บทที่ 1365 เผชิญหน้า

เจียงจื่อหยวนสั่นสะท้านราวตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

“ท่านอาจารย์!?”

นางจ้องเขม็งไปทางผู้อาวุโสตันชิงอย่างไม่เชื่อสายตา แข้งขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่

ตัดความสัมพันธ์อาจารย์ศิษย์หรือ…

แล้วนางจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างใด!?

ถ้าข่าวนี้แพร่กระจายออกไป คนอื่นจะคิดอย่างใดกับนาง?

สาเหตุที่ทำให้นางเชิดหน้าชูคออยู่ทุกวันนี้ได้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะนางคือศิษย์ของสำนักหลิงเซียว และเป็นศิษย์รักของผู้อาวุโสตันชิง!

หากไร้ซึ่งการสนับสนุนจากคนผู้นี้…

“ข้าพูดไปชัดเจนแล้ว ข้าจะไม่ทนกับคำว่า ‘อาจารย์’ ของเจ้าอีกแล้ว จากนี้เจ้าก็ไปขอเป็นศิษย์กับอาจารย์ท่านอื่นก็แล้วกัน”

ผู้อาวุโสตันชิงกลับมิได้สนใจปฏิกิริยาของนาง เขากำหนดขอบเขตไว้อย่างชัดเจนแล้ว

ครั้นพูดจบ เขาก็หันกลับแล้วเดินไปหาสถานที่พักผ่อน

เจียงจื่อหยวนรีบวิ่งไปขวางหน้าเขาไว้ทันที

“อาจารย์เจ้าคะ ศิษย์สำนึกผิดแล้ว ได้โปรดให้โอกาสศิษย์อีกครั้งด้วยเถิด!”

เจียงจื่อหยวนกล่าว พลางหลั่งน้ำตาออกมาไม่ขาดสาย

“อย่างน้อยก็เห็นแก่ไม่กี่ปีมานี้ ที่ศิษย์…”

ผู้อาวุโสตันชิงเงยหน้าขึ้นทันควัน พลางจ้องหน้านางด้วยสายตาเย็นชา

ลึกลงไปในดวงตาของชายชรา แฝงไปด้วยความอดทนทนอดกลั้นและการเตือนกลายๆ

เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาต่างหาก เขาถึงเลือกตัดความสัมพันธ์กับนาง แทนการจะป่าวกระกาศความชั่วร้ายของนางให้คนทั้งสำนักได้รู้!

มิเช่นนั้น…

นางคงโดนไล่ออกจากสำนักหลิงเซียวไปแล้ว!

เจียงจื่อหยวนรู้จักเขาดีกว่าใคร และรู้ทันทีว่าหากนางยังเซ้าซี้เขาต่อไปเช่นนี้ ผู้อาวุโสตันชิงคงได้หักหน้านางต่อหน้าสาธารณชนเป็นแน่!

นางจึงรีบกลืนคำพูดทีเหลือกลับไปทันที

ผู้อาวุโสตันชิงมองผ่านนางไปเฉยๆ ราวไม่แยแส บนใบหน้าของเขา ไม่มีความห่วงใยหลงเหลืออยู่เลยสักนิด

ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบ

ทุกสายตาจับจ้องไปทางเจียงจื่อหยวน

แผ่นหลังของเจียงจื่อหยวนร้อนผ่าว นางอยากจะมุดหน้าแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด!

ให้ฝากตัวเป็นศิษย์กับคนอื่นหรือ… มันง่ายอย่างที่พูดซะที่ไหนกัน!

แค่ถูกผู้อาวุโสตันชิงทอดทิ้งต่อหน้าทุกคน ชื่อเสียงของนางก็ถูกทำลายไปหมดแล้ว!

และแบบนี้จะมีผู้อาวุโสจากสำนักท่านใด ที่ยังยินดีต้อนรับนางอีก!

การอยู่ที่สำนักหลิงเซียวโดยไร้อาจารย์…

ก็ไม่ต่างจากการถูกไล่ออกเลย!

นางต้องคิดหาวิธีอื่น…

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงเดินไปหยุดอยู่ข้างกายผู้อาวุโสตันชิง เดิมทีเขาอยากจะพูดอันใดสองสามอย่าง แต่พอเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของอีกฝ่าย เขาจึงยอมแพ้

ดูๆ แล้วว่า…

น่าจะเป็นเพราะเจียงจื่อหยวนทำเรื่องที่ไม่สมควรลงไป

แต่ตันชิงยังให้เกียรตินางเป็นครั้งสุดท้าย โดยการไม่ปริปากถึงสาเหตุของการตัดความสัมพันธ์

ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเจียงจื่อหยวนไปทำอันใดมา ถึงได้ทำให้ตันชิงผู้ที่ทั้งรักใคร่แลชื่นชมนางมาตลอด ตัดสินใจทำเช่นนี้…

ไม่นานคนจากสำนักวิชาอื่น ก็ค่อยๆ ขยับเขยื้อนเข้ามาในพื้นที่แห่งนี้

และยามนี้ ในที่สุดผู้อาวุโสฮวาเฟิงและคนอื่นๆ ก็มองเห็นสถานการณ์โดยรอบได้ชัดเจน

บริเวณตรงกลางของพื้นที่แห่งนี้ มีภูเขาทรงกลมขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านเป็นจุดศูนย์กลาง ล้อมรอบด้วยหุบเข้าทั้งเก้า ที่แตกแขนงกันออกไปคนละทิศละทาง

และในแต่ละหุบเขา จะมีโครงกระดูกมังกรฝังอยู่หนึ่งชิ้น

และถ้าเดาไม่ผิด ในหุบเขาเหล่านี้จะต้องมีประตูกลซ่อนอยู่ทุกหุบเขา

ประตูบานแรกที่พวกเขาเห็น อาจเป็นหนึ่งในประตูทั้งหมด

ทุกกลุ่มต่างใช้หุบเขาเหล่านี้เป็นเส้นแบ่งเขต และเผชิญหน้ากันจากระยะไกล

พวกเขาล้วนเป็นคนจากตระกูลอันดับหนึ่ง และสำนักวิชาชั้นนำของอาณาจักรเสิ่นซวี่

แต่ละกลุ่มมีสมาชิกมากน้อยคละกันไป แต่ส่วนใหญ่ล้วนได้รับบาดเจ็บกันทั้งสิ้น

ทุกอย่างเงียบสงบ

ไม่มีใครอยากออกตัวชิงลงมือก่อนใคร

ทุกฝ่ายล้วนตกอยู่ในสภาพเข้าตาจน

หลายคนเบนสายตามองไปยังกลางหุบเขา

เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างอยู่ที่นั่น

อันใดบางอย่างตกลงบนหน้าผากของพวกเขา