บทที่ 1281 ราชาแห่งขุนเขา

อินทรีสามตาตระหนักได้ทันทีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นซับซ้อนกว่าที่มันคิดไว้มาก

นั่นเพราะ…

มันพบว่าเหมือนฉู่หลิวเยว่จะคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้นัก ประหนึ่งว่าเมื่อก่อนนางเคยมาที่นี่หลายต่อหลายครั้ง

นางดูคุ้นเคยกับเส้นทาง และมุ่งหน้าไปยังถ้ำของเสือดาวสุวรรณเมฆาอย่างแม่นยำ

ยิ่งเข้าไปใกล้ ลมปราณของเสือดาวสุวรรณเมฆาก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น

และมันทำให้อินทรีสามตาเชื่อในคำพูดของนางที่ว่า… นางรู้ตำแหน่งของมันจริงๆ!

หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างฉู่หลิวเยว่และอสูรสันหลังเหล็กวัยเจริญพันธุ์นั่น อินทรีสามตาก็เดาได้ว่าฉู่หลิวเยว่น่าจะเคยมาที่นี่แล้วจริงๆ

แต่มันจะดูคุ้นเคยเกินไปหรือไม่?

ท่ามกลางภูเขาสูงที่เรียงรายกันเป็นระลอกคลื่น และภูมิประเทศที่มีความสลับซับซ้อนมากมายเช่นนี้ หากไม่ระวังย่อมเกิดการพลัดหลงได้

และประเด็นสำคัญที่สุดก็คือ ส่วนใหญ่ภูเขาเหล่านี้ถูกอสูรศักดิ์สิทธิ์นานาเผ่าพันธุ์ครอบครองไว้เป็นฐานที่ตั้งของของพวกมันหมดแล้ว

ซึ่งบางครั้ง ฉู่หลิวเยว่ก็จำต้องหลีกเลี่ยงเส้นทางนั้น แล้วเปลี่ยนไปใช้ทางอื่นเพื่อไม่ให้เป็นการรุกรานอีกฝ่าย

แต่มันกลับดูง่ายสำหรับนาง เพราะนางรู้ตำแหน่งของภูเขาทุกลูกและแม่น้ำทุกสายของที่นี่เป็นอย่างดี

แต่อินทรีสามตาก็ยังไม่หายแคลงใจว่าไยนางถึงรู้จักอสูรศักดิ์สิทธิ์บนเขาทุกลูกเช่นนี้

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ในที่สุดฉู่หลิวเยว่ก็มาถึงภูเขาดังกล่าว

มันเป็นภูเขาที่สูงชันมาก ยอดเขาราบเรียบแฉลบลงด้านหนึ่ง เสมือนถูกบางอย่างเฉือนยอดออกไป เผยให้เห็นชั้นหินสีเทาขาว

ด้านบนนั้นมีต้นไม้ไม่มากนัก ส่วนใหญ่เป็นก้อนหินเสียมากกว่า

มันคือลักษณะภูมิประเทศที่เสือดาวสุวรรณเมฆาโปรดปราน

พวกมันชอบวิ่งกลับไปกลับมาบนหน้าผาสูงชันเช่นนี้ นับเป็นการฝึกฝนทักษะการปีนป่ายอันน่าทึ่งและทรงพลังของพวกมัน

แต่มาพูดเอาตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

อาจเป็นเพราะข่าวที่ว่าอสูรด่างหูเงินได้รับบาดเจ็บได้แพร่กระจายออกไป ดังนั้นเมื่อฉู่หลิวเยว่มาถึงที่นี่ จึงไม่มีสัตว์อสูรตนใดออกมาเผชิญหน้ากับนางเลยสักตัว

หลังจากเก็บกวาดพื้นที่บนหน้าผาแห่งนี้แล้ว ฉู่หลิวเยว่ก็ปรบมืออย่างอารมณ์ดี พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

“จะเริ่มตรงไหนก่อนดีน้า…”

อินทรีสามตาถามอย่างฉงนใจ

“กระไรหรือ?”

