บทที่ 1355 รวมตัวกัน

“ท่านผู้อาวุโสอย่าได้วิตกกังวลไป พวกข้าเพียงกลับมาดู มิได้มีเจตนาอื่น”

บุรุษผู้เป็นดั่งหัวหน้ากลุ่มประสานหมัดคารวะเขาด้วยความยำเกรง

แต่ผู้อาวุโสฮวาเฟิงและคนอื่นๆ กลับมิเชื่อวาจาเหล่านั้น

ก่อนหน้านี้พวกเขาแยกตัวออกไปแล้ว แต่จู่ๆ ก็ดันวกกลับมาอีก และคงไม่ได้กลับมาโดยไร้สาเหตุแน่ๆ

คนจากเขาหลิงอวิ้นหันไปสบตากัน

คราแรกพวกเขาต้องการออกไปจากที่นี่จริงๆ แต่หลังจากจัดการกับเหลี่ยงเส่าคังแล้ว ไม่ว่าจะเดินเท้าไปไกลแค่ไหน กลับไปไม่ถึงจุดสิ้นสุดของหุบเขาเสียที และอีกใจก็อยากรู้สถานการณ์ฝั่งนี้เช่นกัน สุดท้ายแล้วพวกเขาจึงวนกลับมาที่เดิม

ก่อนหน้านี้พวกเขาอยู่ห่างออกไปไม่มาก จึงมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้ชัดเจน

และที่น่าตกใจที่สุดก็คือ ยามที่ฉู่เยว่ถูกดูดเข้าไปในประตู

เนื่องจากเมื่อก่อนพวกเขาเองก็เคยประสบภัยอันตรายคล้ายๆ กันเมื่อมาที่นี่

แต่ในช่วงเวลานั้น คนของเขาเกือบครึ่งหนึ่งเสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บสาหัส และประตูบานนั้นก็ยังไม่เปิด

“ผู้อาวุโสฮวาเฟิง หากท่านไม่รังเกียจ พวกข้าสามารถร่วมมือกับท่าน แล้วช่วยกันลองเปิดประตูบานนี้ได้”

ชายผู้นั้นไม่สนใจท่าทีระแวดระวังของพวกเขา และกล่าวเสริมเรื่อยๆ

ครั้นพูดจบ ทุกคนก็หันมามองหน้ากันด้วยความตกใจ

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย

“จริงหรือ?”

แค่ใช้พลังของทางเขาฝ่ายเดียว อาจยากเกินกว่าจะเปิดมันได้

หากมีกำลังเสริมเพิ่มเข้ามา ย่อมดีกว่าเป็นไหนๆ

ถึงพวกเขาจะมีกันอยู่ราวสิบคน แต่โชคดีที่พวกเขาล้วนมีพละกำลังมหาศาล

และบางทีอาจจะช่วยเขาได้จริงๆ

“ว่ากันตามตรง ข้ารู้สึกเสียดายที่เห็นประตูนั่นเปิดออก โดยมิใช่ฝีมือของทางเรา ถ้าเปิดมันพร้อมกันได้… น่าจะดีต่อทั้งสองฝ่ายมิใช่หรือ?”

หัวหน้ากลุ่มคนนั้นซื่อตรงนัก เขากล่าวออกมาโดยตรงตามที่คิดโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใด

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจะพูดว่า

“ตกลงตามนั้น”

…

ภายในประตู ทุกอย่างล้วนสงบเงียบ

ฉู่หลิวเยว่นั่งหลับตาขัดสมาธิอย่างเงียบเชียบ พลางกลืนกินพลังปราณรอบตัวนางอย่างต่อเนื่อง

แตกต่างจากภายนอก พลังปราณที่นี่บริสุทธิ์มาก นางจึงไม่ห่วงว่าจะเกิดการดูดกลืนอย่างบ้าคลั่งเหมือนก่อนหน้านี้

ไข่มุกธาราหมุนวนอย่างเชื่องช้า พลางกลั่นกรองพลังปราณเหล่านั้น

เสมือนสายน้ำที่ไหลลงสู่ท้องทะเลด้วยความสงบนิ่ง

เมื่อเวลาผ่านไป ลมปราณที่ห่อหุ้มกายของฉู่หลิวเยว่ ก็เพิ่มพูนความแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

…

เวลาล่วงเลยมาถึงยามค่ำ

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงและคนอื่นๆ ยืนประจันหน้าประตูบานใหญ่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ยามนี้ท้องฟ้ามืดสนิท ทั่วทั้งบริเวณโดยรอบไร้ซึ่งแสงสว่าง มีเพียงประตูบานนั้นที่ยังเปล่งแสงสีแดงจางๆ ออกมา

ราวกับประตูนรก ที่ปล่อยอายเย็นยะเยือกออกมาอย่างน่าขนลุก

ชั้นบรรยากาศรอบตัวพลันเย็นลง ราวกับกำลังจะถูกแช่แข็งทีละนิด

“พวกเราลองมาหลายวิธีแล้ว แต่แค่จะเข้าใกล้ประตูอีกสักสามก้าว ยังทำไม่ได้เลย นับประสาอันใดกับการเปิดประตู…”

ในที่สุดผู้อาวุโสฮวาเฟิงก็พูดออกมา ทุกคำที่กล่าวมานั้นเปรียบเสมือนก้อนหินใหญ่หล่นทับหัวใจของคนฟัง

พวกเขาทำเต็มที่แล้วจริงๆ

แต่ก็มีบางอย่างที่พวกเขาทำไม่ได้เหมือนกัน

ต่อให้คิดหาอีกกี่หมื่นวิธี ก็ไม่ได้ผล

“ผู้อาวุโสเจ้าคะ ท่านจะยอมแพ้แล้วหรือ?”

ชือรุ่ยเออร์เช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก พลางขมวดคิ้วถาม

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงเงียบเสียงไปนาน

แน่นอนว่าเขาไม่อยากยอมแพ้ ฉู่เยว่ยังติดอยู่ข้างใน ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างใด

เขาเป็นคนพาเด็กนั่นมาด้วย หากมิอาจพากลับไปได้อย่างปลอดภัย เขาได้ทุกข์ใจไปจนตายแน่ๆ

หลังจบเรื่องบุพกาลชายแดนเหนือ เขายังอยากกลับไปรับเจ้าเด็กนี่เป็นศิษย์อยู่นะ!

แต่ทว่า…

ตอนนี้พวกเขาเปิดประตูบานนี้ไม่ได้

แม้แต่พลังจากคนของเขาหลิงอวิ้น ก็ยังทำให้ประตูบ้านนี้สั่นคลอนไม่ได้

ขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้าง ก็อุทานด้วยความตกใจ

ท่ามกลางความเงียบสงัดเช่นนี้ ทำให้เสียงนั่นดังเป็นพิเศษ

竹篮打水一场空