บทที่ 1262 เข้าเรียน

ภายในสำนัก ทุกอย่างดูเงียบสงบ

เรื่องบนเขาหมื่นเมรัยในคืนนั้น ถูกผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนปิดข่าวเอาไว้ นอกจากพวกเขาไม่กี่คน ก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้

ทุกอย่างยังคงเป็นไปตามปกติ

แม้กระทั่งเรื่องที่ฉู่หลิวเยว่โดนขังที่สวนอสูร ก็ยังไม่แพร่กระจายออกไป

ด้านหนึ่งผู้อาวุโสหลายคนที่เป็นคนลาดตระเวนล้วนรู้เรื่องนี้ดี ใครก็ตามที่ถูกส่งมาที่นี่ เขาจะต้องทำอันใดสักอย่างมาอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงพูดให้น้อยจะได้ไม่มีความผิด

อีกด้านหนึ่งพวกเขาก็ไม่ใช่คนที่ชอบซุบซิบนินทา พวกเขารู้ว่าปั๋วเหยี่ยนและวั่นเจิงไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่กระจายออกไป ดังนั้นเขาจะเงียบปากไปโดยปริยาย

แม้ว่าฉู่เยว่จะไม่ปรากฏตัวออกมาให้ทุกคนเห็นตลอดหนึ่งเดือน แต่ก็ไม่มีใครสงสัยอันใด

ในสายตาของทุกคน ตอนนี้นั่งกำลังยุ่งอยู่กับการบำเพ็ญเพียรกับหรงซิว ต่อให้พวกเขาอยู่ในเขาจิ่วเหิงตลอดก็ไม่ได้ผิดปกติอันใด

ช่วงเวลาเช่นนี้ ก็เกิดขึ้นติดต่อกันหลายวัน

…

“พี่ห้า ได้ยินมาว่าตอนบ่ายนี้จะมีผู้อาวุโสด้านค่ายกลหลายคนมาเข้าสอนด้วย?”

บนยอดเขาแห่งหนึ่ง หลังจากที่หลัวซือซือและจัวเซิง บำเพ็ญเพียรกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อพวกเขาคิดขึ้นมาว่าไม่ได้เจอหลัวเยี่ยนหลินมานานมากแล้ว จึงอยากจะไปเยี่ยมเสียหน่อย

น่าเสียดายที่หลัวเยี่ยนหลินไม่อยู่ พวกเขาจึงไปหาหลัวเยี่ยนหมิงแทน

หลัวซือซือรินน้ำชาให้กับทั้งสองคน แล้วถามขึ้นมา

ใบหน้าของหลัวเยี่ยนหมิงมีประกายรอยยิ้มอยู่หลายส่วน จากนั้นเขาก็พยักหน้า

“ถูกต้อง อาจารย์พูดน่ะ ปกติแล้วพวกเราจะแลกเปลี่ยนความรู้กันอยู่เสมอ แต่เมื่อเวลานานไปทำให้รู้ถึงลักษณะนิสัยของฝ่ายตรงข้าม มันจึงหมดสนุกแล้ว ดังนั้นท่านจึงได้ปรึกษากับผู้อาวุโสหลายท่าน ให้มามีการเรียนการสอนพร้อมกัน”

ความจริงแล้วเรื่องนี้ก็ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับสำนักหลิงเซียว

ไม่เพียงแต่ปรมาจารย์ด้านค่ายกล บางครั้งจอมยุทธ์และเซียนหมอก็มีกิจกรรมเช่นนี้เช่นกัน

ถ้าพูดให้น่าฟังเสียงหน่อยก็คือการเชื่อมสัมพันธ์ ถ้าพูดอย่างตรงไปตรงมานี่ก็คือการท้าประลอง

ศิษย์ที่อยู่ภายในสำนัก ส่วนใหญ่แล้วก็จะเป็นคนที่มีพรสวรรค์ และมีความเย่อหยิ่งอยู่ในกระดูกอยู่หลายส่วนเลยทีเดียว ดังนั้นภายในใจจึงมีความอยากจะเอาชนะสูง

เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อาวุโส แน่นอนว่าเขามีความอยากจะเอาชนะนี้ก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

การที่ผู้อาวุโสหลายท่านใช้เวลาสอนพร้อมกันนั้น ส่วนใหญ่เขาก็มักจะต่อสู้ด้วยตนเอง เพื่อเป็นการแสดงให้ศิษย์ทั้งหลายดู

เมื่อเป็นเช่นนี้ก็สามารถทำให้ศิษย์ได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากขึ้น และพวกเขาก็ยังสามารถพัฒนาฝีมือจากการต่อสู้กันได้

ท้ายที่สุดแล้วการบำเพ็ญเพียรก็เพื่อความแข็งแกร่ง และเพื่อจะได้ต่อสู้ในสนามได้นานขึ้น!

เรื่องนี้มีข้อดีมากมาย ดังนั้นเหล่าผู้อาวุโสและศิษย์จึงรู้สึกมีความสุขเช่นนี้

“ผู้อาวุโสที่มามีใครบ้าง?” หลัวซือซือถามขึ้นอย่างสงสัย

หลัวเยี่ยนหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า

“นอกจากอาจารย์ของข้า ยังมีผู้อาวุโสอีกสามท่าน อ่า แม่นางเจ็ดก็อยู่ด้วย”

“นั่นหมายความว่าพอถึงตอนนั้นพี่สี่ก็จะมาด้วยสินะ?”

“ใช่แล้ว ความจริงแล้วมีคนไม่น้อยเลยที่ต้องการจะให้พี่สี่ชี้แนะสักครา”

หลัวเยี่ยนหมิงพูดด้วยความอิจฉาและชื่นชม

หลัวเยี่ยนหลินอยู่ในสิบอันดับแรกของปรมาจารย์ค่ายกลมาโดยตลอด แน่นอนว่าเขาเป็นศิษย์ที่ยอดเยี่ยมในบรรดาศิษย์แล้ว

คนที่ต้องการจะท้าเขาสู้นั้นมีจำนวนไม่น้อยเลย

ท้ายที่สุดแล้วการได้สู้กับผู้ที่แข็งแกร่ง อาจจะเป็นหนทางลัดที่สามารถเรียนรู้ได้เร็วกว่าปิดด่านฝึก

“ไม่รู้ว่าเมื่อไรข้าจะตามพี่สี่ได้ทัน”

หลัวเยี่ยนหลินทอดถอนหายใจแล้วพูดขึ้น

หลัวซือซือพูดปลอบใจว่า

“พี่ห้ามีพรสวรรค์โดดเด่น ในอนาคตพี่จะต้องโดดเด่นได้เท่ากับพี่สี่อย่างแน่นอน!”

หลัวเยี่ยนหลินส่ายหน้า

“เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่พี่สี่เพิ่งเข้าสำนัก เขามีอายุเท่ากับข้าในตอนนี้ ตอนที่เขามาถึงสำนักได้หนึ่งเดือน พี่สี่ก็สามารถประลองชิงอวิ๋นได้แล้ว แต่ข้านั้น…ยังห่างอีกไกล”

โดยปกติแล้วเขาไม่ได้พูดเรื่องนี้มากนัก แต่ความจริงแล้วในใจของเขาก็ใส่ใจเรื่องนี้มาก

เนื่องจากเขาเป็นทายาทตระกูลหลัว จึงยากที่จะเกิดการเปรียบเทียบ