บทที่ 1415 เป็นห่วง

มีแต่สวรรค์ที่รู้เท่านั้น ว่ากว่าจะมาถึงวันนี้ นางต้องลำบากมากแค่ไหน

แต่ว่าสิ่งที่ทำให้นางมีความสุขมากเลยก็คือ ด้วยขั้นตอนการฝึกเช่นนี้ทำให้ฝีมือของนางแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว!

เมื่อวานนี้นางเพิ่งทะลวงด่านจอมยุทธ์ระดับเก้าได้!

ดังนั้นในวันนี้นางจึงสามารถผ่านการทดสอบที่ยากลำบากและซับซ้อนมาได้

ก่อนที่นางจะมาที่นี่ แม้กระทั่งตัวนางเองยังคิดไม่ออกเลยว่า นางจะสามารถทะลวงด่านให้สำเร็จภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้ได้อย่างใด!

“ไม่เลว”

น้ำเสียงของผู้อาวุโสลำดับห้าแฝงด้วยรอยยิ้ม

ห่างจากที่แห่งนั้นไม่ไกล ด้านบนทะเลสาบมีระลอกคลื่นแผ่กระจายออกมาอยู่

“หลังจากที่ทะลวงด่านจอมยุทธ์ระดับเก้ามาได้แล้ว ฝีมือของเจ้าก็แข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย และสิ่งเหล่านี้สำหรับเจ้าแล้ว ไม่นับว่าเป็นอันใดได้”

มู่หงอวี่ที่ได้รับคำชมก็มีรอยยิ้มสดใสมากยิ่งขึ้น

“ขอบคุณผู้อาวุโสลำดับห้า ถ้าเช่นนั้น…”

นางกะพริบตาปริบๆ แล้วสอบถามอย่างตื่นเต้น

“ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่า ขอเพียงแค่ข้าผ่านการทดสอบของท่าน ก็จะให้ข้าไปเจอหลิวเยว่…”

“ฮ่าๆ! ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะต้องพูดเรื่องนี้! วางใจเถอะ เรื่องที่ข้าสัญญากับเจ้าข้าไม่มีทางผิดคำพูดแน่นอน!”

ผู้อาวุโสลำดับห้าตอบกลับอย่างมีความสุข

“เพียงแต่ว่าเรื่องนี้ไม่สามารถเร่งรัดได้ จะต้องรอโอกาสที่เหมาะสมก่อน”

มู่หงอวี่รู้สึกมึนงงขึ้นมาเล็กน้อย

โอกาส?

โอกาสอันใดหรือ?

ทันใดนั้นเองบนท้องฟ้าก็มีเสียงดังทะลุผ่าน!

เมื่อนางเงยหน้าขึ้นไปมอง

ก็เห็นว่าลำแสงสีม่วงบินจากท้องฟ้าตรงมาทางนี้!

ชั่วพริบตาเดียวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้านางแล้ว!

มู่หงอวี่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย และรู้สึกคุ้นเคยกับลมปราณนี้เป็นอย่างมาก

ช้าก่อน!

นี่มันไม่ใช่…

พรึ่บ!

นางยังไม่ทันมองอย่างชัดเจน แต่อีกฝ่ายก็หายตัวไปแล้ว!

เหลือเพียงภาพมายาที่ค่อยๆ จางหายไป!

ตอนนั้นเองเสียงอันแผ่วเบาก็ดังขึ้นกลางทะเลสาบที่อยู่ไม่ไกล

มู่หงอวี่กลั้นลมหายใจอย่างไม่รู้ตัว

นี่มัน… คนผู้นั้นน่าจะกลับมาแล้วใช่หรือไม่?

แต่เหตุใดเหมือนว่าฉู่หลิวเยว่จะไม่ได้ติดตามมาด้วยล่ะ?

มู่หงอวี่กวาดตามองรอบด้านอย่างไม่มั่นใจ เมื่อนางมองไม่เห็นเงาร่างที่คุ้นตา นางก็รู้สึกผิดหวังไปเล็กน้อย

“หงอวี่ เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

เสียงของผู้อาวุโสลำดับห้าดังขึ้น

แม้ว่าในใจของมู่หงอวี่จะมีความสงสัยอยู่หลายส่วน แต่นางก็ตอบรับอย่างเชื่อฟัง

“เจ้าค่ะ”

นางมองไปทางทะเลสาบอยู่หลายรอบ จากนั้นเงาร่างของนางก็กะพริบแล้วหายไปจากที่เดิม!

…

ภายใต้ทะเลสาบมีมิติซ่อนเร้นอยู่มากมาย

ผนังทั้งสี่ด้านทำจากโลหะหล่อสีดำ บนผนังแต่ละด้านนั้น มีลวดลายแปลกประหลาดแกะสลักเอาไว้อยู่ พร้อมส่องประกายแสงออกมา

ลำแสงเหล่านี้พัวพันและทับซ้อนกัน กลายเป็นอักขระยันต์ขนาดใหญ่ที่ลึกลับซับซ้อน

แรงกดดันหนาแน่นและแพร่กระจายจากส่วนกลางอย่างต่อเนื่อง! จนแทบจะสามารถบดขยี้ได้ทุกอย่าง!

ภายใต้อักขระยันต์เหล่านี้ สะกดภาพมายาสองภาพเอาไว้

ซึ่งนั่นก็คือผู้อาวุโสลำดับห้าและหลานเซียว!

อักขระยันต์เหล่านี้ทะลุผ่านศีรษะและร่างกายของพวกเขา ทำให้พวกเขาถูกตรึงเอาไว้ที่นี่!

นอกจากคืนพระจันทร์สีเลือด ไม่มีใครสามารถออกไปจากที่แห่งนี้ได้แม้แต่ครึ่งก้าว

ที่แห่งนี้คือคุก!

ลำแสงสีม่วงกะพริบขึ้น