บทที่ 1354 เป็นหรือตาย

ร่างของฉู่หลิวเยว่ถูกดึงเข้าไปอย่างรวดเร็ว!

…

ปัง!

เสียงปิดประตูดังคล้อยหลัง!

ขณะเดียวกัน นางก็ถูกพลังอันรุนแรงนั่นฉุดกระชากแล้วเหวี่ยงลงพื้น

มวลกระดูกทั้งหมดในกายเจ็บแปลบ ราวแตกหักออกจากกัน

นางใช้มือยันพื้นไว้แล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะมองตรงไปด้านหน้า

มันคือถ้ำขนาดใหญ่

บนผนังถ้ำที่เกิดจากหินผาสีแดงอมเทา มีไข่มุกประธีปขนาดเท่ากำปั้นฝังอยู่หลายเม็ด พวกมันเปล่งแสงจางๆ เพิ่มความสว่างไปทั่วถ้ำ

บนพื้นตรงกลางถ้ำมีป้ายหลุมศพแผ่นหนึ่งตั้งอยู่

และถึงจะอยู่ไกล แต่ฉู่หลิวเยว่ก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันหนักหน่วงที่เล็ดลอดออกมาจากหลุมศพนั่น

นางกลั้นหายใจแล้วมองไปรอบๆ อีกครั้ง

ภายในถ้ำว่างเปล่า

ไม่มีใครอยู่ที่นี่นอกจากนาง

และประตูบานหนึ่งที่ปิดสนิท

คนอื่นๆ มิได้เข้ามาด้วยกันหรอกหรือ?

ฉู่หลิวเยว่เริ่มขมวดคิ้ว

นางยืนนิ่งอยู่กับที่พักหนึ่ง และตั้งใจฟังเสียงการเคลื่อนไหวด้านนอก

แต่นอกจากเสียงหัวใจเต้นตึกตักแล้ว ก็ไม่มีเสียงใดดังเล็ดลอดเข้ามาเลย

ราวกับเหตการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นด้านนอกนั้น ถูกประตูบานใหญ่นี้ปิดกั้นไว้อย่างสมบูรณ์

ฉู่หลิวเยว่ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง และในที่สุดนางก็ยกเท้าขึ้นแล้วเดินไปข้างหน้า

…

นางยืนอยู่ห่างจากป้ายหลุมศพเพียงห้าก้าว

มันดูเหมือนป้ายหลุมศพธรรมดาทั่วไป

ทั่วทั้งแผ่นหินเป็นสีขาวหม่น หนาและเรียบง่าย

มันสูงเท่าๆ กับฉู่หลิวเยว่

ทว่าบนแผ่นป้ายนั้นกลับว่างเปล่า แม้แต่คำคำเดียวก็ยังไม่มี

และนอกจากหลุมศพนี้แล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดอยู่ในถ้ำแห่งนี้อีก

ด้านหลังเองก็เป็นทางตัน

ฉู่หลิวเยว่จ้องมองหลุมศพตรงหน้าเป็นเวลานาน แต่กลับไม่เห็นสิ่งผิดปกติใดๆ

ขณะที่ในหัวของนางกำลังเต็มไปด้วยข้อสงสัย ทันใดนั้นไข่มุกธาราในจุดตันเถียนของนางก็เริ่มหมุนช้าๆ!

คลื่นพลังสายนั้นที่โจมตีนางเมื่อครู่ก่อน ก่อกำเนิดมาจากที่แห่งนี้

ไม่นาน พลังปราณของสวรรค์และโลกภายในถ้ำก็พุ่งเข้าใส่นาง และหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของนางอย่างรวดเร็ว!

…

ด้านนอกประตู พายุทรายเหล่านั้นสงบลงแล้ว

ทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบอีกครา

ในยามนี้ เหล่าคนที่ถูกทรายสีแดงดึงกระชากลากถูก่อนหน้า ล้วนหล่นลงพื้นอย่างพร้อมเพรียง

ราวกับหยุดเวลาไปชั่วขณะ

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงดึงสติกลับมาได้คนแรก

เขาปรับลมปราณให้สงบลง พลางลุกขึ้นยืนและมองไปรอบๆ

แม้บางคนจะได้รับบาดเจ็บ ทว่าโดยพื้นฐานแล้วยังไม่อันตรายถึงชีวิต

หลังจากมองดูสถานการณ์โดยรวมแล้ว เขาก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“ฉู่เยว่เล่า!?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนล้วนตกตะลึง

“ฉู่เยว่? ครู่ก่อนเขายังอยู่…”

ผู้อาวุโสคนหนึ่งรีบตอบออกไป แต่กลับต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่าร่างเงาของคนที่เคยอยู่ข้างกายเขาหายไปแล้ว

ครั้นมองดูดีๆ ศิษย์ทุกคนล้วนอยู่ที่นี่ ยกเว้นฉู่เยว่

“เมื่อครู่ประตูเปิดออก และดูเหมือนว่าเขาจะ… ถูกดูดเข้าไป”

สุ้มเสียงอันแผ่วเบาระคนลังเลของใครบางคนดังขึ้นจากด้านข้าง

ยามที่ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยผืนทรายสีแดง ทุกคนล้วนติดอยู่ในพายุทราย

แม้แต่พวกเขาเองยังแทบเอาชีวิตไม่รอด นับประสาอันใดกับการช่วยเหลือผู้อื่น

ฉะนั้นตอนที่เกิดเรื่องขึ้น จึงมีเพียงไม่กี่คนที่เห็นภาพตอนฉู่เยว่ถูกดูดเข้าไป

“อันใดนะ!?”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงพลันใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม แล้วหมุนตัวกลับไปมองอีกทาง

ประตูสีแดงบานใหญ่ปิดสนิท

ถ้าก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ยินเสียงปิดประตูเข้าด้วยตัวเอง เขาคงไม่เชื่อที่อีกฝ่ายพูด

“เหตุใดถึงเป็นแบบนี้…”

ทุกคนต่างหนีตายกันจ้าละหวั่น แต่ฉู่เยว่กลับถูกดึงเข้าไปคนเดียว!

ตอนนี้เขาจะทำอย่างใดดี?

“เหตุใดถึงเป็นเขา…”

แม้ว่าฉู่เยว่จะไม่ใช่ลูกศิษย์ของเขา แต่ในใจของผู้อาวุโสฮวาเฟิง เขาได้ยกตำแหน่งลูกศิษย์หัวแก้วหัวแหวนให้เจ้าเด็กคนนี้ตั้งนานแล้ว

ยิ่งพอมารู้ว่ายามนี้อีกฝ่ายอาจจะกำลังตกที่นั่งลำบาก หรืออาจพบเจออันตรายถึงตาย เขายิ่งเป็นกังวล

“ในหมู่พวกเราทั้งหมด มีแค่เขาคนเดียวที่เป็นจอมยุทธ์ระดับแปด หรือว่าบางที…”

เจียงจื่อหยวนที่อยู่อีกด้านผุดลุกขึ้นยืน พลางเช็ดฝุ่นและคราบเลือดบนใบหน้าออกอย่างระมัดระวัง ก่อนจะถามออกไปราวไม่มั่นใจ

“เจ้าหมายความว่า เพราะฉู่เยว่อ่อนแอเกินไป ถึงได้เกิดเรื่องเช่นนี้หรือ?”