บทที่ 1353 จงเปิด

“หนีเร็ว!”

ครั้นตระหนักได้ถึงความผิดปกติ ผู้อาวุโสฮวาเฟิงพลันตะโกนเสียงดังลั่น!

แววตาชือรุ่ยเออร์สั่นเครือด้วยความหวาดผวา แล้วหันหลังกลับโดยไม่ลังเล

“ไป!”

เวลาแบบนี้ก็ตัวใครตัวมันแล้วกัน!

ทุกคนล้วนรับรู้ถึงภัยอันตราย และรีบอพยพทันทีโดยปราศจากความลังเล!

แต่ก็สายเกินไปแล้ว!

ฟิ้ว…

ก่อนที่พวกเขาจะทันได้หลบหนี กระแสลมพลันหอบกองทรายสีแดงที่อยู่ด้านหลังม้วนตัวขึ้นไปบนอากาศ แล้วก่อตัวเป็นกำแพงขนาดใหญ่! ปิดกั้นเส้นทางในร่องเขาแห่งนี้ไว้โดยสมบูรณ์!

ผู้อาวุโสคนหนึ่งกระโจนตัวขึ้นไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แล้วฟาดฟันกระบี่ใส่กำแพงทรายนั่น!

ชิ้ง!

เสียงแฉลบดังคมชัด กระบี่เล่มยาวในมือเขาแตกออกเป็นสองท่อน!

มวลพลังปราณจำนวนมากสะท้อนกลับมาใส่เขาอย่างแรง จนทำให้ร่างนั้นกระเด็นลอยออกไป แล้วหล่นกระแทกพื้นดังปัง!

เฮือก!

ใบหน้าของชายชราซีดเผือด ก่อนจะกระอักเลือดออกมาเต็มปาก!

หลายคนที่วางแผนจะตามเขาไป ยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความตกใจ

นี่มัน…

มันก็แค่ทรายสีแดงที่มารวมตัวกันเองมิใช่หรือ เหตุใดถึงน่ากลัวเพียงนี้!?

ไม่รอให้ศิษย์เหล่านั้นได้ตั้งตัว พลันมีแรงดึงดูดมหาศาลก่อตัวขึ้นด้านหลัง แล้วดึงพวกเขาทั้งหมดเข้าไป

ชายหนุ่มคนหนึ่งจากเฟยซิงเหมินมิอาจต้านทานแรงดูดนั่นได้อีกต่อไป เขาเสียหลักล้มลงและถูกกองทรายสีแดงนั่นโถมเข้าใส่ แล้วลากเขาไปด้านหลังในพริบตา!

พื้นทรายหยาบกระด้างทำให้อาภรณ์ของเขาขาดวิ้น

เขาดิ้นรนด้วยความหวาดกลัว และพยายามตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์นี้ แต่มันกลับทำให้เขาเจ็บหลังมากกว่าเดิมหลายเท่า

ร่างของเขาถูกลากไปตามพื้น พร้อมรอยเลือดสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นเป็นวงกว้าง หากแต่ถูกทรายเหล่านั้นดูดซึมและหายลับไปอย่างรวดเร็ว

“พี่จ้าว!”

ชือรุ่ยเออร์ยืดตัวขึ้นแล้วออกแรงไล่พุ่งตัวไปหาเขา!

หากแต่ยามนี้ทุกคนล้วนถูกควบคุมอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยทรายสีแดงแห่งนี้ พลังปราณของพวกเขาถูกระงับ แม้แต่จะดึงออกมาใช้เพียงครึ่งหนึ่ง ก็ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