บทที่ 1414 ความสัมพันธ์ของข้ากับนาง

น้ำเสียงของผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนเย็นชาขึ้นสามส่วน

“แต่ตอนนี้ฉู่เยว่ถูกขังอยู่ในเขาเฝิงหมิน…”

“จะขังหรือว่าจะปล่อย ก็อยู่ที่คำพูดของท่านเพียงคำเดียวไม่ใช่หรือ?”

จินตี้ลูบคางของตัวเอง แล้วยิ้มออกมาอย่างเย็นยะเยือก

“หรือว่าที่พวกเรามากันมากขนาดนี้ ก็ยังไม่สามารถเชิญเขาออกมาได้อย่างนั้นหรือ?”

คนอื่นคิดอย่างใดนั้นเขาไม่สนใจ

แต่ในเมื่อวันนี้เขามาแล้ว ก็ไม่อาจปล่อยให้มันจบอย่างง่ายดายเช่นนี้!

คนอื่นกลัวว่าจะล่วงเกินสำนักหลิงเซียว แต่เขาไม่กลัว!

เพราะอย่างใดก่อนหน้านี้ พวกเขาก็ไม่ลงรอยกันอยู่แล้ว

จินตี้พูดออกมาเช่นนี้ ในตอนนั้นเองก็ทำให้คนเหล่านั้นที่กำลังลังเลเปลี่ยนใจไปอีกครั้ง

ใช่แล้ว!

ที่พวกเขามาในครั้งนี้ ต้องสูญเสียพละกำลังไปไม่น้อย ถ้าจะให้ตกลงกันเช่นนี้ ก็เท่ากับว่าพวกเขามาเสียเที่ยวงั้นหรือ?

“สิ่งที่จินตี้พูดมาก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยน ท่านไปเรียกฉู่เยว่ออกมาเถอะ เพื่อส่วนรวม”

“ใช่แล้ว! ไม่ว่าอย่างใดทุกคนก็อยู่ที่นี่หมดแล้ว พวกเราไม่มีทางทำอันใดเขาเด็ดขาด”

“ยิ่งไปกว่านั้น เขาน่าจะเป็นคนที่รู้เรื่องมากที่สุด ดังนั้นการสอบถามกับเขาโดยตรงน่าจะมีประสิทธิภาพมากกว่าการตรวจสอบแบบแมลงวันไม่มีหัวอย่างพวกเรา”

ความคิดของทุกคนปั่นป่วนไปอีกครั้ง

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนเอามือทั้งสองข้างไพล่หลัง มือนั้นกำหมัดแน่น

คนเหล่านี้…

ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถส่งคนเหล่านี้ออกไปได้!

สายตาของเขาเย็นชาเล็กน้อย ในตอนที่เขากำลังพูดขึ้น ด้านหลังของเขาก็มีเสียงทุ้มต่ำดังแทรกขึ้นมา

“ตอนนี้ฉู่เยว่ไม่สามารถออกมาได้ ทุกท่านมีคำถามอันใด สามารถถามข้ามาได้เลย”

ทุกคนหันไปมองโดยพร้อมเพรียง ตอนนั้นความเงียบจึงเข้ามาปกคลุม

ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงโปร่งหล่อเหลาเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า

ตั้งแต่บนลงล่าง จากภายในสู่ภายนอก ดูเหมือนเขาได้เอาความสง่างามของโลกใบนี้ไปทั้งหมดแล้ว ไม่มีจุดไหนที่ไม่สมบูรณ์แบบเลย เป็นยอดคนของจริง งดงามเหนือมนุษย์ทั่วไป

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย

“หรงซิว? เจ้ามาได้อย่างใด?”

ริมฝีปากสีแดงเข้มของหรงซิวยกยิ้มเล็กน้อย ทำให้เกิดส่วนโค้งที่จางมาก

“ยากนักที่ที่แห่งนี้จะครึกครื้น ยิ่งไปกว่านั้น… ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพบบุคคลสำคัญของอาณาจักรเสิ่นซวี่พร้อมกันในคราวเดียว องค์ชายอย่างข้าจึงต้องการมาดูเสียหน่อย”

เขาเรียกแทนตนเองว่า… องค์ชาย

เขาไม่ได้พูดอยู่ในฐานะที่เป็นศิษย์ของสำนักหลิงเซียวแห่งนี้ แต่พูดในฐานะโอรสสวรรค์แห่งราชวังเมฆาสวรรค์!

รูม่านตาของผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนขยับเล็กน้อย

หรงซิวสาวเท้าเดินก้าวเข้ามาด้านหน้า สายตาเย็นชาไม่แยแส พร้อมกวาดสายตามองทุกคนอย่างไร้เสียง

ทุกคนแสดงสีหน้าแตกต่างกันออกไป

คนส่วนใหญ่ในจำนวนพวกเขาแทบจะไม่เคยเจอหรงซิวมาก่อนเลย

แต่ชื่อเสียงของโอรสสวรรค์แห่งพระราชวังเมฆาสวรรค์เป็นที่รู้จักของทุกคน ตั้งแต่เขารับตำแหน่งจนถึงตอนนี้ ก็เพียงผ่านไปเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น

อีกทั้งเขายังเป็นมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง หาตัวจับยาก

ตระกูลชนชั้นสูงที่อยู่ภายในอาณาจักรเสิ่นซวี่จำนวนมากก็ถือว่าอยู่ห่างไกลจากเขา ถ้าไม่ได้เกิดเรื่องใหญ่อันใด โดยทั่วไปแล้วจะไม่ค่อยได้ติดต่อกัน และแน่นอนว่าจึงไม่มีโอกาสได้พบเจอกันเลย

แต่เมื่อเห็นในตอนนี้แล้ว ก็สมคำร่ำลือจริงๆ

แม้เขาจะอายุยังน้อย แต่ลมปราณของเขาก็ยอดเยี่ยมกว่าคนหนุ่มที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้เสียอีก ไม่มีด้อยกว่าใครคนไหนเลย!

“หรงซิว เจ้าหมายความว่า… เจ้าสามารถพูดแทนฉู่เยว่ได้อย่างนั้นหรือ?”

น้ำเสียงของจินตี้เต็มไปด้วยความสงสัย

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็หมายความว่า เจ้ารู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในบุพการชายแดนเหนือกับเขาอย่างนั้นหรือ?”

หรงซิวหัวเราะขึ้นมา แล้วถามกลับ

“นี่เจ้ามีสิทธิ์สงสัยองค์ชายอย่างข้าหรือ?”