บทที่ 1435 ออกจากด่านฝึก

ทั้งหมดนี้… มันคืออันใดกัน?

หรงซิวนวดหัวคิ้วของตนเองอย่างจนปัญญา

“เมิ้งเหล่า ท่านคิดมากเกินไปแล้วจริงๆ”

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนนี้คือคนเดียวกัน แล้วอีกอย่างเขาก็ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นแน่นอน

“ความสัมพันธ์ของข้ากับฉู่เยว่… ไม่สามารถพูดได้ชัดเจนภายในประโยคสองประโยค แต่ท่านได้โปรดวางใจ ข้าไม่มีทางทำแบบที่ท่านคิดเด็ดขาด”

เมิ้งเหล่าเห็นสีหน้าของเขา ภายในใจก็มีความสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย

“จริงหรือ?”

หรงซิวดึงมือกลับไป ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ

“ท่านคิดว่า หากข้าทำเช่นนั้นจริงๆ ฉู่เยว่จะยินยอมหรือ?”

แน่นอนว่าไม่มีทาง!

เจ้าเด็กคนนั้นดูแล้วสะอาดสะอ้านน่ามอง รอยยิ้มก็สดใส แต่ความเป็นจริงแล้ว คนอื่นไม่สามารถครอบงำตัวตนของเขาได้

ไม่อย่างนั้นเขาจะสามารถก่อเรื่องมากมายขนาดนี้ได้อย่างใด?

แต่เมื่อหรงซิวรับประกันด้วยตนเองแล้ว เมิ้งเหล่าก็สามารถวางใจลงได้เล็กน้อย

เรื่องแบบนี้ หรงซิวไม่จำเป็นต้องโกหก

เพียงแต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองคน เป็นเรื่องที่น่าแปลกมากจริงๆ

หากมีโอกาสเขาจะถามอีกในอนาคต

“เช่นนั้นก็ได้ ไม่ต้องพูดเรื่องนี้แล้ว เจ้ามีความคิดของตนเองอยู่แล้วก็ดี”

เมิ้งเหล่าพูดตัดบทเรื่องนี้ จากนั้นก็สะบัดแส้ขนหางจามรี สายตาของเขามองข้ามไหล่ของหรงซิวไปพร้อมตกอยู่ที่ประตูบานนั้นที่ลอยอยู่เงียบๆ กลางอากาศ

“ที่ข้าเรียกเจ้ามาในวันนี้ ยังมีเรื่องสำคัญอีกหนึ่งอย่าง… เจ้าไปดูประตูบานนั้นสิ เห็นว่ามันมีปัญหาอันใดหรือไม่”

ที่เขาลงไปเมื่อครู่นี้ก็เพราะเรื่องนี้

หรงซิวหมุนตัวหันหลังกลับไป แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ความจริงแล้วก่อนหน้านี้ข้าก็อยากถาม ท่านย้ายประตูบานนี้ขึ้นมาด้านบนตั้งแต่เมื่อไร?”

เมิ้งเหล่าหรี่ตามอง

“น่าจะ… ประมาณสิบกว่าวันก่อนหน้านี้ ในตอนนั้นข้าสัมผัสได้ว่าบนบานประตูมีระลอกคลื่นที่ผิดปกติ จึงย้ายมันขึ้นมาด้านบนบานเดียว แต่หลังจากตรวจสอบแล้ว ข้าก็รู้สึกว่ามันมีอันใดผิดปกติจริงๆ เพียงแต่… ยังไม่ค่อยมั่นใจ ดังนั้นจึงอยากให้เจ้ามาดูอีกครั้ง”

หรงซิวจ้องมองประตูบานนั้นอยู่หลายวินาที ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มออกมา

“ท่านเฝ้าประตูเหล่านี้มานานหลายปี ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ดีไปกว่าท่านแล้วละมั้ง? หากท่านคิดว่ามันมีปัญหา เช่นนั้นมันก็มีปัญหา”

เมิ้งเหล่ายังคงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

“สถานการณ์ในครั้งนี้ซับซ้อนอย่างมาก เจ้าไปดูก่อนเถอะ”

