย

บนยอดเขานั้น ด้านข้างตาน้ำ มีเงาร่างของคนหลายคนยืนอยู่

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยน ยืนอยู่ตรงกลางที่สุด ด้านข้างคือ ผู้อาวุโสโอวหยางและซั่งอวี้เซิน

“นี่คือเรื่องดีงามที่พวกเจ้าทำงั้นหรือ?”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนกวาดสายตามองไปรอบๆ จากนั้นก็ถามขึ้นมา

แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะเคยได้ยินมาก่อนแล้ว แต่ตอนที่มาเห็นสถานการณ์จริง ในใจของเขาก็อดที่จะปะทุความโกรธออกมาไม่ได้

คนเหล่านี้สามารถก่อเรื่องได้จริงๆ!

การลงโทษครั้งก่อนหน้านี้มันคงเบาไปสินะ!

“อะแฮ่ม”

ผู้อาวุโสโอวหยางกระแอมไอขึ้นมาหนึ่งเสียง

“ประเด็นหลักเลยก็คือแม้ว่าหินและต้นไม้บริเวณโดยรอบจะถูกทำลายไปจนหมด แต่ตาน้ำนั้นไม่เป็นอันใด…”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนแค่นหัวเราะออกมาเสียงเย็น

“หากเกิดอันใดขึ้นกับตาน้ำแล้วละก็ เจ้าคิดว่าข้ายังจะพูดคุยกับเจ้าอยู่ที่นี่หรือ?”

ผู้อาวุโสโอวหยางหุบปากฉับอย่างกระดากอาย

ซั่งอวี้เซินกลับยังมีท่าทางผ่อนคลายเช่นเดิม

“เฮ้อ ปั๋วเหยี่ยนอ่า ไม่ว่าอย่างใดเรื่องนี้มันก็ผ่านไปแล้ว ต่อให้พวกเราพูดต่อไปมันก็ไม่มีประโยชน์แล้ว? ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่สมควรลงโทษก็ลงโทษไปแล้ว พวกเราทุกคนในที่นี่ก็ไม่มีใครหลบหนีเลยไม่ใช่หรือ? พวกเรามาเริ่มกันเลยเถอะ ต้องรีบฟื้นฟูสถานที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด?”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนเหลือบสายตามองเขาเป็นคำเตือน

“จะไม่มีครั้งหน้าอีกแล้ว”

แม้ว่าเขาหมื่นเมรัยจะถูกปิดแล้ว แต่หากจะต้องการฟื้นฟูสถานที่แห่งนี้ ก็ทำได้เพียงแค่ตอนกลางคืนเท่านั้น

ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรอเวลานี้โดยเฉพาะ

หลังจากพูดจบ ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนก็เดินไปทางตาน้ำ พร้อมใช้สายตาสำรวจอย่างละเอียด

ตอนกลางวันตาน้ำจะไหลตามปกติ เมื่อถึงตอนกลางคืนมันจะกลายเป็นความเงียบสงบ

ระลอกคลื่นคลื่นใต้ผิวน้ำสงบนิ่ง สายฟ้าสีเงินรวมตัวกันและพัวพันเป็นสายหนึ่ง

“บอกแล้วไงว่าตาน้ำไม่มีปัญหาอันใด”

ซั่งอวี้เซินหัวเราะออกมาหนึ่งเสียง

“เจ้าไม่เชื่อคำพูดของข้ากับโอวหยางหรือ? ตอนนั้นพวกเราก็ระมัดระวังกันอย่างมากนะ!”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนถอนสายตาออก

“ผลกระทบของตาน้ำนี้ยิ่งใหญ่เกินไป ดังนั้นจึงจะต้องระวังเอาไว้ก่อน”

ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาสามารถก่อเรื่องได้ใหญ่ขนาดนี้ แน่นอนว่าตอนนั้นเขาจะต้องระมัดระวังอยู่หลายส่วนเลยทีเดียว

ผู้อาวุโสโอวหยางพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“พูดได้ไม่เลว ปั๋วเหยี่ยน เพื่อของสิ่งนี้ สำนักของพวกเราทุ่มเทแรงกายใจไปไม่รู้ตั้งเท่าไร พวกเราไม่กล้าทำให้มันเกิดปัญหาอย่างแน่นอน และเหมือนว่าเวลานั้น จะใกล้เข้ามาถึงแล้วสินะ?”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนส่ายหน้า