“อ๋อ ไม่มีอันใดหรอก ข้าแค่คิดว่าเรายังต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกยี่สิบวัน ถ้าให้ฝึกอยู่แต่ในถ้ำคงน่าเบื่อตาย ดังนั้นข้าเลยอยากหาสัตว์อสูรสักตัวมาเป็นลูกมือเสียหน่อย”

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะเบาๆ

“แน่นอนว่าไม่ใช่ประเภทที่ต้องใช้กระบี่ชื่อเซียว”

นางแตะปลายคางราวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างจริงจังว่า

“ข้าจำได้ว่าในบรรดาสัตว์อสูรที่เข้ามาล้อมข้าเมื่อวาน มีพวกที่เข้าท่าอยู่บ้าง และซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากที่นี่… เอาล่ะ มาเริ่มที่หงส์ฟ้ากันเถอะ!”

…

หงส์ฟ้าเป็นสัตว์อสูรระดับเก้า แต่มันมีนิสัยดุร้ายและก้าวร้าวมาก แถมยังมีสายเลือดของอสูรเผ่าหงส์เพลิงไหลเวียนอยู่ในกายด้วย ฉะนั้นศักดิ์ดินาของมันจึงมิได้ต่ำต้อยเหมือนวิหคทั่วไป

ในสวนอสูรที่เต็มไปด้วยอสูรศักดิ์สิทธิ์มากมาย ก็ยังมีเรื่องการแบ่งชนชั้นวรรณะและเขตแดนของตัวเองอยู่

และทันทีที่ฉู่หลิวเยว่มาถึงยอดเขาของพวกมัน หงส์ฟ้าตัวหนึ่งที่คอยดูลาดเลาบนยอดเขา ก็ส่งเสียงร้องดังลั่น

พรึบ…

หงส์ฟ้าหลายสิบตัวพลันบินออกมาจากจุดต่างๆ บนยอดเขา!

และบินเข้ามารวมฝูงกันเป็นฝูงใหญ่ในชั่วพริบตา พลางจ้องมองฉู่หลิวเยว่จากระยะไกล ราวกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม

ฉู่หลิวเยว่กล่าวด้วยรอยยิ้มบางเบา

“อย่าเพิ่งเข้าใจผิด วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อหารือกับพวกเจ้า มิได้มีเจตนาอื่นใด พวกเจ้าอย่าได้กังวลเลย”

หงส์ฟ้าหลายตนมองหน้ากันไปมา ทว่าบรรยากาศยังคงตึงเครียด

ฉู่หลิวเยว่จึงอธิบายเพิ่มเติม

“วันนี้ข้าจะไม่ใช้กระบี่ ส่วนพวกเจ้าจะส่งใครออกมาสู้กับข้าก็ได้ เราจะสู้กันให้ถึงที่สุด แต่ไม่อันตรายถึงขั้นเสียชีวิต พวกเจ้าว่าอย่างใด?”

เมื่อเห็นว่าฉู่หลิวเยว่ผ่อนปรนให้กันเช่นนี้ หลังจากที่หงส์ฟ้าหลายตัวหารือกันสักพัก ในที่สุดก็มีหงส์ตัวหนึ่งบินออกมา

หงส์ฟ้านั้นมีขนาดไม่ใหญ่นัก ประมาณฝ่ามือเห็นจะได้ ทว่าเมื่อใดที่คิดสบประมาทความเล็กจิ๋วของมัน คนผู้นั้นต้องชดใช้ด้วยบทเรียนราคาแพง

ฉู่หลิวเยว่คิดในใจ พลันมีคลื่นพลังปราณดั้งเดิมจำนวนมหาศาลผุดขึ้นรอบตัวนาง!

ผึ่ง!

หงส์ฟ้าตัวนั้นชิงโจมตีใส่นางก่อน!

“เข้ามาเลย!”

ฉู่หลิวเยว่คำรามลั่น พลันพุ่งตัวออกไปกลางเวหาราวลูกศรอันแหลมคม!

หนึ่งคนและหนึ่งอสูรเผชิญหน้ากันทันที!

…

“วันนี้เจ้าเด็กนี่ดูเงียบแปลกๆ…”

ผู้อาวุโสอวี๋อวี้โพล่งขึ้นลอยๆ ขณะกำลังลาดตระเวนบริเวณนอกรอบของสวนอสูร