เมื่อเห็นเมิ้งเหล่ายืนยันเช่นนี้ หรงซิวก็ไม่ได้ปฏิเสธอีก

เขาเดินไปด้านหน้าสองสามก้าว และหยุดยืนที่หน้าประตูบานนั้น

เขายกมือขึ้นมา พร้อมใช้ฝ่ามือสัมผัสบานประตูอย่างช้าๆ

เขารู้สึกถึงความเย็นเล็กน้อย ไอเย็นที่แผ่วเบาแผ่กระจายจากฝ่ามือตรงเข้าสู่หัวใจของเขา

แต่ไม่ว่าอย่างใดก็ตาม ภายในไอเย็นนั้นยังมีไอความร้อนอยู่สายหนึ่ง

แต่ไอความร้อนนั้นคลุมเครืออย่างมาก มันปรากฏขึ้นมาแล้วหายไป จนไม่สามารถแยกออก

เหมือนกับว่ามีอันใดบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า และเหมือนอยากจะพุ่งตัวออกมา แต่มันก็หันหัวกลับในทันที

หรงซิวดึงมือออกด้วยท่าทีสงบนิ่ง

“เป็นอย่างใดบ้าง?”

เมิ้งเหล่าเดินขึ้นมาด้านหน้าแล้วถามอย่างเป็นกังวล

ความจริงแล้วในตอนแรกเขาไม่อยากจะให้หรงซิวมายุ่งเรื่องนี้ด้วย แต่ตอนนี้หรงซิวก็มาถึงที่นี่แล้ว อีกทั้งเขายังพบว่าประตูบานนี้ผิดปกติ เมื่อคิดไปคิดมาแล้ว เขาก็ตัดสินใจว่าควรจะถามความเห็นของหรงซิว

หรงซิวเงียบไปอยู่สักครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันมองเมิ้งเหล่า

“ท่านมีความคิดเห็นว่าอย่างใด?”

เมิ้งเหล่าขมวดคิ้วมุ่น ท่าทางจริงจัง

“ข้าคิดว่า… ของสิ่งนั้นเหมือนจะตื่นขึ้นมาแล้ว…”

ครั้งแรกที่เขาสัมผัสระลอกคลื่นได้ บางครั้งเขาก็ยังเกลี้ยกล่อมตัวเองว่าเขาเข้าใจผิดไป

แต่มันมีครั้งที่สอง ครั้งที่สาม และยังคงเป็นเช่นนี้เรื่อยๆ อีกทั้งการเคลื่อนไหวก็รุนแรงมากยิ่งขึ้น!

ดังนั้นเรื่องนี้จึงทำให้เขาตื่นตัวอย่างมาก

หรงซิวหัวเราะขึ้นมา

“ในเมื่อท่านได้ตัดสินใจไปแล้ว ท่านจะมาถามข้าอีกเหตุใด?”

“แต่แบบนี้มันไม่ถูกต้องน่ะสิ!”

ในที่สุดเมิ้งเหล่าก็ไม่สามารถอดกลั้นต่อไปได้ เขาสาวเท้ามาด้านหน้าด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะชี้ไปทางประตูบานนั้น

“ตอนนี้นังหนูคนนั้นยังหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แม้กระทั่งเงายังไม่ปรากฏ แล้วของสิ่งนี้มันจะเคลื่อนไหวได้อย่างใด? หรือนี่เป็นสัญญาณว่านางกำลังจะกลับมาแล้ว?”

เมื่อพูดถึงครึ่งประโยคหลัง สีหน้าไม่มั่นใจของเมิ้งเหล่า ก็มีความยินดีปรากฏขึ้นในแววตา

แต่เมื่อเห็นว่าหรงซิวยังยืนอยู่ตรงนี้ เขาจึงรีบควบคุมสีหน้าอย่างรวดเร็ว

ในตอนนั้นคนที่รู้ว่าหรงซิวชอบแม่นางคนนั้นก็มีจำนวนไม่น้อย แต่ตอนนี้พวกเขาก็ไม่พูดถึงมันอีก

หลายปีผ่านมา ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปหมดแล้ว

และยิ่งตอนนี้หรงซิวมีพระชายาแล้ว

หากพูดถึงแม่นางคนนั้นเกรงว่าจะไม่เหมาะสม

แต่หรงซิวกลับมีสีหน้าปกติดังเดิม เหมือนว่าไม่ได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้เลย