ตอนที่ 1363
บทที่ 1364 ตัดความสัมพันธ์
October 22, 2026
ไม่ไกลนัก ร่างเงาหลายร่างเริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้
คนที่วิ่งนำอยู่หน้าสุดคือผู้อาวุโสตันชิง ผู้ซึ่งหายไปจากการติดต่ออยู่นานนม!
ส่วนข้างหลังเขาก็คือเหล่าศิษย์และผู้อาวุโสคนอื่นๆ จากสำนักหลิงเซียว
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงรีบเข้าไปต้อนรับเขาทันที
“ตันชิง!”
เขาพุ่งตัวออกไป และอยู่เบื้องหน้าคนเหล่านั้นในเร็วพลัน
แต่ก่อนที่ถ้อยคำทักทายในลำคอจะได้เอื้อนเอ่ยออกไป เขาก็สังเกตเห็นคราบเลือดเกรอะกรังบนเนื้อตัวของพวกเขา
หนึ่งในนั้น ถึงกับแขนขาดข้างหนึ่งราวถูกบางอย่างฟัน!
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม!
“พวกเจ้า…เกิดอันใดขึ้น!?”
บุพกาลชายแดนเหนือนั้นอันตรายนัก แต่คนเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือ จะถูกเล่นงานจนอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างใด?!
ใบหน้าของผู้อาวุโสตันชิงซีดเผือด
“ไว้ค่อยคุยกัน พาเขาไปพักฟื้นก่อนเถอะ”
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงพยักหน้าตามอย่างเคร่งขรึม และสาวเท้าเข้ามารับคนเจ็บ
คนอื่นๆ เองก็รีบร่นเข้ามาพลางช่วยพยุงกันอย่างแข็งขัน
ผู้อาวุโสที่แขนขาดยืนหยัดอดทนมาได้จนถึงตอนนี้ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่สามารถต้านทานความเจ็บปวดได้ และล้มลงทันที
คนอื่นๆ เองก็อาการไม่สู้ดีนัก
แค่มองก็พอจะเดาได้แล้วว่าพวกเขาคงผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดมาแน่นอน
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงรอจนกระทั่งผู้บาดเจ็บทั้งหมดได้รับการเยียวยาเสียก่อน ถึงค่อยเอ่ยปากถามอีกคน
“ตันชิง ยามนี้เหลือเพียงพวกเจ้าหรือ? แล้วพวกของปั๋วเหยี่ยนอยู่ที่ใด?”
ผู้อาวุโสตันชิงสูดหายใจเข้าลึกๆ พลางกลืนยาเม็ดลงไปสองเม็ดรวด ผิวหน้าที่ซีดเซียวของเขาเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาทีละนิด
“เรื่องมันยาว เดิมทีพวกเราอยู่ด้วยกัน แต่แล้วก็แยกกัน… แล้วพวกเจ้ามาที่นี่ได้อย่างใด?”
“ปั๋วเหยี่ยนส่งข่าวมาว่า หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์จะปรากฏตัวขึ้นแล้ว และขอให้พวกเราพาคนมาสมทบ…”
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงกล่าว ก่อนจะสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของตันชิง พลันตระหนักรู้ได้ทันที
“ข่าวนี้เป็นของปลอม ใช่หรือไม่?”
ผู้อาวุโสตันชิงแค่นยิ้มอย่างขมขื่น
“ตั้งแต่มาที่นี่ พวกเราต่างประสบปัญหามากมาย และเหน็ดเหนื่อยจนแทบสิ้นลม แต่กลับไม่เคยเห็นหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์เลย…”
หัวใจของผู้อาวุโสฮวาเฟิงจมดิ่งลงเรื่อยๆ
ถึงก่อนหน้านี้จะคาดเดาไว้แล้ว แต่หลังจากได้รับการยืนยันอีกเสียง เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี
“ปั๋วเหยี่ยนแยกกับพวกข้าตั้งนานแล้ว ไยเขาถึงต้องส่งข่าวหาเจ้า?”
ผู้อาวุโสตันชิงเองก็สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล และถามด้วยความสับสน
“…เกรงว่าเราคงถูกหลอกตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว”
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงส่ายหัว
“เขาทำตราหยกตกไว้ บางทีทุกอย่างอาจกลับตาลปัตรตั้งแต่ตอนนั้น…”
เห็นได้ชัดว่ามีคนจงใจปล่อยข่าวปลอม เพื่อล่อพวกเขามา
แต่ทว่า…
ใครกันที่อยู่เบื้องหลัง และทำเช่นนี้ไปเพื่ออันใด?”
คนที่เดินทางมาครานี้ หากรวมเขากับผู้อาวุโสอีกสามสี่คนแล้ว ล้วนมิใช่บุคคลสำคัญของสำนักหลิงเซียวแต่อย่างใด
ใครกันที่ยอมเสียแรงทำเรื่องแบบนี้!?
“พวกข้ามาถึงที่นี่หลายวันแล้ว และตามหาพวกเจ้ามาตลอด แต่น่าเสียดายที่ไม่มีอันใดคืบหน้า พวกเจ้าคือคนของสำนักกลุ่มแรกที่เราเจอ นับตั้งแต่มาถึงที่นี่”
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงกล่าว และจู่ๆ เขาก็นึกอันใดขึ้นมาได้
“โอ้ ไม่ใช่สิ ก่อนพวกเจ้า ยังมีอีกคน… เจียงจื่อหยวน”
พอพูดจบเขาก็ผายมือไปทางเจียงจื่อหยวน
“จื่อหยวน ไม่มาทักทายอาจารย์ของเจ้าหน่อยหรือ?”
เมื่อเจียงจื่อหยวนได้ยินเช่นนี้ ร่างกายของนางพลันแข็งทื่อ เม็ดเหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นทั่วแผ่นหลังของนาง
ผู้อาวุโสทำสีหน้ากล้ำกลืน ราวไม่รู้จะพูดอย่างใด
“จื่อหยวน… นางอยู่กับพวกเจ้าหรือ?”
เมื่อครู่เขาไม่ทันได้สังเกต แต่หลังจากได้ยินคำผู้อาวุโสฮวาเฟิง เขาก็สังเกตเห็นร่างอันคุ้นเคยที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน
นางคือลูกศิษย์ผู้เป็นดั่งความภาคภูมิใจของเขามาตั้งหลายปี แน่นอนว่าเขาย่อมจำนางได้
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงไม่ได้รับรู้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงนั่น พลางพยักหน้าและอธิบายว่า
“ใช่แล้ว หลังจากพวกข้ามาถึงที่นี่ได้ไม่นาน ก็บังเอิญเจอเข้ากับนาง นางจึงติดตามกลุ่มของข้ามาจนถึงตอนนี้”
เมื่อเห็นว่าเจียงจื่อหยวนยังไม่ขยับ เขาก็ตะโกนเรียกนางอีกที
“จื่อหยวน?”
นางหนีไม่รอดแล้ว