บทที่ 1403 ที่แห่งนั้นดีมาก

“เมิ้งเย่? เจ้ามาที่นี่ได้อย่างใด?”

ในตอนนี้ผู้อาวุโสวั่นเจิงกำลังอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก ตอนที่เห็นผู้อาวุโสเมิ้งเย่ ใบหน้าของเขายังยิ้มแย้มแจ่มใส

“แน่นอนว่ามาส่งของให้เจ้าไง!”

ผู้อาวุโสเมิ้งเย่ตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธ

ขณะที่พูดเขาก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว ทันทีที่ปลายเท้าแตะพื้น เขาก็เห็นฉู่หลิวเยว่ที่ยืนอยู่ด้านข้างแล้ว

ในตอนนั้นเขารู้สึกตกใจขึ้นเป็นอย่างแรก ก่อนจะนึกอันใดบางอย่างขึ้นมาได้ รอยยิ้มก็ฉีกกว้างขึ้นกว่าเดิม

“โอ้! ฉู่เยว่! เจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ? เป็นอย่างใดบ้าง ร่างกายเจ้าดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่ถอนหายใจออกมา

เหมือนว่าทั้งสำนักจะรู้เรื่องที่นางสลบไปเป็นเวลานานแล้ว

“ขอบคุณผู้อาวุโสเมิ้งเย่ที่ใส่ใจขอรับ”

ฉู่หลิวเยว่โค้งคำนับ

“ข้าเพิ่งฟื้นวันนี้ ร่างกายแข็งแรงมากขึ้นแล้ว เพียงแค่อยากจะมาคารวะอาจารย์ คิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญขนาดนี้ ไม่ทราบว่าช่วงนี้ผู้อาวุโสเมิ้งเย่เป็นอย่างใดบ้างขอรับ?”

ผู้อาวุโสเมิ้งเย่โบกพัดใบปาล์ม แล้วหัวเราะเสียงดัง

“ดี! ดีแน่นอน!”

เขาอยู่ในสำนัก ดูแลหุบเขาวาโยโอสถ ปลอดภัยมั่นคงเป็นอย่างยิ่ง จะไม่ดีได้อย่างใด?

คนที่ไม่ดีน่ะ เกรงว่าจะคนที่ไปบุพกาลชายแดนเหนือเหล่านั้นเสียมากกว่า!

“จริงสิ วั่นเจิงที่วันนี้ข้ามา เพราะต้องการจะมอบของบางอย่างให้เจ้า”

ผู้อาวุโสเมิ้งเย่หัวเราะเบาๆ

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้นเบาๆ ในตอนนั้นนางมีความคิดที่อยากจะหลบฉากออกไป

“อาจารย์ ผู้อาวุโสเมิ้งเย่ พวกท่านทั้งสองคุยธุระกันไปเถอะ ข้าไม่รบกวนแล้ว”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงรีบพูดขึ้นมาว่า

“โอ้ เจ้าเพิ่งมาก็จะจากไปแล้วหรือ? พวกเราศิษย์อาจารย์ยังไม่ได้คุยอันใดกันเลย!”

มุมปากของฉู่หลิวเยว่กระตุกขึ้น

หากถ้าอยู่ต่อไป เกรงว่าจะไม่สามารถพูดจาดีๆ กันได้แล้ว

ผู้อาวุโสเมิ้งเย่หัวเราะหึๆ

“เด็กอยากจะไป ก็ปล่อยให้เขาไปเถอะ! ร่างกายของเขาเพิ่งจะฟื้นตัว และมีเรื่องอีกไม่น้อยที่ต้องจัดการ! ฉู่เยว่เจ้าว่าใช่หรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าอย่างตั้งใจ

เหมือนว่าผู้อาวุโสเมิ้งเย่จะไม่ตั้งใจให้นางอยู่ในสถานที่ที่สิ้นหวังแบบนี้

“มีเรื่องอันใดก็ต้องไปต่อแถวทีหลัง!”

นี่คือศิษย์ที่ล้ำค่าของเขานะ!

ไม่ว่าใครก็ต้องหยุดอยู่ด้านหลังไม่ใช่หรือ?

“เมิ้งเย่ เมื่อครู่นี้เจ้าพูดว่าเจ้าจะมาส่งของให้ข้าไม่ใช่หรือ?”

ผู้อาวุโสเมิ้งเย่กำหมัดขึ้น แล้วไอเสียงแห้งๆ

“ความจริงแล้วไม่มีอันใดเลย…”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงมีสีหน้าประหลาดใจ

เมิ้งเย่มักจะอยู่แต่ที่หุบเขาวาโยโอสถ น้อยครั้งมากที่จะออกมาด้านนอก

ปกติแล้วมีแต่เรื่องสำคัญเท่านั้น ถึงจะออกจากที่หุบเขานั้น

แล้ววันนี้เกิดเรื่องอันใดขึ้น?

ในตอนนั้นเอง ก็มีอีกคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมา

“ฉู่เยว่”

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าไปมอง ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“ศิษย์พี่หรงซิว”

“หรงซิว เจ้ามาที่นี่ได้อย่างใด?”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงกวาดสายตามองไปยังคนเหล่านั้น

วันนี้มันวันอันใดกันเนี่ย ปกติแล้วคนเหล่านี้ไม่ค่อยจะมาเยี่ยมเยียนที่นี่ แต่คาดไม่ถึงว่าตอนนี้กลับมาพร้อมกัน!

เหมือนว่าหรงซิวจะเดินอย่างเชื่องช้า แต่ความเร็วกับสูงมาก หลังจากนั้นไม่นานเขาก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผู้คนมากมายแล้ว

เขาคำนับให้กับผู้อาวุโสทั้งสอง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างบางเบา

“ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนให้ข้ามาที่นี่ เพื่อพาฉู่เยว่ไปที่เขาเฝิงหมิน”

ในตอนนั้นเองผู้อาวุโสทั้งสองท่านต่างตกใจเป็นอย่างมาก

“เขาเฝิงหมิน?”

“ไปอีกแล้วหรือ?”

ทันใดนั้นเองทุกอย่างก็ปกคลุมด้วยความเงียบงัน

ฉู่หลิวเยว่ลูบหัวคิ้วของตนเอง

“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้! ฉู่เยว่เพิ่งจะฟื้นขึ้นมา ร่างกายของเขายังไม่หายดี! ห้ามไป!”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงเป็นคนที่ให้ท้ายลูกศิษย์ของตนเองมาก ไม่ว่าพูดอันใดก็จะปฏิเสธ

สำหรับเขาแล้ว ลูกศิษย์ที่รักของเขาเพิ่งออกมาจากบ่อแห่งความทุกข์ทรมาน แล้วยังจะต้องเข้าไปในหลุมเพลิงอีกครั้ง!