บทที่ 1282 การเอาคืนของฉู่หลิวเยว่

อินทรีสามตา “… เมื่อวานนี้มีหลายเผ่าพันธุ์ที่ล้อมเจ้า นี่เจ้าคิดจะตามหาพวกมันทั้งหมดเลยหรือ?”

“แน่นอนว่าไม่!”

ฉู่หลิวเยว่ก้าวเท้าไปข้างหน้าและอธิบายให้มันฟังอย่างใจเย็น

“อันที่จริงเรื่องนี้ข้าเองก็มีส่วนผิด ข้าไม่ควรมาทะลวงขั้นพลังปราณที่นี่ตั้งแต่แรก แถมยังทะลวงขั้นระดับแปดอีก… สิ่งนี้ถือเป็นเครื่องกระตุ้นให้สัตว์อสูรในสวนอสูรเข้ามาหาข้า ไม่แปลกที่พวกมันจะพุ่งเข้ามาเล่นงานข้าเช่นนั้น”

“อย่างใดเสีย ระหว่างการต่อสู้เมื่อวานนี้ ข้าก็เตือนพวกมันแล้ว อีกทั้งยังให้เวลาพวกมันทำใจแล้วหนีออกไปให้ทัน แต่น่าเสียดาย ไม่ใช่สัตว์อสูรทุกตัวจะเข้าใจคำเตือนของข้า”

ฉู่หลิวเยว่คิดอยู่พักหนึ่ง แล้วทำทีนับนิ้ว

“เมื่อวานนี้ นอกจากหมาป่าปีศาจทองดำที่ชิงลงมือก่อนแล้ว ก็ยังมีอสูรศักดิ์สิทธิ์อีกสิบสามตัว ส่วนสัตว์อสูรระดับเก้าอีกเจ็ดตัวนั้นรออยู่ด้านบนพื้น แต่มิได้ล่าถอย ซึ่งการที่พวกมันไม่ถอย แปลว่ามันอยากท้าทาย! จากการคำนวนของข้า พวกมันมีอยู่ทั้งหมดยี่สิบตัว… เช่นนั้นถ้าข้าสู้กับมันวันละตัว ข้าก็น่าจะกำราบพวกมันได้หมดก่อนครบกำหนดกลับ”

อินทรีสามตาตกใจมาก

มันคิดไม่ถึงว่าฉู่หลิวเยว่ที่ตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายในตอนนั้น จะจดจำรายละเอียดเหล่านี้ได้แม่นยำเช่นนี้!

แน่นอนว่าด้วยทักษะความจำอันเป็นเลิศของนาง ย่อมจบเรื่องนี้ได้อย่างง่ายดาย และหากนางได้เห็นสัตว์อสูรมากกว่านี้ คงได้ชิบหายวอดวายเป็นแน่…

แต่ทว่า…

“เจ้าคิดจะท้าสู้กับพวกมันทั้งหมดจริงๆ หรือ?”

อินทรีสามตายังคงไม่ปักใจเชื่อนาง

“ที่วันนี้เจ้าเอาชนะหงส์ฟ้าได้ นั่นเพราะพวกมันเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับเก้า ที่มีพลังในการต่อสู้จำกัด แต่ถ้าเจ้าได้เผชิญหน้ากับอสูรศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นจริงๆ ถ้าไม่ใช้กระบี่ชื่อเซียว ก็เกรงว่าเจ้าอาจไม่มีโอกาสชนะเลย!”

ฉู่หลิวเยว่ไม่โกรธที่อินทรีสามตาดูถูกนาง ตรงข้ามกัน นางกลับดีใจเสียมากกว่า

เพราะนางสัมผัสได้ว่าอินทรีสามตากำลังให้ความสำคัญกับเรื่องของนางจริงๆ

“ข้าไม่ได้บอกว่าต้องชนะเสียหน่อย”

ฉู่หลิวเยว่ปั้นหน้าจริงจังทันควัน

“อสูรศักดิ์สิทธิ์มีมากมายหลายเผ่าพันธุ์ แต่พวกมันล้วนทรงพลังมาก และแต่ละตัวก็มีข้อดีข้อเสียต่างกันไป หากสามารถเจรจากับพวกมันอย่างสงบได้ ย่อมเกิดประโยชน์มากกว่าแน่นอน”

สัตว์อสูรในสวนอสูรเหล่านี้ล้วนเต็มไปด้วยความดุร้ายและกระหายเลือดอย่างแท้จริง

พวกมันไม่เหมือนกับสัตว์อสูรที่ถูกเลี้ยงดูโดยเจ้าของพันธสัญญา

ไม่ใช่ว่าฉู่หลิวเยว่ไม่รู้ว่าการต่อสู้เช่นนี้ จักนองเลือดและโหดร้ายมากกว่าปกติเพียงใด

แต่มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ที่จะช่วยสามารถพัฒนาทักษะการต่อสู้ของนางได้โดยตรงและรวดเร็วยิ่งขึ้น!

ตั้งแต่นางเข้ามาที่นี่ พี่เป่าก็ไม่เคยปรากฏตัวเลยสักครั้ง

หากปราศจากกิจวัตรประจำวันอันแสนทารุณของท่านอาจารย์ตัวน้อย จิตใจของนางคงว่างเปล่าและคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเป็นแน่

ฉู่หลิวเยว่แอบถอนหายใจเบาๆ

นางติดกับพี่เป่าเข้าให้แล้ว

“อย่างนี้นี่เอง”

อินทรีสามตาเริ่มเข้าใจแผนการของนาง

แต่ต้องบอกก่อนว่านี่เป็นแผนการที่ฟังดูกล้าบ้าบิ่นมากๆ

แต่ถ้านางสามารถยืนหยัดได้จริงๆ ความแข็งแกร่งของฉู่หลิวเยว่จะเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้นางเพิ่งทะลวงขึ้นสู่ระดับแปดได้ และมันถึงเวลาที่นางต้องขัดเกลาทักษะของตนแล้ว

“อันที่จริงเจ้ามิจะต้องเป็นกังวลเลย ถ้าสู้ไม่ไหวจริงๆ ข้าสามารถขอความช่วยเหลือได้!”

ผู้อาวุโสอวี๋อวี้และคนอื่นๆ ตอบสนองเร็วจะตาย

“แต่อย่างใดเสีย ตอนนี้ข้าจะเลือกพวกระดับต่ำๆ ไว้ก่อน มิเช่นนั้นกลับไปข้าอาจถูกซักไซ้อีก”

ฉู่หลิวเยว่ยังคงระมัดระวังเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

แม้แต่ตอนสู้กับหงส์ฟ้า นางก็ยังจงใจเลือกสถานที่ที่ค่อนข้างห่างไกล รีบประมือสู้กันและจบมันให้ไว เพื่อเป็นการระงับมิให้เกิดเรื่องวุ่นวายที่อาจตามมาภายหลัง

“เจ้าไม่กลัวว่าสัตว์อสูรเหล่านี้จะปล่อยข่าวลือออกไปหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่พลันยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

“เจ้าคิดว่าจะมีสัตว์อสูรตัวใด ยอมบอกคนอื่นว่าตนพ่ายแพ้ด้วยหรือ? โดยเฉพาะในสวนอสูรแห่งนี้”

แน่นอนว่าพวกที่ยังอยากมีชีวิตและลมหายใจอยู่ ย่อมไม่ทำเช่นนั้นแน่นอน

ฉะนั้นไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างใด พวกมันจึงทำได้เพียงจำใจยอมรับแล้วปิดปากเงียบ

อินทรีสามตากล่าว

“…นี่เจ้าวางแผนไว้แต่แรกแล้วหรือ?”

ทุบตีผู้อื่น ปล้นทรัพย์ และสุดท้ายก็ไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้มีปากมีเสียงสักคำ…

นี่มันฆ่ากันทางอ้อมชัดๆ!

ฉู่หลิวเยว่ตีหน้าซื่อพลางเอ่ยราวถ่อมตน

“ใช่ที่ไหนกันเล่า ก่อนหน้านี้ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะถูกส่งตัวมาที่นี่เสียหน่อย? พูดตามตรงข้าก็แค่ยืมประสบการณ์จากคนรุ่นก่อนมาใช้ ไม่เห็นน่าชื่นชมตรงไหนเลย!”