ตอนที่ 1435
บทที่ 1436 หลบหลีก
October 22, 2026
โครม!
ทันใดนั้นก็มีเสียงสั่นสะเทือนเลือนลั่นจากฟากฟ้า!
ท้องฟ้าที่แจ่มใสมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว เมฆดำปกคลุม ลมพายุพัดมาอย่างบ้าคลั่ง!
เจียงจื่อหยวนเงยหน้าขึ้นมองอยู่ครู่หนึ่ง และมั่นใจในการคาดเดาของตนเองมากขึ้น
แน่นอน!
ท่านประมุขจะต้องออกจากด่านฝึกแน่นอน!
การเคลื่อนไหวดังนี้ดึงดูดสายตาผู้คนจำนวนมากในพระราชวังเมฆาสวรรค์อย่างรวดเร็ว
พรึ่บ!
เสียงดังทะลุท้องฟ้าดังขึ้น!
ช่วงเวลาเพียงครู่หนึ่ง ร่างกายของนางมีเงาร่างของผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนมารวมตัวกัน!
หนึ่งในจำนวนนั้นมีองครักษ์เกราะดำผู้รับผิดชอบเฝ้าเขาว่านจง และยังมีผู้อาวุโสที่มีตำแหน่งสูงส่งอีกหลายคน!
แม้กระทั่งผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกและคนอื่นๆ ที่เห็นการเคลื่อนไหวเหล่านี้ก็มารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว!
ทุกคนมองไปทางจุดศูนย์กลางของความปั่นป่วน… เขาว่านจง!
ระหว่างท้องฟ้าที่มืดสลัว มีเพียงเขาว่านจงแห่งเดียวเท่านั้นที่มีแสงส่องสว่างเปล่งประกายสวยงาม!
“นี่… ท่านประมุขจะออกจากด่านฝึกแล้วหรือ?”
ไม่รู้ว่าเป็นใครที่อยู่ในฝูงชน ที่พูดพึมพำขึ้นอย่างปิดบังความตกใจไว้ไม่มิด
น้ำเสียงนั้นเบามากและต่ำมาก
คนที่สามารถปรากฏตัวได้ในที่แห่งนี้ มีคนไหนบ้างที่ไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งระดับสูง?
ทุกคนจึงสามารถได้ยินคำพูดนี้อย่างชัดเจน
เขาว่านจง เป็นสถานที่ที่ท่านประมุขเลือกปิดด่านฝึกในปีนั้น
หลายปีผ่านมาทุกอย่างเงียบสงบนิ่งมาโดยตลอด ไม่มีความเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้ค่ายกลที่อยู่บนยอดเขาเปิดการใช้งานแล้ว ทุกอย่างเปิดออก พลังฟ้าดินระเบิดขึ้น!
คำตอบ… มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น
เปรี้ยงๆ!
สายฟ้าสีเงินสว่างจำนวนนับไม่ถ้วนเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางชั้นเมฆดำ! ลมปราณที่แผ่กระจายน่าหวาดกลัวอย่างมาก!
เสื้อผ้าหน้าผมของเจียงจื่อหยวน ปลิวตามแรงลมอย่างบ้าคลั่ง วุ่นวายยุ่งเหยิงอย่างมาก
แรงกดดันนั้นน่ากลัวอย่างมาก มันตกลงมาจากฟากฟ้า ปกคลุมทั่วเขาว่านจงทั้งหมด!
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านทั่วทั้งร่างกาย!
ใบหน้าของนางซีดขาว จากนั้นก็กระอักเลือดออกมาโดยตรง! จนเกือบจะกลิ้งตกจากยอดเขาไปแล้ว!
นางรีบคว้าก้อนหินที่อยู่ด้านข้างเอาไว้ เพื่อตรึงร่างของตนเองอยู่กับที่
ห้ามไป!
ห้ามถอย!
ยิ่งเป็นในเวลาแบบนี้แล้ว นางจะต้องยืนหยัดให้ถึงที่สุด!
หากท่านประมุขออกมา จะต้องเห็นนางเป็นคนแรก!
นางโอบกอดความเชื่อมั่นเอาไว้ เดิมทีร่างกายของเจียงจื่อหยวนอ่อนแออย่างมาก แต่คาดไม่ถึงว่าจะสามารถระเบิดศักยภาพขั้นสูงสุดได้
ใบหน้าของนางถูกลมพัดจนเจ็บ รู้สึกว่าร่างกายไม่ใช่ของตนเองอีกต่อไป มันเจ็บปวดจนชาไปหมด
มีเพียงมือทั้งสองข้างเท่านั้นที่ยังกอดก้อนหินนั้นเอาไว้แน่น ให้ตายอย่างใดก็ไม่ยอมปล่อย!
ชั่ววินาทีต่อมา ค่ายกลขนาดใหญ่ก็ระเบิดออกอย่างกะทันหัน!
โครม!
ทันใดนั้นก็มีเงาร่างสายหนึ่งพุ่งตัวออกมาจากด้านล่าง!
แทบจะในเวลาเดียวกันนั้นเอง สายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนบนท้องฟ้าก็ฟาดฟันลงมา!
“โครม โครม โครม”!
ในช่วงเวลานั้นเขาว่านจงแทบจะกลายเป็นทะเลอัสนีบาต
พลังที่น่าหวาดกลัวพวยพุ่งและกระจายไปทั่วบริเวณ!
โครม!
ม่านพลังด้านนอกเขาแตกกระจายเป็นเสี่ยง!
ใบหน้าของผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกแข็งค้าง แขนเสื้อสั่นคลอน!
“ผ้าแพรกักขังสีเงิน!”
ผ้าแพรสีเงินยาวผืนหนึ่ง ลอยขึ้นไปตามลม เพียงแค่ในชั่วพริบตาเดียว คาดไม่ถึงว่ามันจะเขาว่านจงได้ครึ่งลูกแล้ว!
พลังเหล่านั้นที่ระเบิดออกมาปะทะเข้ากับผ้าแพรกักขังสีเงินแล้ว มันก็เหมือนถูกดูดซับและสลายหายไปอย่างรวดเร็ว!
“เจียงจื่อหยวน! ออกไป!”
ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกตะโกนออกมาเสียงดัง ผ้าแพรกักขังสีเงินผืนนั้นกำลังลอยไปตามลม และอยู่ห่างจากด้านหลังของเจียงจื่อหยวนไม่ไกล
ตราบใดที่นางหมุนตัว และกระโดดขึ้นผ้าแพรกักขังสีเงินผืนนี้ไป นางก็จะสามารถหนีออกจากที่นี่ได้อย่างราบรื่น
แต่เจียงจื่อหยวนทำเหมือนไม่ได้ยิน นางคุกเข่านั่งลงกับพื้น หมอบตัวลงต่ำ กอดหินก้อนนั้นเอาไว้จนแน่น
ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม หัวเราะอย่างเย็นชา
แม้กระทั่งในเวลานี้แล้ว เจียงจื่อหยวนก็ยังคิดเช่นนี้อยู่…