บทที่ 1277 หนี้

ท้องฟ้ายามราตรี ลมบนภูเขาพัดผ่านอย่างเงียบเชียบ

สัตว์อสูรเหล่านั้นค่อยๆ ถอยร่นลงไป จิตสังหารและกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นที่เคยลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ก็เหมือนจะค่อยๆ จางหายไปด้วย

รอบข้างเงียบเสียงลง ความสงบกลับคืนสู่ดังเดิม

ในที่สุดผู้อาวุโสอวี๋อวี้ก็สามารถสงบใจลงได้

นี่เป็นจุดจบที่ดีที่สุดแล้ว

ฉู่หลิวเยว่กวาดสายตามองไปทั่วหุบเขาที่มืดมิดดั่งระลอกคลื่นท่ามกลางน้ำนิ่ง

“ช้าก่อน อวี๋อวี้ เมื่อครู่นี้เจ้าหมายความว่าอย่างใดนะ?”

ทันใดนั้นผู้อาวุโสวั่นเจิงก็ได้สติกลับคืนมา

“เจ้าบอกว่าเวลาที่เหลือ…หรือว่าฉู่เยว่จะต้องอยู่ที่นี่ต่อหรือ?”

“หา?”

ผู้อาวุโสอวี๋อวี้ก็สับสนไปเช่นกัน จากนั้นก็หันมองทางผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยน

“ก่อนหน้านี้จะบอกว่าทำโทษหนึ่งเดือน นี่เพิ่งผ่านมาไม่ถึงสิบวัน ข้าก็คิดว่า…”

ไม่มีใครบอกเขานี่นาว่าจะให้ฉู่เยว่กลับตั้งแต่วันนี้!

แน่นอนเขาก็ต้องคิดว่าฉู่เยว่จะอยู่ที่นี่ต่อไป ดังนั้นเขาจึงพูดเช่นนั้นออกมา

“ปั๋วเหยี่ยน! เจ้าพูดมา! ว่าการลงโทษนี้จะดำเนินต่อไปหรือไม่?”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงหันไปถามพร้อมกับตาที่จ้องเขม็ง

ลูกศิษย์ของเขามาที่นี่สิบคน ตายเก้าคนรอดหนึ่งคน เขาไม่เชื่อว่าปั๋วเหยี่ยนจะไม่ละอายใจแล้วให้ฉู่เยว่

อยู่ที่นี่ต่อไป

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนรู้สึกปวดหัวอย่างมาก

เขาส่งฉู่เยว่มาที่นี่เพื่อให้อีกฝ่ายได้รับบทเรียน ได้ทบทวนนิสัยของตนเอง ลดความไม่รู้จักหนักเบาลง และไม่กล้าก่อเรื่องต่อไป

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น สถานการณ์เมื่อครู่นี้เขาก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน เหตุการณ์อันตรายมันเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ถ้าไม่ใช่เพราะฉู่เยว่เก่งมากเกินไป ในตอนนั้นพวกเขาก็คงไม่สามารถช่วยเหลือฉู่เยว่ได้เลยแม้แต่น้อย

หลังจากได้เผชิญสถานการณ์เลวร้ายเช่นนี้ ก็น่าจะเป็นบทเรียนสำหรับฉู่หลิวเยว่ได้มากพอแล้ว ถ้าจะให้ออกไปก็คงไม่เป็นไร

แต่ว่า…

เมื่อคิดถึงทุกครั้งที่เด็กน้อยคนนี้ทำความผิด พวกเขาก็จะออกบทลงโทษต่างๆ นานา แต่เหมือนว่ามันจะไม่มีประโยชน์เลย ในใจของผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนเกิดความรู้สึกลำบากใจขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็พูดขึ้นว่า

“ในเมื่อในตอนนี้เขาได้รับประสบการณ์มาแล้ว เช่นนั้นก็…กลับ…”

“ศิษย์ขออยู่ที่นี่ต่อ”

ฉู่หลิวเยว่พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน และพูดแทรกผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยน

ผู้อาวุโสทั้งสามหันไปมองเขาด้วยความตกใจ

“ศิษย์รัก เจ้าว่าอย่างใดนะ?”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงตกใจอย่างมาก แล้วยังรีบขยิบตาให้นางอย่างรวดเร็ว

นี่เป็นโอกาสอันดีที่จะสามารถออกจากที่นี่ได้อย่างสง่าผ่าเผย!

แล้วเหตุใดเด็กคนนี้ยังดื้อขนาดนี้ล่ะ?

การอยู่ในที่แห่งนี้มันมีอันใดดีกัน?

“เจ้า! เจ้าคิดว่าเรื่องที่ผ่านมาในวันนี้มันยังอันตรายไม่พอหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มออกมา

“อาจารย์ วันนี้เป็นสถานการณ์พิเศษ เป็นความผิดของข้าเองที่ลืมไปว่าไม่สามารถทะลวงด่านในสวนอสูรแห่งนี้ได้ จนทำให้เป็นการดึงดูดสัตว์อสูรต่างๆ มาที่นี่ เดิมทีการที่ข้าอยู่ที่นี่คือการลงโทษ หากมาอยู่แค่ไม่กี่วันแล้วจากไป…มันดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไร ดังนั้นศิษย์จึงต้องการจะอยู่ที่นี่ต่อจนถึงวันสุดท้ายของเดือนมกราคม”

คำพูดของนางนั้นจริงใจอย่างมาก เดิมทีผู้อาวุโสวั่นเจิงอยากจะโน้มน้าวต่ออีกสักสองประโยค แต่หลังจากเห็นท่าทางมุ่งมั่นของเด็กหนุ่ม ในที่สุดเขาจึงกลืนคำพูดเหล่านั้นลงไป

เขาโบกมือแล้วกลับหลังหัน

“ตามใจเจ้า! แต่ไม่ว่าอย่างใดก็ตาม เจ้าจะต้องกลับออกมาอย่างปลอดภัยนะ เข้าใจหรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่รู้ว่าเขาเป็นคนปากร้ายใจดี จึงยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มพระจันทร์เสี้ยว

“อาจารย์วางใจได้เลย จะทำตามคำสั่งของท่านอย่างแน่นอน!”

คำพูดของฉู่หลิวเยว่ ทำให้ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนมองนางด้วยความชื่นชม

เดิมทีเขาก็คิดว่า ฉู่เยว่ควรจะฉวยโอกาสนี้ออกจากที่นี่

สวนอสูรนั้นอันตรายมาก อีกทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นภายในวันนี้ ฉู่เยว่ก็น่าจะเข้าใจมันอย่างถ่องแท้แล้ว

ในสถานการณ์แบบนี้ เขาก็ยังเลือกเส้นทางนี้ ช่างหาได้ยากจริงๆ

จะต้องมองเด็กคนนี้ใหม่อีกครั้งแล้ว…