บทที่ 1263 นางเทียบกับข้าไม่ได้เลย

หลายวันก่อนหลังจากที่นางส่งจดหมายไป ก็ยังไม่ได้การตอบกลับใดๆ

ตามหลักการแล้วเมื่อผ่านมานานขนาดนี้ จดหมายฉบับนั้นก็น่าจะถึงเผ่าเซียนสุ่ยหลิงเจียงได้แล้ว

แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลอันใดบางอย่าง คาดไม่ถึงว่าทางนั้นจะไม่มีความเคลื่อนไหวอันใดเลย

หากเป็นก่อนหน้านี้ ต่อให้ท่านพ่อของนางไม่สามารถสืบอันใดพบ ก็จะต้องเขียนจดหมายมาปลอบใจนางบ้าง

แต่ครั้งนี้มันแปลกไปอย่างมาก…

เกือบจะสองวันแล้ว ตอนกลางคืนนางเริ่มจะนอนไม่หลับ หลับได้ไม่สนิท ตอนกลางวันก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอันใด มองดูแล้วท่าทางดูซีดเซียวอย่างมาก

“อุ้ปส์! นั่นมันคางคกอยากกินเนื้อหงส์นี่นา!”

เหลี่ยงเซียวเซียวที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ได้ยินคำพูดนี้ จึงอดที่จะด่าเสียงต่ำไม่ได้

“น้ำหน้าอย่างพวกเจ้า จะมาต้องการความโปรดปรานจากจื่อหยวน เจ้าฝันกลางวันไปเถอะ! ต่อให้ตอนนี้นางไม่ใช่พระชายาของพระราชวังเมฆาสวรรค์ แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะจินตนาการได้! จื่อหยวน เจ้าว่าใช่หรือไม่?”

นางพูดไปพลาง พร้อมมองจื่อหยวนไปพลาง

แต่หลังจากที่หันไปมองแล้ว นางก็เพิ่งพบว่าจื่อหยวนจะไม่ได้ฟังนางอยู่เลย

ดวงตาไม่มีจุดมุ่งหมาย จิตใจล่องลอย เหมือนกำลังเหม่ออยู่?

เหลี่ยงเซียวเซียวขมวดคิ้วขึ้น ในใจมีประกายความไม่พอใจอยู่

นางกำลังชื่นชมและปลอบใจจื่อหยวนอยู่ แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ฟังนางเลยแม้แต่น้อย?

“จื่อหยวน จื่อหยวน?”

สีหน้าของเหลี่ยงเซียวเซียวกลับคืนสู่สภาพปกติอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตะโกนเรียกจื่อหยวนออกมาสองครั้ง

เจียงจื่อหยวนจึงเพิ่งได้สติขึ้นมา

“อื้อ? มีอันใดหรือ?”

เหลี่ยงเซียวเซียวรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง จึงหัวเราะออกมาด้วยความเก้อกระดาก

“ไม่มีอันใด เจ้ากำลังคิดเรื่องอันใดอยู่หรือ เหตุใดถึงเหม่อเช่นนี้?”

เจียงจื่อหยวนหลุบตาลงต่ำ

“ข้าคิดถึงท่านพ่ออยู่นิดหน่อย ข้าไม่ได้กลับบ้านมาตั้งนาน ไม่รู้ว่าที่เผ่าเซียนสุ่ยหลิงเจียงจะเป็นอย่างใดบ้าง”

เหลี่ยงเซียวเซียวเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา

คิดถึงท่านพ่อ?

เจียงจื่อหยวนพูดออกมาเช่นนี้ บางทีคนอื่นอาจจะเชื่อ แต่นางกลับไม่เชื่อเลยแม้แต่คำเดียว

พวกนางรู้จักกันมาก็นาน

ก่อนที่เจียงจื่อหยวนจะเข้าสำนักในปีนั้น เดิมทีนางก็จะอยู่ที่เผ่าเซียนสุ่ยหลิงเจียงตลอดเวลา ไม่มีโอกาสได้ไปพระราชวังเมฆาสวรรค์เลย เพราะว่าตอนนั้นท่านพ่อของนางกระตุ้นให้นางฝึกฝนอย่างหนัก

ท่านพ่อของเจียงจื่อหยวนรักนางมาก แต่ความรักนี้มีเงื่อนไข

ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงจื่อหยวนโดดเด่นมากพอ นางก็ไม่มีทางมีวันนี้

เผ่าเซียนสุ่ยหลิงเจียง…

เจียงจื่อหยวนเคยพูดออกมาด้วยตัวเองว่านางโง่พอแล้ว!

หลังจากที่นางเข้ามาในสำนักหลิงเซียวแล้ว นางก็แทบอยากจะอยู่ที่นี่ตลอดเวลา ที่นี่มีอิสระ นางไม่เคยพูดว่าคิดถึงบ้านหรือคิดถึงพ่อเลยสักครั้ง

เห็นได้ชัดว่าคำพูดของนางนั้นเป็นเพียงแค่คำแก้ตัวเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าท่าทางของอีกฝ่ายเป็นเช่นนี้ เหลี่ยงเซียวเซียวก็ไม่ต้องการเอาหน้าไปแนบกับก้นเย็น*

ถ้าหากพูดตามตรงฐานะของนางนั้นยังสูงกว่าเจียงจื่อหยวนอยู่เล็กน้อย ความจริงแล้วไม่จำเป็นจะต้องเอาใจนางเลยก็ได้

“ในเมื่อเจ้าคิดเช่นนั้น เจ้าก็ไปขอลากับอาจารย์เสียสิ”

เหลี่ยงเซียวเซียวทัดผมไว้ที่หลังหู แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ

หากเป็นในเวลาปกติ เจียงจื่อหยวนจะสามารถสัมผัสได้ทันทีว่าเหลี่ยงเซียวเซียวกำลังไม่พอใจ จนต้องพูดปลอบใจนางประโยคสองประโยค เพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย