บทที่ 1347 ทางข้างหน้า

ฉู่หลิวเยว่เดินตามทิศทางที่องค์ปฐมกษัตริย์ชี้แนะ

ความเร็วของนางไม่ได้นับว่าสูง

ความจริงแล้วในตอนนี้ทุกคนได้สูญเสียกำลังไปไม่น้อย ต่อให้เร็วก็เร็วได้ไม่เท่าไร

ไม่ช้าก็เร็วอีกาเก้าหางเหล่านี้ตามพวกเขามาทันแน่นอน

เสียงกระพือปีกดังเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ผู้อาวุโสฮวาเฟิงอดหันไปมองฉู่หลิวเยว่ครู่หนึ่งไม่ได้ แต่กลับเห็นว่าสีหน้าและท่าทางของนางดูสงบเกินคาด

จิตใจที่สงบนิ่งขนาดนี้ ไม่เหมือนกับเด็กน้อยอายุสิบหก

ไม่ใช่ว่าเขาไม่สงสัย แต่เขารู้ว่าอีกฝ่ายมีหงส์ทองคำอยู่ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเชื่อฉู่หลิวเยว่อย่างไม่รู้ตัว

ทุกคนมุ่งหน้าไปด้านหน้าอย่างเงียบเชียบ

พรึ่บ!

ลมปราณที่น่าหวาดกลัวปรากฏขึ้นมาจากทางด้านหลัง!

เจียงจื่อหยวนตกใจ และรีบหลบไปด้านข้างในทันที!

เปลวเพลิงสีเขียวพุ่งผ่านร่างกายของนางไปอย่างรวดเร็ว!

แขนเสื้อของนางถูกเผาไหม้ในทันที!

“อ๊าก!”

เจียงจื่อหยวนกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะรีบดับเพลิงกลุ่มนั้นลง!

เปลวเพลิงนั้นดับมอดอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้าของนางก็ไหม้ไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว อีกทั้งบริเวณไหล่ของนางยังถูกเผาไหม้จนกลายเป็นสีดำเกรียม

ความเจ็บปวดแผ่กระจายอย่างรวดเร็ว!

ริมฝีปากเจียงจื่อหยวนซีดขาวโดยทันที หิมะที่ปกคลุมทั่วทั้งพื้น ลมหนาวกัดเข้าถึงขั้วกระดูก บนหน้าผากของนางมีเหงื่อเย็นๆ ไหลซึมออกมา

นางกลับไปมองอย่างรวดเร็ว แต่กลับถูกอีกาเก้าหางที่บินอยู่ด้านหน้าโจมตีอีกครั้ง!

เป้าหมายของพวกมันเป็นนางจริงๆ ด้วย!

ตอนนี้เจียงจื่อหยวนไม่สนใจความเจ็บปวดของตนเองแล้ว นางรีบพุ่งตัวไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

นางวิ่งไปด้วย พร้อมครุ่นคิดอย่างหนักว่าจะเอาตัวรอดอย่างใดดี

ด้านหน้ามีไม่กี่คนที่หันกลับมามอง แต่เมื่อเห็นสถานการณ์ดังกล่าว เขากลับไม่ได้ลงมืออันใด

…ในตอนนี้ พวกเขาก็ต้องเหลือพลังเอาไว้หนี แล้วจะเอาแรงที่ไหนไปช่วยเหลือผู้อื่นเล่า?

ยิ่งไม่ต้องพูดว่า “ผู้อื่น” คนนั้นคือคนที่เป็นตัวต้นเหตุนำปัญหามาให้

…

เจียงจื่อหยวนถูกทรมานจนไม่สามารถพูดออกมาได้ นางวิ่งหนีอย่างจนตรอก ฉู่หลิวเยว่ที่วิ่งอยู่ด้านหน้าไม่ชำเลืองสายตามาเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งวิ่งไป ความทรงจำขององค์ปฐมกษัตริย์ก็ชัดเจนมากยิ่งขึ้น

สำหรับฉู่หลิวเยว่แล้ว ที่แห่งนี้ก็เป็นทุ่งหิมะกว้างใหญ่ แต่สำหรับองค์ปฐมกษัตริย์แล้ว เหมือนว่าจะรู้จักต้นไม้ต้นหญ้าที่เคยขึ้นอยู่บริเวณนี้อย่างชัดเจน

เมื่อถึงตอนนี้ก็รู้สึกมั่นใจอย่างยิ่งว่าองค์ปฐมกษัตริย์เคยมาที่แห่งนี้แน่นอน

“องค์ไท่จู่ เศษเสี้ยววิญญาณที่เหลือของท่านอาจจะอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”

ฉู่หลิวเยว่ถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

องค์ปฐมกษัตริย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

“…อาจจะละมั้ง…”

ความจริงแล้วเขารู้สึกว่ามีอันใดบางอย่างกำลังเรียกหาเขาอยู่

ความรู้สึกนั้นคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้งเมื่อเวลาผ่านไป มันก็ทวีความรุนแรงมากขึ้น

บางส่วนพุ่งตรงมาด้านหน้า เพื่อขวางทางฉู่หลิวเยว่และคนอื่นๆ ไว้

พรึ่บ!

เปลวเพลิงสีเขียวจำนวนนับไม่ถ้วนพวยพุ่งออกมา จนขวางกั้นตรงหน้าพวกเขาเอาไว้!

อุณหภูมิของเปลวเพลิงนี้ไม่สูง อีกทั้งยังมีความเย็นแฝงอยู่ด้วย

มันเผาไหม้บนพื้นหิมะอย่างบ้าคลั่ง โดยที่หิมะเหล่านั้นไม่มีทีท่าว่าจะละลายเลย

แววตาของฉู่หลิวเยว่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา

“ฉู่เยว่ เจ้าถอยหลังมา ข้าจัดการเอง…”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงยังพูดไม่ทันจบประโยค จากนั้นก็เห็นว่าฉู่หลิวเยว่สาวเท้ากระโดดเข้าไปด้านหน้าแล้ว!

เหมือนว่าเปลวเพลิงสีเขียวเหล่านั้นได้เจอกับสิ่งของที่น่าหวาดกลัว พวกมันรีบถอยไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว!

ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที

หากผู้อาวุโสฮวาเฟิงไม่ได้ยืนอยู่ด้านข้างของฉู่หลิวเยว่ และจ้องมองอยู่ตลอดเวลา เกรงว่าเขาคงไม่เห็นอันใดที่มันชัดเจนขนาดนี้แล้ว

เขาชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เข้าใจอันใดบางอย่างได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะโบกมือเรียกพลังปราณดั้งเดิมมาสายหนึ่ง!