บทที่ 1402 บัญชี

ข้าก็ลำบากมากทีเดียว…

ใบหน้าของฉู่หลิวเยว่ร้อนผ่าว เหมือนกับมีไฟไหม้

ไม่รู้ว่าหลายวันมานี้นางหลับลึกมากเกินไป หรือว่าหรงซิวมือเบามากเกินไป คาดไม่ถึงว่านางจะไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

“หรงซิว!”

ฉู่หลิวเยว่เขินอายขึ้นมาหลายส่วนอย่างหาได้ยาก

หรงซิวเห็นว่าอีกฝ่ายถูกเขาแกล้งจนใบหน้าแดงก่ำ จึงไม่ได้แกล้งต่อ และต้องถอยออกมาอย่างน่าเสียดาย

เขากุมมือของนางเอาไว้ สิบนิ้วประสาน

“พวกเราได้หมั้นหมายกันไว้แล้ว ขาดเพียงแค่งานแต่งงานเท่านั้น ไม่ใช่หรือ? ถ้าเจ้าคิดว่ามันไม่เหมาะ… ถ้าเช่นนั้น… ก็เปลี่ยนเป็นเจ้ามาช่วยข้าแทน?”

ฉู่หลิวเยว่ไม่รู้จะตอบรับประโยคนี้อย่างใด

จิตใจของคนผู้นี้เป็นสีดำจริงๆ ด้วย อีกทั้งใบหน้าก็ยังหนาขึ้นทุกวัน

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วแค่นหัวเราะเสียงเบา ก่อนจะเงยหน้าจ้องมองเขา

“ฝันไปเถอะ!”

ในที่สุดนางก็สามารถลุกขึ้นมายืนได้

ในตอนนี้นางถึงจะตระหนักได้ว่า เสื้อด้านในสีขาวราวกับหิมะนั้นเหมือนว่าจะไม่ใช่ของนาง

หรงซิวมองเห็นความสงสัยของนางจึงอธิบายขึ้นว่า

“ทางนี้มีเสื้อผ้าสำรองของเจ้าอยู่ แต่ว่า… มันเป็นชุดของหลายเดือนก่อน เมื่อนำมาใส่ตอนนี้… มันอาจจะไม่พอดีตัว”

เมื่อพูดถึงตรงนี้สายตาของเขาก็กวาดไปมองรอบกายของนาง

แม้ว่าชุดนี้จะเหมือนกับของผู้ชาย ด้านในหลวมกว่า จึงยากจะซ่อนรูปร่างอันงดงามของสาวน้อยเอาไว้ได้

ความเงียบปกคลุมขึ้น ทำให้หัวใจสั่นไหว

เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาเล็กน้อย จึงเบนสายตาออกไปทางอื่นด้วยตนเอง มือข้างหนึ่งคลายคอเสื้อโดยไม่รู้ตัว

“เอาตามนี้ไปก่อน อีกสักสองสามวันค่อยให้พวกเขาส่งชุดใหม่มาให้”

ฉู่หลิวเยว่ “… เจ้าช่วยข้าจัดเตรียมชุดมาตลอดเลยหรือ?”

แล้วก็ยังมีชุดด้านใน!

หรงซิวไม่ได้ปฏิเสธ เขาตอบรับอย่างตรงไปตรงมา

“ในตอนที่เจ้าโตขึ้น เสื้อผ้าเหล่านี้ต้องถูกเปลี่ยนเป็นประจำ เดิมทีเปลี่ยนเดือนละครั้ง เพียงแต่ช่วงนี้เจ้าอยู่ในสำนักตลอดเวลา ข้าจึงไม่ได้ให้พวกเขานำเสื้อผ้ามาส่ง”

ช่วงอายุสิบหกสิบเจ็ด ช่วงเวลาสั้นๆ แต่เกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์

หรงซิวขยับนิ้วอย่างไร้เสียง เหมือนว่าปลายเล็บที่เกลี้ยงเกลาเหมือนมีกลิ่นหอมแผ่กระจายออกมา

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกว่าไม่สามารถอยู่ที่ห้องนี้ต่อไปได้อีกแล้ว!

นางมองหาไปรอบๆ จากนั้นก็พบว่าเสื้อผ้าที่นางใส่ก่อนหน้านี้ไม่อยู่แล้ว

เมื่อลองคิดไปมาก็ถูกต้อง เสื้อผ้าเหล่านั้นเลอะคราบเลือดสกปรก ไม่ว่าอย่างใดก็ต้องทิ้งมันไป

นางหยิบเสื้อคลุมสีแดงออกมาจากแหวนเฉียนคุน พร้อมเข็มขัดหยกสีดำ

จากนั้นก็มัดผมสีดำขลับของนางขึ้น หากมองจากที่ไกลๆ คนที่นั่งอยู่ก็คือหนุ่มน้อยผู้หนึ่ง

ยกเว้นใบหน้าที่งดงามและน่าทึ่ง

ฉู่หลิวเยว่ส่องกระจกสัมฤทธิ์มองสำรวจใบหน้าของตนเอง

“การสวมหน้ากากไว้ตลอดนั้นไม่ใช่เรื่องดี ดังนั้นจึงมีแค่ตอนที่ผู้อาวุโสวั่นเจิงมาหา ข้าจึงช่วยใส่มันกลับลงไป”

หรงซิวพูดขึ้นพร้อมสะบัดมือเบาๆ หน้ากากบางๆ ก็ลอยมาอยู่ตรงหน้าของฉู่หลิวเยว่

ฉู่หลิวเยว่เอื้อมมือออกไปรับ

เดิมทีนางจะสวมใส่ในทันที แต่คิดไปคิดมาก็ชะงักการกระทำเอาไว้

นางเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้ง และมองไปยังตัวเองที่อยู่ในกระจกสัมฤทธิ์

เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่เดือน ใบหน้าของนางเหมือนว่าจะเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย

คิ้วมีความละเอียดอ่อนและชัดเจนมากขึ้น ใบหน้าก็มีเค้าโครงเด่นชัดยิ่งขึ้น

แต่ทั้งหมดนี้…

ยิ่งเหมือนกับซั่งกวนเยว่เมื่อกาลก่อนยิ่งนัก

นางจำได้ว่าเมื่อชาติก่อนตอนที่นางมีอายุเท่านี้ ใบหน้าของนางก็มีส่วนคล้ายกับตอนนี้ถึงเจ็ดแปดส่วนเลยทีเดียว

กอปรกับท่าทางเหล่านี้… ทำให้นางยิ่งดูเหมือนมากขึ้น

ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาในสมองของนางอย่างรวดเร็ว