บทที่ 1410 ออกจากด่านฝึก

“เจอเรื่องยุ่งยากเล็กน้อย”

ตู๋กูโม่เป่าพูดขึ้นเสียงเรียบ

เขาพูดขึ้นอย่างผ่อนคลาย แต่หรงซิวกลับรู้ว่า เรื่องที่ทำให้เขากลายเป็นสภาพนี้ ต้องไม่ใช่เรื่องเล็กอย่างแน่นอน

“ข้าปิดข่าวทั้งหมดแล้ว อีกทั้งยังได้ใช้วิธีบางอย่างด้วย ในระยะนี้น่าจะไม่มีปัญหาใดแน่นอน”

ตู๋กูโม่เป่าพูดต่อ

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ หรงซิวก็กลืนคำพูดที่เหลือลงคอ

“นังหนูเยว่เออร์ล่ะ?”

ตู๋กูโม่เป่าชะงักไปเล็กน้อย

“เหมือนว่าตอนนี้นางจะสามารถทะลวงด่านจอมยุทธ์ระดับเก้าได้แล้ว? อีกไม่นานนางคง… ทะลวงอาณาเขตเซียนเทพได้ละมั้ง?”

หรงซิวพยักหน้า

“นางอยู่ที่เขาเฝิงหมิน”

ตู๋กูโม่เป่าหรี่ตาลงเล็กน้อย พร้อมเงียบไปไม่พูดไม่จา

รูม่านตาสีม่วงประกายแสงแปลกประหลาดออกมา

“นางอยากไปเองหรือ?”

“อื้อ”

“ข้าเดาได้อยู่แล้ว”

ใบหน้าของตู๋กูโม่เป่าไม่มีความแปลกใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าสามารถคาดเดาไว้ได้อยู่แล้ว

“นางจำได้มากเท่าใดแล้ว?”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางหรงซิว

“เรื่องนี้… ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ช่วงเวลาก่อนหน้านี้นางสลบมาโดยตลอด หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาก็พูดว่าจะไปที่เขาเฝิงหมิน นอกจากเรื่องนี้แล้ว ก็ดูเหมือนว่าไม่มีอันใดที่ผิดปกติเลย ส่วนเรื่องที่นางจำอันใดได้ หรือจำได้แค่ไหน… นางไม่ได้เปิดเผยออกมา ข้าจึงไม่สามารถคาดเดาได้”

เขารู้ว่าฉู่หลิวเยว่นึกอันใดขึ้นมาได้ไม่น้อยแล้ว

ไม่เช่นนั้นนางไม่ขอร้องว่าจะไปเขาเฝิงหมินโดยตรงแน่นอน อีกทั้งยังให้เขาเป็นคนช่วยเหลือ

เพียงแต่ว่า…

เหมือนว่านางจะยังไม่อยากเผยไต๋ออกมาทั้งหมด

เขาจึงไม่ได้ออกปากถาม

ตู๋กูโม่เป่าเงียบไปครู่หนึ่ง

“ปล่อยนางไปเถอะ ช่วงเวลานี้จะต้องมีปัญหามากมายตามนางมาแน่นอน ให้นางได้หลบเลี่ยงอยู่ที่นั่นสักพักก็ดี”

“ข้าเองก็คิดเช่นนั้น”

หรงซิวพยักหน้า

“ด้วยการควบคุมของสำนัก คนเหล่านั้นจะไม่สามารถสร้างปัญหาใดๆ ได้ แต่ทว่า… ทางด้านท่าน… สถานการณ์ของฝั่งนั้นน่าจะไม่เป็นปัญหาใช่หรือไม่? ไม่อย่างนั้นคง…”

ตู๋กูโม่เป่าขมวดคิ้วขึ้นมา

ใบหน้าเล็กที่ดูขาวและอวบอ้วนแสดงสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง แต่เมื่อเขาแสดงสีหน้าเช่นนี้กลับทำให้คนหลุดหัวเราะออกมา

แต่โชคดีที่ในที่แห่งนี้นอกจากตัวเขาเองก็มีเพียงแค่หรงซิวเท่านั้น

“ไม่ต้อง”

ตู๋กูโม่เป่ายกถ้วยชาที่อยู่ด้านข้างขึ้น

“การเดินทางไปที่บุพกาลชายแดนเหนือในครั้งนี้ สำนักหลิงเซียวได้รับความเสียหายไม่น้อย อีกทั้งยังมีปัญหาตามมาเป็นจำนวนมาก เจ้าไปจับตาดูให้ดีเถอะ”

“เรื่องนี้ท่านไม่ต้องกังวล”

“ไม่ว่าจะเมื่อไร ข้ากับพระราชวังเมฆาสวรรค์ ก็จะอยู่ฝ่ายสำนักหลิงเซียวเสมอ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ตู๋กูโม่เป่าจึงรู้สึกวางใจลงได้

แม้ว่าเขาจะพยายามจับผิดหรงซิวมาโดยตลอด แต่สำหรับเขาแล้วในกลุ่มคนเหล่านั้น หรงซิวนับว่าเป็นคนที่น่าเชื่อถือมากที่สุด

ภายในห้องเกิดความเงียบขึ้นมาชั่วขณะ

“ข้าจะต้องกลับไปยังทะเลทรายจันทราสีชาด”

ตู๋กูโม่เป่าพูด

“เหมือนว่าทางด้านผู้อาวุโสลำดับห้าจะเกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อย”

จากการคำนวณแล้ว เขาก็อยู่ที่นี่มานานพอสมควรแล้ว

ถึงเวลาที่จะต้องกลับไปดูเสียหน่อย

เขาสามารถจินตนาการออกได้เลยว่า หลานเซียวกำลังด่าลับหลังเขาอย่างใดบ้าง

เดิมทีเขาก็ยังรู้สึกกังวลเล็กน้อย แต่ตอนนี้ฉู่หลิวเยว่ไปที่เขาเฝิงหมินแล้ว และอาจจะไม่ได้ออกมาสักพัก

เขาอาจจะต้องถือโอกาสนี้กลับไปสักหน่อย

“ระวังตัวด้วย”

หรงซิวพยักหน้าแล้วถามขึ้นว่า

“ท่านจะกลับไปเมื่อไร?”