บทที่ 1280 รีดไถให้หมดตัว

ดวงตาของอสูรด่างหูเงินฉายแววตื่นตระหนก

มันรู้ตัวดีว่ามันได้ฝ่าฝืนกฎทำเรื่องต้องห้ามลงไป และหากอีกฝ่ายจักโกรธเคืองนั้นย่อมมิใช่เรื่องแปลก

หากแต่… มันรออยู่ที่นี่ทั้งคืน กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของฉู่หลิวเยว่ แถมยังแอบคิดว่านางคงไม่รู้กฎของสวนอสูร จนมันมั่นใจว่าจะไม่ถูกจับได้ และคิดใช้โอกาสนี้หาทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง

แต่ใครจะรู้ว่าแค่มันเพิ่งลงมือทำ ก็มีคนแห่มากันแล้ว!

มันส่งเสียงครวญครางเบาๆ และสะบัดชิ้นส่วนเล็กๆ บนตัวออกไป

หลังจากกำจัดสิ่งเหล่านี้ออกจากร่างกายแล้ว มันก็ก้าวถอยหลังแล้วก้มหัวลง

ราวกำลังขอความเมตตา

แต่น่าเสียดายที่กลยุทธ์เช่นนี้ใช้กับฉู่หลิวเยว่ไม่ได้

“สำนึกผิดเช่นนี้ รู้ตัวใช่หรือไม่ว่าทำอันใดลงไป?”

คำพูดของฉู่หลิวเยว่ยิ่งทำให้อสูรด่างหูเงินร้อนรนมากขึ้น

เพราะตอนที่หมาป่าปีศาจทองดำถูกฆ่าตายเมื่อวาน มันเองก็อยู่ที่นั่น

และเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเต็มสองตา!

กำลังของมันน้อยกว่าปีศาจทองดำนัก หากอีกฝ่ายคิดจะฆ่ามันด้วย เช่นนั้นมันก็น่าจะตายไปแล้วไม่ใช่หรือ?

อสูรด่างหูเงินถอยหลังไปอีกก้าว หางของมันกวัดแกว่งไปมาอยู่หว่างขา ดูราวตื่นตระหนกและหวาดกลัว

ดวงตาสองข้างกลับกลอกไปมาราววางแผนเอาตัวรอด

พรึบ!

แต่ทันใดนั้น ฉู่หลิวเยว่ก็เคลื่อนไหว!

นางพุ่งตัวไปอยู่ตรงหน้าอสูรด่างหูเงินภายในพริบตา!

แต่อย่างใดเสีย อสูรด่างหูเงินก็เป็นถึงอสูรศักดิ์สิทธิ์ มันตอบสนองต่อท่าทีของนางอย่างว่องไวแลเฉียบคม พลันหมุนตัวไปอีกทาง และกำลังจะหลบหนี!

“ถ้าไม่อยากถูกแทงทะลุหัวใจ ก็จงเชื่อฟังข้าแต่โดยดี!”

ฉู่หลิวเยว่ลั่นวาจาเสียงดัง จนทำให้อสูรด่างหูเงินหยุดชะงัก!

มันเหลือบมองนางทันควัน ก่อนจะเห็นฉู่หลิวเยว่ที่กำลังเล็งกระบี่ชื่อเซียวมาทางมัน เสมือนจะลงมือได้ทุกเมื่อ!

หึ่ง!

กระบี่เล่มงามส่งเสียงคำราม!

อสูรด่างหูเงินตกใจกลัว แต่สุดท้ายมันก็ไม่วิ่งหนี และยอมหมอบลงกับพื้นอย่างเชื่อฟัง

ฉู่หลิวเยว่ร่อนลงบนพื้น ก่อนจะเชิดปลายเท้าขึ้นแล้วเดินไปหามัน

“ตึก”

“ตึก”

เสียงส้นเท้าย้ำพื้นเป็นจังหวะ ประหนึ่งเหยียบย้ำหัวใจของมัน

แสงเย็นวาบทอประกายบนปลายกระบี่อันแหลมคม

ชิ้ง!

ฉู่หลิวเยว่ยกมือขึ้น พลันฟาดกระบี่ไปทางอสูรด่างหูเงิน!

โดยห่างตัวมันเพียงชุ่น[1]เดียว!

และเพียงขยับเข้าไปอีกนิด นางก็สามารถปลิดชีพมันได้อย่างง่ายดาย!

“หากไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ ย่อมไร้ซึ่งความกลมเกลียว เจ้าอยู่ในสวนอสูรมานานแล้ว เรื่องแค่นี้ยังต้องให้ข้าบอกอีกหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่กล่าวอย่างใจเย็น แต่อสูรด่างหูเงินกลับร้อนใจจะเป็นจะตายอยู่รอมร่อ

มันจ้องมองฉู่หลิวเยว่ด้วยสายตาอ้อนวอนสุดชีวิต

ฉู่หลิวเยว่มองมันด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลันตวัดกระบี่ลงไปไม่ลังเล!

ฉั๊วะ!

ใบหูทั้งสองข้างของอสูรด่างหูเงินถูกนางฟันขาดในพริบตา!

“โฮก!”

พร้อมเสียงร้องอันทุกข์ระทมและเจ็บปวดของอสูรด่างหูเงินดังกึกก้อง

สำหรับพวกมันแล้ว ใบหูทั้งสองข้างถือเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง หลังจากถูกตัดหูแล้ว ประสาทการรับเสียงของพวกมันจะแย่ลง และยังทำให้ประสิทธิภาพในการต่อสู้ลดลงมากเช่นกัน

การตัดหูถือเป็นการลงโทษขั้นรุนแรงสำหรับเหล่าอสูร และถือเป็นความอัปยศอดสูครั้งใหญ่เลยก็ว่าได้

แต่คิดว่าตอนนี้ อสูรด่างหูเงินที่เกือบชะตาขาดอย่างมัน จะมีอารมณ์ไปสนใจเรื่องพรรค์นั้นหรือ?

“จำความผิดของเจ้าไว้ให้ดี คราวนี้ข้าลงโทษเจ้าเพียงนิด แต่ถ้ามีคราวหน้า…”

ฉู่หลิวเยว่เหลือบมองมันช้าๆ

อสูรด่างหูเงินพลันเพิกเฉยต่อใบหูที่กำลังโชกไปด้วยเลือดของมัน แล้วรีบส่ายหัวพัลวัน

ไม่เอาแล้ว!